พ่อมดเจ้าเสน่ห์

กุลนภามาปรึกษาแมทธิวว่าต้องมีพ่อมดแม่มดแฝงตัวอยู่ในโรงพยาบาลเรา เที่ยวสะกดคนให้ทำตามอย่างปราการ แมทธิวไม่อยากเชื่อหาว่าน้องเหลวไหล เราเป็นนักล่าต้องไม่กลัว กุลนภาคิดว่าต้องให้ปรารถนากลับบ้านก่อนจะโดนคุณไสย แมทธิวลืมตัวค้าน

“พ่อมดแม่มดไม่ใช้คุณไสย! เขามีเวทมนตร์ของเขา”

“ก็คุณไสยมนตร์ดำนั่นแหละค่ะ”

แมทธิวยืนกรานว่าไม่ใช่ กุลนภาแปลกใจทำไมต้องเถียงแทน ทำอย่างกับเป็นพวกเดียวกัน เขาออกอาการไม่พอใจ เตือนน้องให้จำไว้ว่าเราเป็นนักล่า และว่าจะจัดการเรื่องปรารถนาเอง

โมนายังสนุกกับการแกล้งมนุษย์ พอเห็นณิศราเดินตรวจคนไข้ในวอร์ด ก็แกล้งเนรมิตภาพโรมยืนคุยกับวิวรรณอย่างสนิทสนมใกล้ชิดกันให้เธอเห็น ณิศรารู้สึกหงุดหงิดใจเดินหนีไปอย่างโกรธๆ โมนาโบกมือให้ภาพนั้นหายไปอย่างสะใจ

ณิศรากลับเข้าห้องทำงานด้วยความรู้สึกสับสนไม่เข้าใจตัวเอง จู่ๆประตูห้องเปิดออก เธอเดินมาดูหน้าห้องไม่เห็นใครก็ปิดประตูกดล็อก แล้วหันกลับมาต้องตกใจเมื่อเห็นโมนานั่งอยู่ จึงตั้งสติไล่โมนาออกไปโมนาเยาะ

“เมื่อคืนมีแหวนของโรมยังพอจะอวดเก่งได้ แต่ตอนนี้ไม่มีอะไรแล้ว...”

“อ้อ...เธอนี่เองที่สิงร่างหนูมา!” ณิศราระมัดระวังตัวจับตามองโมนาตาไม่กะพริบ

“ฉันมาเพื่อจะบอกเธอด้วยความหวังดีว่าอย่ามายุ่งกับโรม เพราะโรมเป็นคู่ของฉัน...เราเป็นคู่ครองกัน ...โรมถือตัวว่าเป็นพ่อมดรูปงาม เจ้าเสน่ห์ เขาจึงมักจะโปรยเสน่ห์ไปทั่ว จากนครเวทมนตร์มาถึงเมืองมนุษย์ แล้วฉันก็รู้ว่ามีผู้หญิงหน้าโง่หลงเสน่ห์เขาอีกจนได้”

“ซึ่งไม่ใช่ฉัน!” ณิศราสวนทันที

“งั้นก็ดีแล้ว เพราะคุณยายของเขากำลังจะจัดงานวิวาหะให้เรา สำหรับที่นครเวทมนตร์ชายหญิงคู่ใดวิวาหะกันแล้วจะต้องอยู่ด้วยกันไปตราบจนร่างกายแตกสลาย”

“พวกเธอจะอยู่กันยังไงฉันไม่รับรู้เพราะไม่ใช่ธุระของฉัน สำหรับพ่อมดโรมเธอสบายใจได้ เพราะฉันไล่เขาออกจากโรงพยาบาลของฉันไปแล้ว หน้าที่ของเธอคือเก็บเขาไว้กับตัวให้ดี อย่าให้เล็ดลอดมาหว่านเสน่ห์ในเมืองมนุษย์ได้อีกล่ะ”

“แน่นอน เพราะเรากำลังจะเข้าพิธีวิวาหะกันอ้อ พอฉันไปแล้วอย่าแอบร้องไห้นะ”

“ไม่มีวัน! ไม่มีวัน!” ณิศราเม้มปากอย่างเจ็บใจ โมนาหายวับไปพร้อมเสียงหัวเราะ...