ผู้บ่าวอินดี้ ยาหยีอินเตอร์

เวลานั้นทศพลกับชโลธรกำลังตกอยู่ในภวังค์แห่งรัก เมื่อได้สติเธอเป็นฝ่ายถอยห่างจากเขาก่อนด้วยท่าทีทำตัวไม่ถูก ใจเต้นแรง มือแตะริมฝีปากอ้ำๆอึ้งๆ ต่างจากทศพลที่ยิ้มกริ่มพลางขยับตัวเข้าหาเตรียมจะจับไหล่ดึงเธอเข้ามาจูบอีก แต่เธอรีบดันตัวเขาไว้ทันที

“จะฉวยโอกาสทำอะไรฉันอีกเนี่ย”

“เมื่อกี้นี้แค่ความคิดถึงที่อยากให้คุณรู้ระหว่างที่ผมไม่รู้ว่าจะเป็นหรือตาย แต่อีกครั้งนี้จะทวงรางวัลที่ช่วยหาโทรศัพท์คุณเจอ”

“แค่หาโทรศัพท์เจอเนี่ยนะ มากไปแล้วไอ้เจ้าเล่ห์...นี่แน่ะ”

ชโลธรหยิกแขนทศพลอย่างแรงแล้วยังตามด้วยการไล่ทุบตีอีกไม่ยั้ง

“โอ๊ยๆๆๆ เบาๆๆๆ แผลผมยังไม่หายดีนะคุณ”

“ทั้งเจ้าเล่ห์ทั้งฉวยโอกาส สมควรให้ตายๆไปไม่ต้องกลับมาหรอก”

“แน่ใจเหรอ ถ้าผมตายไปจริงๆ ชีวิตคุณคงคาใจตายตาไม่หลับแน่”

“ทำไมฉันต้องคิดแบบนั้น”

“เพราะทุกครั้งที่คุณเห็นรูปผม คุณจะต้องสงสัยว่าจริงๆแล้วปากผมเนี่ยกลิ่นปลาร้าจริง หรือว่า...ถ้าได้จูบแล้วจะติดใจ”

“ไอ้ปากปลาร้า!! อย่าหวังว่าชาตินี้นายจะได้จูบฉันอีกเลย” เธอทั้งด่าทั้งผลักไสเขาออกจากห้องแล้วปิดประตูใส่หน้าปัง “คืนนี้ไม่ต้องเข้ามา...ไปนอนที่คอกควายโน่น”

ทศพลยืนอมยิ้มชอบใจแล้วเดินออกไปตรงคอกควาย พูดรำพึงรำพันอย่างมีความสุขราวกับควายมันฟังรู้เรื่อง โดยที่เขาไม่รู้ตัวว่ากำลังตกเป็นเป้าสังหารของชายชุดดำ

ใช่แต่ทศพลที่มีความสุขล้นปรี่ ชโลธรที่อยู่ในห้องนอนก็รู้สึกเช่นเดียวกัน แต่เธอพยายามปฏิเสธใจตัวเอง

“นี่เราเป็นอะไรของเราไปเนี่ย...ไม่ได้ๆ จะเผลอใจไม่ได้เด็ดขาด แค่บรรยากาศพาไปก็เลยลืมตัวไม่มีอะไรมากกว่านั้นแน่นอนชิโล”

ชโลธรบอกตัวเองแล้วเหลือบไปเห็นโทรศัพท์บนโต๊ะ เธอหยิบมันมากำแน่นอย่างลังเลว่าจะโทร.หาภัชชนนท์ดีหรือไม่

ขณะที่เธอเดินกลับไปกลับมาบนบ้าน พลันสายตาไปสะดุดกับชายชุดดำด้านนอกที่กำลังเล็งปืนมาทางทศพล เธอรีบตะโกนบอกทศพลให้ระวังตัว พร้อมๆกับเสียงปืนก็ดังขึ้น

โชคดีทศพลหลบเร็วกระสุนจึงพลาดเป้า ชโลธรกรีดร้องด้วยความตกใจ ขณะที่มือปืนกระหน่ำยิงใส่อีกหลายนัดจนทศพลต้องรีบวิ่งหลบกระสุนไป ปากก็ร้องเตือนชโลธรไปด้วยความเป็นห่วง

“หลบเข้าไปในบ้านครับคุณชิโล อย่าออกมา...หลบเข้าไป...เข้าไป”

ชโลธรแตกตื่นวิ่งหนีกลับเข้าไปในห้อง ด้านป่องกับอีหล่าที่ได้ยินเสียงปืนต่างพากันตกใจและแน่ใจว่าเสียงมาจากบ้านทศพล

“บ่ได้การแล้ว พ่อเจ้าอยู่ไส”

“อีพ่อกับอาแหวงบ่อยู่จ้ะ”

“ยามหน้าสิ่วหน้าขวานหายหัวกันไปไสเบิ่ดล่ะ บักพล...เกิดอีหยังขึ้นล่ะเนี่ย”

ป่องร้อนรนตัดสินใจวิ่งฝ่าความมืดไปพร้อมอีหล่า เป็นเวลาที่ชโลธรตัดสินใจหยิบปืนของทศพลในลิ้นชักโต๊ะออกมาหลับหูหลับตายิงไปทางคนร้ายเพื่อช่วยทศพลทั้งที่เธอยิงปืนไม่เป็น