พ่อมดเจ้าเสน่ห์

ตอนเย็นหลังเลิกงาน มาริสาออกจากห้องทำงานจะกลับบ้าน เธอต้องตกตะลึงเมื่อเจอโมนายืนส่งยิ้มเจ้าเล่ห์ให้ ขยับจะหนีแต่ไม่ทัน โมนาเข้าสิงแถมเยาะว่า เท่านี้ตนก็เป็นหนูมาได้

ขณะเดินมาที่จอดรถ ปราการร้องเรียกมาริสา แต่โมนาที่สิงร่างเธออยู่จำชื่อไม่ได้ เขาจึงสาวเท้าเข้าไปหา โมนานิ่วหน้าไม่รู้จักว่าเขาเป็นใคร พอเขาทักว่า

“พี่ปราการไปส่งไหมคะ” โมนาก็ใส่จริตจะก้านแพรวพราวทันที

“แหม...วันนี้หนูมามีธุระ เสียดายจังเลย” พอเห็นปราการอ้าปากค้างมองอย่างประหลาดใจ ก็จับปากเขาให้หุบ “หุบปากค่ะ เดี๋ยวแมลงหวี่แมลงวันบินเข้าปาก”

“เข้าก็เข้าครับ ถ้าหนูมาดีกับพี่อย่างนี้ พี่ไม่แคร์”

โมนาได้ยินอย่างนั้นก็จัดให้ เธอนัดเขาในวันพรุ่งนี้แทน พอเธอขึ้นรถออกไปปราการยืนมองตาหวานเชื่อม สักพักเหมือนมีอะไรอยู่ในปาก พอเขาอ้าปากก็มีแมลงหวี่แมลงวันจำนวนมากบินออกมา เขาตกใจถึงกับผงะถอยไปพิงรถ สารกิจเดินมาทักโดยไม่เห็น

สิ่งที่ปราการเห็น และคิดว่าเขามโนไปเอง หาว่าดูหนังสยองขวัญมากเกินไป ให้กลับไปพักผ่อน

ณิศรายังอยู่ในห้องทำงาน นั่งครุ่นคิดถึงท่าทีหมางเมินของโรม อุษณีย์เคาะประตูแล้วเปิดเข้ามา ณิศราแปลกใจว่าแม่มาที่โรงพยาบาลทำไม เธอยอมรับกับลูกว่าไม่อยากเห็นการเผาพ่อมดอีก แค่เห็นครั้งเดียวก็นอนฝันร้ายมาจนทุกวันนี้ ณิศราคิดว่าเป็นเพราะแม่ใจอ่อน

“ไม่ใช่! แม่ไม่เห็นด้วยกับการแก้แค้น โดยเฉพาะถึงกับจะต้องฆ่าฟันให้ตายกันไปข้างนึงอย่างนี้”

“แม่ขา ตระกูลเราเป็นตระกูลนักล่า ก็คงคล้ายๆกับพวกสิงโต...เสือ...”

“แต่เราไม่ใช่เสือหรือสิงโตที่ต้องล่าสัตว์กินเป็นอาหาร เราเป็นมนุษย์ มนุษย์ไม่จำเป็นต้องล่ากัน!”

ระหว่างนั้นอุษณีย์เหลือบเห็นแหวนที่นิ้วณิศรา เธอรีบเอามือหลบแต่อุษณีย์เห็นพิรุธถามว่าแหวนใคร ณิศราอ้างว่าบอกไปเมื่อตอนเช้าแล้วว่าแหวนเพื่อน อุษณีย์ไม่เชื่อและขอดู เมื่อเห็นลักษณะแหวนก็รู้ว่าไม่ใช่แหวนธรรมดา จึงคาดคั้นให้ลูกตอบว่าของใครได้มาอย่างไร

เมื่อณิศรายอมเล่า อุษณีย์บอกให้เอาแหวนไปคืน ของไม่ใช่ของเราเท่ากับเราเป็นขโมย

“หนูณิไม่ได้ขโมย! โรมให้หนูณิเอง”

“อยู่ดีๆเขาก็ให้หนูณิเหรอ” ณิศราหลบตา อุษณีย์สั่งเสียงเฉียบให้เอาไปคืน

“แต่หนูณิอยากมีส่วนช่วยคุณย่า...”

“นั่นเท่ากับช่วยกันทำบาป! อย่างน้อยเขาก็จะได้เอาไว้ป้องกันตัว เอาไว้ช่วยพวกพ้องเขา”

ณิศราครุ่นคิด พอเห็นแม่ลุกขึ้นจึงถามว่าแม่จะไปไหน อุษณีย์บอกว่าไม่อยากเห็นการเผา จะไปบ้านสิริกาญจน์ และกำชับให้ณิศราเอาแหวนไปคืนเจ้าของ