ผู้บ่าวอินดี้ ยาหยีอินเตอร์

ป่องเก็บเอาเรื่องพ่อใหญ่คมมาขบคิดด้วยความเสียใจ เธอหลงเชื่อเขามาตลอดว่าเป็นคนดี แท้จริงมันเป็นเพียงฉากหน้าอันแสนหลอกลวง

หลังจากพอจะทำใจได้บ้างแล้ว ป่องให้ปั้นไปตามชโลธรมาที่บ้านโดยเธอเข้าครัวเตรียมทำอาหาร

เสียงปั้นร้องบอกเมียรักว่าตนพาลูกสะใภ้มาแล้ว ทำให้ป่องละมืองานครัวหันมาบอกปั้นให้ออกไปได้แล้ว ตนจะคุยกับชโลธรตามลำพัง แต่ปั้นไม่ไว้ใจกลัวจะตีกันตาย

“ไม่เป็นไรหรอกค่ะคุณพ่อ”

ปั้นมองชโลธรแล้วมองเมียตัวเองอย่างครุ่นคิดก่อนตอบ “ก็ได้ แต่คั่นอีป่องเริ่มด่าเจ้าตอนได๋ เอิ้นพ่อเอิ้นบักพลโลดเด้อ”

ชโลธรพยักหน้ารับ ปั้นจะเดินออกไป ป่องรีบกำชับ

“เดี๋ยวบักปั้น บอกซุมข้างนอกนั่นนำ อย่าคึดแอบเบิ่งสอดฮู้สอดเห็นเด็ดขาด คั่นข้อยฮู้แล้วจับได้ล่ะก็...อย่าให้แม่ป่องขอฮ้อง...เข้าใจบ่”

“เออ...ฮู้แล้ว”

พ่อปั้นเดินออกไป เหลือป่องกับชโลธรมองหน้ากันท่ามกลางบรรยากาศอึมครึม ชโลธรยังดูไม่ค่อยไว้ใจ ขณะที่ป่องหางตามองลูกสะใภ้เหมือนรู้ว่าเธอกำลังระแวงตน

“ยืนห่างจังซั่นสิคุยกันฮู้เฮื่องเบาะ เข้ามาใกล้ๆนี่ เข้ามา”

ที่หน้าบ้าน ทุกคนมารวมตัวกันด้วยความเป็นห่วงชโลธร โดยเฉพาะแสวงที่ร้อยไม่เชื่อพันไม่เชื่อว่าป่องจะญาติดีกับลูกสะใภ้ จึงบ่นปั้นยกใหญ่ว่า

ปล่อยสองคนนั้นอยู่กันตามลำพังได้ยังไง ป่านนี้ป่องเอาปังตอสับชโลธรเป็นต่อนๆไปแล้ว

“อาแหวงก็เว้าเกินไป เบิ่งทรงแม่ป่องน่าสิต้องการคุยกับคุณชิโลอีหลี”

“อย่าได้ประมาทอีป่องเด้อ เห็นเงียบๆนี่ล่ะ อย่างกับงูจงอาง ขยับหน่อยเดียวเป็นฉกๆๆ ถามบักปั้นได้ สมัยหนุ่มๆอีป่องมาเงียบๆตอนได๋ ตายเป็นศพทุกเถื่อ”

“อีพ่อ...ข้อยว่าเฮาเข้าไปกันดีกว่า”

“แต่ป้าว่าไม่ต้องหรอก เกิดเรื่องคอขาดบาดตายขึ้นมามากมายขนาดนี้แล้ว ถึงเวลาแล้วที่ต้องให้แม่ผัวกับลูกสะใภ้ได้เปิดอกคุยกันจริงๆจังๆซะที”

ทศพลฟังป้านวลแล้วนิ่งไป ปั้นเห็นด้วยพยักหน้าให้ทศพลรอดูท่าทีอยู่ข้างนอก

ภายในครัว ป่องสับเนื้อบนเขียงอย่างแรงจนชโลธรสะดุ้งเฮือกตกใจ นั่งมองตาปริบๆอย่างระวังตัวแจ

“เอ้า อย่ามัวแต่ยืนเบิ่งซือๆ ปอกหอมแดงแล้วก็ซอยเตรียมไว้ แม่สิได้คั่วลาบเนื้อ”

“ค่ะคุณแม่”

ป่องสับเนื้ออย่างคล่องแคล่ว ส่วนชโลธรยังเงอะๆงะๆงงๆ ปอกหอมแดงไปไม่ทันระวังทำมันกระเด็นหลุดมือ

“ป๊าดดดดด...ให้ปอกหอมแดงซำนี่ก็ต้องซุ่มซ่ามนำ แล้วยังกล้ามาขอโอกาสอีกเนาะ บ่เจียม”

“คุณแม่คะ แค่ปอกหอมแค่นี้หนูทำได้ค่ะ แต่หนูกำลังตกใจต่างหากเพราะไม่รู้ว่าคุณแม่จะมาไม้ไหนอีก”

“บ่มีไม้ได๋ดอก เจ้ามาขอโอกาสแม่ แม่ก็กำลังให้โอกาสเจ้าอยู่หนี่แหละ”