ระบำมาร

เปรียวใช้คอมพิวเตอร์ที่ร้านกาแฟส่งเมล โจกลัวถูกเช็กเจอ เปรียวอธิบาย “เขาจะเช็กได้แค่ว่าเราส่งจากที่ไหน อธิบายง่ายๆ พี่เขียนจดหมายไปด่าแฟนเก่า แต่พี่ไม่ลงชื่อ ลงแต่ที่อยู่”

“ผัวเก่าพี่ก็ตามมาถูกบ้าน แต่ไม่รู้ว่าพี่เป็นคนเขียนจดหมายไปด่า”...เปรียวชมว่าหัวไว

บ่ายวันนั้นอัสดมนั่งทำงานอยู่ที่บ้าน ได้รับโทรศัพท์จากลูกค้ารายใหญ่ทางอเมริกา ต่อว่าที่ยกเลิกส่งสินค้ากะทันหัน อัสดมตกใจรีบหาทางแก้ปัญหาว่าเป็นเรื่องเข้าใจผิด

อัสดมรีบมาที่บริษัท ถวิกานั่งทำงานอยู่ทำทียิ้มดีใจที่เขามา อัสดมถามทันทีว่าเธอใช้อีเมลโสภาบ้างหรือเปล่า ถวิกาบอกว่าไม่รู้พาสเวิร์ดจะใช้ได้อย่างไร พออัสดมบอกเรื่องที่เกิดขึ้น ถวิกาใส่ไคล้ว่าเมลโสภาก็แสดงว่าเธอเป็นคนส่ง อัสดมส่ายหน้าเพราะโสภาอยู่ที่บ้านเขา ถวิกาหน้าเจื่อนรีบปรับสีหน้า อัสดมให้ไปตามรัชดาโดยลืมไปว่าเขาลาออกแล้ว

“งั้นไปตามรองผู้จัดการฝ่ายการตลาดมา”

ถวิกาหายไปสักพักกลับมา “รองผู้จัดการฝ่ายออกไปหาลูกค้า พี่พนักงานเลยมาแทนค่ะ”

พนักงานฝ่ายไอทีเข้ามาสมทบ อัสดมสั่งการให้ฝ่ายการตลาดไปร่างจดหมายแสดงความเสียใจ และขอโทษกับความผิดพลาดครั้งนี้ เรายังยินดีทำธุรกิจร่วมกับลูกค้ารายนี้ ให้หาเหตุผลบอกลูกค้าไปด้วย เสร็จแล้วส่งมาให้ตนตรวจก่อนที่จะส่งไปให้ลูกค้า

พอพนักงานออกไป ถวิกาก็รีบออกตัวว่าตนนั่งคุยโทรศัพท์อยู่ที่โต๊ะตลอด ไม่เห็นมีใครมาใช้คอมพ์ของโสภาเลย อัสดมบอกอีเมลถูกส่งไปตอนบ่ายโมงสิบและส่งจากที่อื่น ฝ่ายไอทีแจ้งว่าได้เช็กดูแล้ว พบว่ามีการเข้าจีเมลจากไอพีโน้ตบุ๊ก ต้องใช้เวลาตรวจสอบว่าจากที่ไหน ถวิกากังวลใจแต่ก็ทำทีเร่งให้หาตัวคนทำให้ได้เร็วๆ

โสภาโทร.หาอัสดมบอกว่าตนสงสัยถวิกา เพราะเด็กคนนี้หน้าซื่อใจคด เคยทรยศชลิตาผู้มีพระคุณ...

ไม่นานถวิกาเอาร่างจดหมายที่ให้การตลาดพิมพ์มาให้อัสดมตรวจสอบ แย็บถามว่าเขาสงสัยใคร อัสดมมองถวิกาอย่างจับพิรุธก่อนจะบอกว่าต้องเป็นพนักงานในบริษัท ถวิกาทำเป็นแปลกใจ พนักงานบริษัทจะทำทำไม บริษัทขาดทุนพวกเขาก็ไม่ได้โบนัส

“นั่นสิ หนูพอจะช่วยฉันหาเหตุผลได้ไหม”

“หนูนึกไม่ออกเลยค่ะ เขาทำไปทำไม” ถวิกายิ้มอ่อนหวานให้อัสดมเชื่อ