ระบำมาร

สุวิกาไม่ยอม ตั้งใจจะกลับบ้านราชบุรีพร้อมลูกในท้อง แต่แล้วโสภามาหา ทำทีเห็นอกเห็นใจจะพาไปส่งท่ารถแต่กลับพาไปทำแท้งที่คลินิก สุวิกาพยายามหนี ทั้งหมอ ผู้ช่วยและโสภาช่วยกันจับลากเข้าไปแล้วฉีดยาสลบจัดการเอาเด็กออก จากนั้นก็พามาทิ้งที่หน้าอพาร์ตเมนต์ เธอตกเลือดปวดท้องแทบตาย เธอรำพันในสมุดบันทึก

“เขาทิ้งฉันให้ตายข้างถนน แต่ดวงฉันยังไม่ถึงฆาต มีคนผ่านมาเห็น...เขาน่าจะปล่อยให้ฉันตาย ฉันจะได้ไปอยู่กับลูกฉัน”

ถวิกาอ่านมาถึงตรงนี้ เพิ่งเข้าใจว่าที่พี่สาวชอบพูดว่า พี่อยากตายจะได้ไปเจอเขา...ความตายเท่านั้นที่จะทำให้พี่ได้เจอเขา...พี่ไม่ได้หมายถึงอัสดม แต่หมายถึงลูก...ถวิกายิ่งแค้นใจ

ooooooo

สาทินีโทร.ตามอัสดมให้มาค้างที่บ้าน เขาเป็นห่วงชลิตาจึงบอกว่าจะไปตอนหนึ่งทุ่ม เธอรบเร้าให้เขามาสี่โมงเย็น เพราะลูกเข้านอนสองทุ่ม จะได้อยู่กับพ่อแป๊บเดียว เขาตัดความรำคาญ

“สี่โมงก็สี่โมง นี คุณรู้ได้ยังไงว่าเมียผมแท้งลูก คุณไลน์มาเยาะเย้ยตาเขา คุณมันใจร้าย!”

สาทินีรู้เรื่องจากถวิกาแต่โยนความผิดให้รสลินว่าเป็นคนโทร.ส่งข่าว...อัสดมต้องโกหกชลิตาว่าพาลูกค้าไปค้างพัทยา ชลิตาหวั่นใจว่าเขาโกหก ไม่ทันไรสาทินีขับรถมารับ ชลิตาโกรธที่เขาโกหกจริงๆ สาทินีเยาะให้คิดว่าตนเป็นลูกค้าก็ได้ อัสดมไม่พอใจ

“ผมเปลี่ยนใจแล้ว วันนี้วันอาทิตย์ นอนกอดเมียอยู่บ้านดีกว่า”

“คุณแน่ใจนะคะ จะไม่ไปกับนี” สาทินีใช้สายตาข่มขู่ “กฎมีไว้ให้ทำตาม ไม่ทำตามก็ต้องถูกทำโทษ”

อัสดมกลัวสาทินีพาลูกหนี จึงรีบตามไปกระซิบว่าห้ามพาลูกหนี เธอกระซิบตอบจะบอกเมียเขาดีไหมว่าเรามีลูกด้วยกัน เผื่อเขาจะเลือกง่ายขึ้น อัสดมโกรธพูดเบาๆว่า

“คนที่สำคัญที่สุดในชีวิตผม ก็คือเมียผม รองลงมาก็จีน่า จะบีบให้ผมเลือกอีกไหม...การยอมของผมมันมีลิมิต มันอยู่บนเงื่อนไขที่ว่า ต้องไม่กระทบเมียผม”

“ความอดทนของนีก็มีลิมิตค่ะ ส่วนผล คุณก็รู้อยู่แล้ว เกินลิมิตเมื่อไหร่ จะเกิดอะไรขึ้น”

สาทินีมองผ่านไปจ้องชลิตาอย่างเคียดแค้น ก่อนจะกลับไปขึ้นรถ อัสดมหันมาบอกชลิตาว่าตนไม่ไปแล้ว ขอโทษที่โกหกว่าไปกับลูกค้า ชลิตาข่มอารมณ์โกรธไว้ไม่อยากกดดันสามีอีก โสภามาจับตัวรสลินขึ้นรถตู้จะพาไปทำแท้ง รสลินจึงต้องสารภาพว่าไม่ได้ท้อง อัสดมโกรธมาก เรื่องนี้ทำให้ทั้งอัสดมและชลิตาหวนคิดถึง