ผู้บ่าวอินดี้ ยาหยีอินเตอร์

“ตอนแรกข้อยก็บ่เซื่อคือกัน แต่เซื่อเถาะว่ามันเกิดขึ้นแล้ว คืนที่คนอกหักเหงาๆเมาๆสองคนมาพ้อกัน มันก็ต้องลงเอยจังซี้ล่ะ”

“บ่!! ต้องบ่ลงเอยแบบนี่ ไปโลด ไปให้พ้นหน้าข้อยโลด ข้อยบ่อยากพ้อหน้าเจ้าอีก”

“เอ้า...สิให้ข้อยไปไสล่ะ เสื้อผ้าข้อยอยู่ไสก็บ่ฮู้ ย่างไปโทงๆควายมันเห็นเข้าสิถืกไล่ซนเด้”

“ก็ซนให้ตายไปโลด...ไปโลด!! บ่จังซั่นข้อยสิฆ่าเจ้าหมกกองฟางหนี่แหละ”

แก้วตาคว้าก้อนหินเศษไม้ทุกอย่างที่อยู่ใกล้มือปาใส่ไม่ยั้ง เสือตกใจรีบวิ่งออกไปทั้งนุ่งผ้าขาวม้าผืนเดียว แล้วแก้วตาก็เอาแต่ร่ำไห้ด้วยความเสียใจและเสียดายความสาวของตน...

ส่วนที่บ้านปั้น...ชโลธรรวมกลุ่มอยู่กับป้านวลอีหล่าและแสวง รอฟังผลป่องจะว่าอย่างไรหลังจากทศพลกับปั้นพยายามอธิบายเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นเมื่อคืน ซึ่งป้านวลคิดว่าเกิดเรื่องร้ายแรงขนาดนี้ป่องน่าจะเริ่มคิดได้บ้าง แต่ทันใดป่องเดินหน้าตึงออกมาจากผัวและลูกชาย ไม่ฟังเสียงเรียกของปั้นที่ถามว่าจะไปไหน

“บ่ต้องตามมา ข้อยอยากอยู่ผูเดียวเงียบๆ”

“นี่เจ้ายังดื้อบ่ฟังอีหยังอีกเบาะ คั่นเมียบักหล่าซอยซีวิตไว้บ่ทัน ป่านนี่บักคมคงได้นั่งกระดิกตีนสะใจที่ฆ่าบักหล่าได้สมใจเพิ่นแล้ว” ปั้นติงเมียอย่างเจ็บใจ

“อีแม่...เฮาเป็นห่วงอีแม่เด้อ บ่อยากให้ถืกคนซั่วหลอกใช้เป็นเครื่องมือ”

ป่องมองหน้าลูกชายอย่างหนักใจที่สุดในชีวิต เพราะเริ่มรู้สึกว่าตัวเองกำลังกลายเป็นแกะดำคนเดียวที่คิดผิด แต่เพราะความมีทิฐิและกลัวเสียหน้าลูกสะใภ้ที่จงเกลียดจงชังมาตลอดทำให้ยังไม่ยอมรับในตอนนี้

“แม่สิไปวัด บ่ต้องตามมาเด้อ แม่อยากอยู่คนเดียว” ป่องบอกแค่นั้นก็รีบขึ้นมอเตอร์ไซค์ขับออกไป แต่ละคนมองตามหนักใจ ชโลธรค่อยๆถอยออกมาอ้างว่าจะไปห้องน้ำ แต่ความจริงเธอแอบวิ่งตามป่องไปโดยไม่รู้ว่าทศพลจับตามองด้วยความสงสัย

ป่องขับรถมาช้าๆอย่างใช้ความคิด ชโลธรวิ่งอ้อมกระหืดกระหอบมาดักหน้าจนป่องต้องเบรกตัวโก่ง

“อีเหวิ่ง...ฮ่วย!! เกือบสิเฮ็ดข้อยหัวซ้วนแล้ว เป็นบ้าหยังมาขวางทาง”

“หนูขอโทษค่ะคุณแม่ หนูแค่มีเรื่องต้องคุย”

“ลูกผัวข้อยยังบ่อยากเว้านำ แล้วเป็นหยังต้องมาเสียเวลากับเจ้า...หลีก!!”

“ไม่หลบค่ะ คุณแม่อยากจะหนีเข้าวัดไปอยู่คนเดียวเงียบๆขนาดไหนก็ตามสะดวก แต่ยังไงคุณแม่ก็ต้องคุยกับหนูให้เสร็จก่อน”

“ป๊าดดดด...อีนี่!! เป็นตารำคาญแท้ เอ้า อยากเว้าหยังก็เว้ามาโลด”