พ่อมดเจ้าเสน่ห์

“งั้นก็บอกให้ลงไปพบย่าข้างล่างด้วย ย่าจะไปตรวจดูรอบๆบริเวณบ้าน...”

“ค่ะ...ระวังตัวด้วยนะคะคุณย่า”

ตลับยิ้มอย่างเอ็นดู...มาริสายืนมองที่หน้าต่าง เห็นทุกคนในบ้านช่วยกันตรวจตราบริเวณบ้าน เธอยิ้มกริ่มแล้วเดินไปห้องแมทธิว เขายังนอนหลับทั้งที่คาบแอปเปิ้ลอยู่

“โถ โถ โถ พ่อมดแมทธิว ไม่รู้ว่าหลงมาอยู่ท่ามกลางพวกนักล่านี่ได้ยังไง เอ...หรือว่าเป็นลูกครึ่งฮึ เป็นอะไรก็ช่าง” มาริสาเขย่าให้เขาตื่น แรงเขย่าทำให้แอปเปิ้ลหลุดจากปาก “พี่แมท พี่แมทเป็นอะไรไปคะ พี่แมทขา...” มาริสาทำเสียงออดอ้อนน่าหมั่นไส้

แมทธิวค่อยๆลืมตาขึ้น พอเห็นหน้ามาริสาก็ผลักกระเด็น มาริสาล้มลงกับพื้นบีบน้ำตา

“อย่ามารยานังแม่มด!” แมทธิวชี้หน้า

“พี่แมท! นี่หนูมานะคะ คุณย่าเป็นห่วงว่าพี่แมทหายไปไหน เลยให้หนูมามาดู หนูมาเข้ามาก็เห็นพี่แมท นอนไม่รู้สึกตัว ก็เลยปลุกด้วยความตกใจ”

แมทธิวนึกได้มองหาผลแอปเปิ้ล มาริสาทำหน้าใสซื่อไม่เห็นมี แมทธิวจ้องตาเธออย่างจับผิด เห็นเธอน้ำตาคลอก็ชักลังเล เธอแกล้งน้อยใจจะเดินออกจากห้อง แมทธิวดึงเธอไว้

“เดี๋ยวหนูมา! พี่ขอโทษ พี่นึกว่าหนูมาเป็นแม่มด”

มาริสาทำสะดุ้งหวาดกลัว ผวาเข้าซบอกถาม “แม่มดที่ไหนคะ!”

“มันเข้ามาสิงร่างหนูมา”

มาริสาทำตัวสั่นเบียดเข้าในอ้อมกอดหมอหนุ่ม เขาจึงกอดปลอบสัญญาจะไม่ให้อะไรทำร้ายเธอได้อีก หญิงสาวเงยหน้ามองเขาน้ำตานอง แมทธิวใช้นิ้วปาดน้ำตาเธอ เกิดเคลิ้มค่อยๆก้มหน้าลงมาจนปากเกือบชิดปากเธอ แล้วเหมือนรู้สึกตัวดันเธอออกห่างบอกว่าจะไปช่วยย่า แล้วเดินออกไป โมนาในร่างมาริสาหัวเราะสะใจ เสียงเดวิดดังขึ้น

“เจ้ามารยาไม่มีใครเกิน!” มาริสาสะดุ้งหันมอง เห็นเดวิดมองอย่างดูถูกดูแคลน “ไอ้เราก็นึกว่าจะมาช่วยพวกเดียวกัน แต่ที่แท้กลับมาอยู่กับมนุษย์ผู้ชาย อ้อ! คงเป็นเพราะหาพ่อมดไม่ได้แล้วล่ะสิ ถึงได้ต้องมาอาศัยไอ้พวกนักล่า...”

โมนาในร่างมาริสาโกรธตาลุกเป็นไฟ ขาดคำเดวิด ไฟจากตาเธอก็พุ่งใส่ เขาหลบทัน ปล่อยแสงจากแหวนกลับไปใส่เธอ...

ตลับกำลังฟังพวกการ์ดรายงานว่าแม่มดที่มาช่วยหน้าตาคุ้นๆ ไม่ทันเล่าจบแมทธิวเดินตรงมาหา ตลับรีบถามหลานชายหายไปไหนมา เขาไม่กล้าเล่า พอดีณิศรากับสารกิจเดินแกมวิ่งเข้ามาสีหน้าตื่นตระหนกบอกทุกคนว่า พวกเขาถูกพาไปปล่อยนอกบ้าน