พ่อมดเจ้าเสน่ห์
ตอนที่ 8
ณิศราจึงมาที่ห้องทำงานโรม ไม่เห็นเขาในห้องแต่เธอก็สัมผัสได้ว่าเขายังอยู่ จึงพูดออกไปลอยๆ “ฉันมีความรู้สึกว่าคุณอยู่ในนี้ แต่ที่ไม่ปรากฏตัวออกมาเพราะคุณโกรธฉัน...คุณต้องเข้าใจว่าเราเป็นฝ่ายตรงข้ามกัน ตระกูลของเราต้องห้ำหั่นกันนานแสนนานมาแล้ว ไม่ว่าจะยังไง เราก็ไม่มีวันดีกันได้เลย”...
ooooooo
ขณะที่ชิคเก้นกระวนกระวายใจ ปรารถนาในร่างคางคกกระโดดขึ้นมานั่งบนเตียง ชิคเก้นเตือนให้ระวังหยดย้อยเข้ามาเห็น...ทาฮีร่ากับโรซี่ออกจากกำแพงอย่างทุลักทุเล คางคกตกใจกระโดดขึ้นไปอยู่บนหัวชิคเก้นซึ่งแปลงร่างเป็นปรารถนา พอทาฮีร่าเห็นก็ทัก
“นั่นอะไรอยู่บนหัวแก”
“คุณปรารถไง...ลงได้แล้วคุณปรารถ แล้วก็ห้ามขึ้นมาบนหัวชิคเก้นอีก ถึงจะเป็นแมวก็เป็นแมวมด มีศักดิ์และศรีเทียบเท่าพ่อมดและแม่มดทุกประการ...
ว่าไงโร! ช่วยหาวิธีแก้คำสาปให้ชิคเก้นกับคุณปรารถได้รึยัง”
“ตอนนี้รู้แล้วว่าอยู่ในหนังสือเล่มไหน” โรซี่บอกให้ใจชื้นแต่ชิคเก้นโวย
“อะไรกัน! คุณปรารถถูกสาปมาตั้งหลายวันแระเพิ่งจะหาหนังสือแก้คำสาปเจอเนี่ยนะ”
ทาฮีร่ากับโรซี่พยักหน้าพร้อมกัน ทาฮีร่าอ้างว่าหนังสือมันใหญ่มากต้องค่อยๆหา โรซี่เสริมว่าไม่ต้องตกใจเพราะตนก็ช่วยหา แบ่งกันคนละครึ่งเล่ม ทาฮีร่าแทรก
“ก็แค่คนละสองพันกว่าหน้า” คางคกได้ยินลงไปชัก ชิคเก้นตกใจกระโดดพรวดเดียวไปอยู่บนหลังตู้
ทาฮีร่าเอ็ด “แกจะตกใจอะไรกันนักหนา!”
“แค่เรื่องกล้วยๆ” โรซี่เสริม แต่ชิคเก้นโวย
“กล้วยกะผี!”
ทันใดนั้นเองหยดย้อยเปิดประตูเข้ามา ตกใจเมื่อเห็นปรารถนาขึ้นไปอยู่บนหลังตู้ก็เรียกให้ลงมา
ทาฮีร่าบอกให้เธอหลับตาก่อน หยดย้อยแปลกใจแต่ก็ทำ ปรารถนากระโดดแผล็วลงมาอยู่บนเตียง คางคกกระโดดหลบไปอยู่หลังตู้ โรซี่ดึงชายเสื้อหยดย้อยให้ลืมตาได้
“คุณปรารถลงมายังไงกันคะ เดี๋ยวเดียวเอง!”
ทาฮีร่ารำคาญเหลือบตามองบน ชิคเก้นเตือนให้เลิกสงสัย แต่หยดย้อยก็ยังสงสัยว่าทั้งสองมาตั้งแต่เมื่อไหร่ทำไมตนไม่เห็น ชิคเก้นเตือนอีกครั้ง
“พอได้แล้วนมหยด”
“นมย้อยค่ะ”
“ฉันชอบชื่อนมหยด เห็นหรือเปล่าว่าคุณยายกับคุณหลานแกเลื่อนจากมองบนมามองตรงแล้ว! ระวังจะเดือดร้อน!” หยดย้อยอ้าปากจะถามอีก ชิคเก้นในร่างปรารถนาสั่งให้หยุด
“งั้นหยดย้อยไปสั่งโอเลี้ยงกับนมเย็นมาให้นะคะ ดีกว่าอยู่เปล่าๆปลี้ๆ”
หยดย้อยออกไปสักพักกลับมาไม่เห็นทาฮีร่ากับโรซี่ก็แปลกใจ ปรารถนาบอกว่ากลับไปแล้ว แต่เธอสงสัยไม่เห็นสวนกันแล้วจะกลับทางไหน ปรารถนาชี้ไปที่กำแพง หยดย้อยถอนใจ
“เอาอีกแล้วคุณปรารถ! เพราะยังงี้ไงคุณหมอถึงยังไม่ให้กลับบ้าน”
“พวกมนุษย์นี่ชอบฟังเรื่องโกหก” ชิคเก้นในร่างปรารถนาบ่นอย่างหน่ายใจ
