เพลิงพรางเทียน

กลินท์ปรากฏตัวที่เรือนเจ้าเวียงสวรรค์อีกครั้ง มองไปรอบๆแล้วเดินขึ้นไปบนเรือน เห็นเจ้าน้อยเข้าไปคุยกับเจ้าช่อเอื้องถามว่าเจ้าแม่ยังไม่อาบน้ำหรือจะได้เตรียมตัวกินข้าวเย็น เจ้าช่อเอื้องบอกว่ายังไม่หิว ถามว่าเจ้าน้อยฝึกเชิงดาบกับหนานแก้วหรือเปล่า

เจ้าน้อยบอกว่าฝึกและฝึกหนักมาก เจ้าช่อเอื้องถามว่าทำไมเจ้าพ่อถึงบอกว่าเจ้าน้อยแอบหนีซ้อมประจำแล้วก็แอบส่งตาหวานให้อีเทียนคำด้วย เจ้าน้อยตกใจบอกว่าตนไม่เคยมีเทียนคำอยู่ในสายตาเลย

กลินท์ได้ยินเต็มสองหูสบถ “ทุเรศ แล้วใครล่ะที่แอบส่องเทียนคำถึงบ้านตั้งแต่ยังเด็กๆ”

เจ้าช่อเอื้องยิ้มพอใจ ย้ำว่าถึงอีเทียนคำจะหน้างามปานใดเจ้าน้อยก็ไม่ควรไปเล่นหูเล่นตา เพราะ

“เราเป็นถึงลูกหลานเจ้าหลวงเชียงใหม่ เผื่อวันใดวันหนึ่งเจ้าน้อยได้เป็นหน่อเนื้อกษัตริย์คนอื่นเขาจะว่าเอาได้ว่าไปสมสู่กับผู้หญิงไม่มีหัวนอนปลายเท้า มันมาจากไหน? เป็นผีหรือเป็นคน เป็นม่านหรือว่าเป็นเมือง เรายังไม่รู้เลย” เจ้าน้อยปากแข็งว่าไม่มีวัน ที่เจ้าน้อยเทวาฤทธิ์จะไปถูกเนื้อต้องตัวเทียนคำ เจ้าแม่ไว้ใจได้ “ดีแล้ว แล้วงานฉลองพระธาตุปีนี้แม่จะหาเจ้านางที่เหมาะสมกับเจ้าน้อยให้”

เจ้าน้อยตาลุกถามว่าใครหรือ เจ้าช่อเอื้องบอกว่า “เจ้าวงเดือน ลูกสาวคนเดียวของเจ้าเมืองเชียงจัน”

ทันใดนั้นเสียงกลองดังขึ้นพร้อมกับร่างกลินท์ถูกดูดไปทันที ไปหล่นตุ้บลงที่ตัวเมืองจัน เห็นขบวนแห่มีผู้คนยืนออกันเต็มคุยกันเซ็งแซ่ ชมว่าเจ้าวงเดือนงามขนาด เป็นบุญตาที่ได้เห็น

กลินท์แทรกตัวเข้าไปเพื่อดูขบวนแห่ เห็นไพคาเป็นนางรำในขบวนด้วย พึมพำแปลกใจ

“พี่แพม...เราไม่ได้ตาฝาด...พี่แพมจริงๆ” และพอเสลี่ยงผ่านมาลมพัดผ้าเสลี่ยงเปิดกลินท์เห็นเจ้าวงเดือนเต็มตา อุทานตะลึง “พี่ติ๊!”

กลินท์เดินโซซัดโซเซออกจากเมืองเชียงจันเหมือนคนคุมสติไม่อยู่ ต้องโผกอดต้นไม้ข้างทางพยุงร่างพึมพำสับสน “นี่มันอะไรกัน...อินทร์ พี่ติ๊...เรา??!!”

พลันก็ได้ยินเสียงดาบกระทบกัน เสียงนั้นเร่งเร้าให้กลินท์เดินไปทันที

กลินท์ไปเห็นหนานแก้วกำลังซ้อมดาบให้เด็กหนุ่มในคุ้มที่ฝึกกันอย่างจริงจัง แต่เจ้าน้อยกลับนั่งไขว่ห้างเอ้อละเหย หนานแก้วได้แต่มองเจ้าน้อยอย่างระอา กลับถูกเจ้าน้อยถามอย่างยโสโอหังว่า “มองอะไร”

หนานแก้วบอกว่ามองว่าเมื่อไหร่เจ้าน้อยจะลุกมาซ้อมดาบ เจ้าน้อยบอกว่าตอนไหนก็ตอนนั่นแหละ

“ตอนไหนตอนนั้น แล้วเมื่อไหร่เจ้าน้อยจะเก่ง ข้าอยากให้เจ้าน้อยเก่ง เผื่อวันใดเจอเสือเจอสิงห์จะได้ช่วยเหลือตัวเอง ช่วยเหลือคนอื่นได้ ไม่งั้นเป็นได้โดนเสือกินเหมือนพ่อของเทียนคำ”