ระบำมาร

บ่ายวันนั้นรสลินโทร.หากาก้าให้มาช่วยเล่นงานชลิตาเพราะเพิ่งจะแท้งลูก ถวิกาตกใจกับข่าวที่ได้รับ ตั้งสติได้ก็บอกรสลินว่าตนไปไม่ได้เพราะอยู่ต่างจังหวัด ...หลังจากนั้นถวิกาไม่รู้สึกสาแก่ใจเลย กลับสังเวชใจที่ชลิตาได้รับกรรม พอดีสาทินีไลน์มาถามถวิกาว่า อัสดมบ่นถึงตนบ้างไหม ถวิกาไม่ได้ตอบแต่บอกเรื่องชลิตาแท้งลูก...สาทินีอ่านข้อความแล้วดีใจ รีบบอกลูก

“จีน่าลูก เรามีหวังแล้วนะ เสี้ยนหนามชิ้นนั้นหลุดไปแล้ว หนูเจอลุงอัสเมื่อไหร่ ต้องทำตัวดีๆอ้อนลุงอัสให้มากๆ ลุงอัสจะได้รักหนูคนเดียว”

จีน่ากลับบอกว่าอยากเจอพ่อ สาทินีเอ็ดที่ลูกเอาแต่ร้องหาพ่อ อุตส่าห์พามาอยู่บ้านเพื่อนที่เขามีลูกเล็กๆเหมือนกัน ให้เป็นเพื่อนเล่นกัน แต่จีน่าก็เอาแต่ร้องหารัชดา

เย็นวันนั้น อัสดมกลับบ้าน ให้โสภาอยู่เฝ้าชลิตา แต่ก็หมั่นโทร.ถามข่าวคราว เขานั่งมองห้องลูกที่จัดไว้ด้วยความรู้สึกเสียใจ...จากนั้นก็มาหาจีน่าที่บ้านสาทินี กลับพบว่าบ้านปิดไม่มีใครอยู่ โทร.หาสาทินีก็ไม่รับ จึงฝากข้อความไว้ว่าให้พาลูกกลับบ้านเดี๋ยวนี้ อย่าเอาลูกมาต่อรอง เพราะเธอจะไม่ได้อะไรเลย

ooooooo

โสภาเจ็บแค้นแทนเจ้านาย จึงจ้างคนไปทำร้ายรสลิน ยิ่งสร้างความแค้นให้ผู้เป็นเมียน้อย ในขณะที่ชลิตาเสียใจที่อัสดมไม่อยู่เฝ้า คิดว่าเขาโกรธที่ตนแท้งลูก โสภาปลอบใจว่าถึงแท้งก็ทำกิฟต์ใหม่ได้

ชลิตาส่ายหน้า ไม่อยากได้รับความสูญเสียอีก โสภาพร่ำปลอบ

“อย่าเพิ่งหมดหวังสิคะ คุณชลิตาชอบพูดว่าความฝันสูงสุดของคุณก็คือมีทายาทให้สามี”

ในเวลานั้น ถวิกานอนหลับในห้องสุวิกา ฝันว่าเห็นพี่ยืนอยู่ริมหน้าต่าง ก็ดีใจวิ่งเข้าไปกอด สุวิกาใช้สองมือประคองใบหน้าน้องแล้วพูดว่า เคยเห็นริ้วรอยนี้บนใบหน้าพี่ เป็นริ้วรอยแห่งความทุกข์...ถวิกาบอกตนทุกข์ไม่ถึงครึ่งของพี่ สุวิกากลับกล่าวว่า

“ปล่อยพี่ไปเถอะ จงมีชีวิตของตัวเอง จงยิ้ม จงหัวเราะ จงเป็นวาวคนเดิมที่ร่าเริงสดใส”

“ฉันจะหัวเราะได้ยังไง ทั้งที่ในใจฉันร้องไห้”

“อโหสิเมื่อไหร่ น้ำตาก็หยุดไหลเมื่อนั้น”

คำพูดพี่สาวทำให้ถวิกาสะดุ้งตื่น มองไปรอบห้องแล้วพึมพำว่า “พี่แวว พี่ไม่อยากให้ฉันแก้แค้นเหรอ...”