ระบำมาร

รุ่งเช้าถวิกามาหาหลวงพ่อที่วัดเพื่อเล่าความฝันให้ท่านฟัง ท่านชี้ทางธรรมหนทางปลดทุกข์ให้ว่า การแก้แค้นไม่ใช่หนทางบรรเทาทุกข์ ทั้งยังเป็นบาป โยมบาป พี่สาวโยมก็บาปด้วย

ถวิกาเถียงว่ากรรมที่ตนทำไม่เกี่ยวกับพี่ หลวงพ่อย้อนถามว่า ในฝัน สุวิกาหน้าตายิ้มแย้มอิ่มบุญไหม เธอบอกว่าพี่เศร้ามาก หลวงพ่อจึงเทศน์ย้ำ

“ตอนมีชีวิตอยู่ก็เป็นทุกข์ ตายไปก็เป็นทุกข์ โยมคนเดียวเท่านั้น จะช่วยปลดเปลื้องความทุกข์ให้พี่สาว” คำสอนหลวงพ่อลดทอนจิตใจใฝ่แค้นของถวิกาให้เบาลง

รัชดาไปหาถวิกาที่บ้านจึงรู้ว่าเธอมาวัด เขาตามมาเห็นเธอนั่งเศร้า ถวิกาเล่าเรื่องความฝันให้ฟัง แต่ตนคิดว่าคนเลวไม่ได้รับกรรม...กฎแห่งกรรมก็ไม่มีจริง รัชดาแย้ง

“ทุกคนมีกรรมเป็นของตัวเอง ไม่ว่าจะคนดี คนเลว คนดีอาจได้รับกรรมเบาหน่อย ส่วนคนไม่ดีถึงเวลาต้องชดใช้ จะได้รับกรรมหนักหนาสาหัสเหมือนที่เคยทำไว้กับคนอื่น...สักวันคุณอัสดมก็ต้องชดใช้กรรม” ...ถวิกาเริ่มคล้อยตามคำของรัชดา

เช้าวันเดียวกัน อัสดมรอจีน่าที่บ้านสาทินีจนเช้า เขาชักหวั่นใจว่าเธอจะเอาลูกหนีไปจริงๆ จึงโทร.ฝากข้อความเข้าเครื่องสาทินีอีกว่า “นี คุณพาลูกกลับมาหาผมเถอะ ผมจะอยู่รอคุณที่บ้าน เรามานั่งจับเข่าคุยกัน หาทางออกที่ดีที่สุดเพื่อลูก”

ไม่นานเกินรอ สาทินีขับรถกลับมาบ้าน อัสดมดีใจแต่พอไม่เห็นจีน่าก็ผิดหวัง สาทินีคิดว่าตัวเองเป็นต่อจึงตั้งกฎให้อัสดมทำ

“ต่อไปนี้คุณอัสต้องมานอนค้างบ้านนี้ทุกวันเสาร์ ห้ามมีข้ออ้าง เสาร์ไหนไม่มา เสาร์หน้าต้องชดเชย อยู่กับนีทั้งเสาร์ อาทิตย์”

“เอาเป็นว่า ผมจะมาหาคุณให้บ่อยขึ้นแล้วกัน” อัสดมสะกดอารมณ์โกรธไว้เพื่อลูก

“บ่อยของคุณกับบ่อยของนี ดีกรีไม่เท่ากันค่ะนีต้องการความสม่ำเสมอ”

“ก็ได้ ผมจะมานอนค้างบ้านนี อาทิตย์ละวันส่วนจะเป็นวันไหนแล้วแต่ผมสะดวก” สาทินียอม อ้างว่าเพื่อลูก แล้วโผเข้าสวมกอดด้วยความคิดถึงเขาอย่างมาก แต่อัสดมกลับมีทีท่าชังพฤติกรรมเธอขึ้นทุกวัน...เมื่ออัสดมยอมทำตามเงื่อนไข สาทินีก็ให้เพื่อนพาจีน่ามาส่ง อัสดมเจอหน้าลูกก็ดีใจอุ้มมากอดจูบ สาทินียิ่งสาแก่ใจที่มีลูกเป็นเครื่องมือต่อรองอย่างดี

ooooooo