เพลิงพรางเทียน

กลินท์ตาเป็นประกายเหมือนเก็ตในสิ่งที่เบนบอก แล้วเธอก็ไปเสิร์ชหาข้อมูลในคอมฯ เห็นแต่คุ้มเจ้าเวียงสวรรค์ เจ้าน้อยเทวาฤทธิ์ เจ้าช่อเอื้อง แต่ไม่มีข้อมูลอะไรเลย ดูแล้วบ่น ทำไมไม่มี...สายป่านบอกว่าอะไรไม่สบายใจก็อย่าไปอ่าน กลินท์บอกว่าตนอยากรู้ สายป่านถามว่าคนด่ากันทั้งเมืองจะไปอ่านทำไม

กลินท์บอกว่าไม่ได้อ่านที่คนด่าแต่ตนกำลังค้นหาสิ่งที่คาใจ กลินท์ขมวดผมแล้วหยิบปิ่นมาปัก สายป่านยิ่งหมั่นไส้ถามว่ามีเรื่องขนาดนี้เธอยังไม่ลืมปิ่นของอินทร์?

“ฉันไม่ได้นึกถึงอินทร์ ฉันแค่รำคาญผม แต่มันก็แปลกเหมือนกันที่นับวันฉันยิ่งผูกพันกับปิ่นเล่มนี้”

“จะคิดจะทำอะไรเอาที่เธอสบายใจแล้วกัน บอกตรงๆ เพลียยยยยย...” สายป่านค้อนแล้วเดินไปนอน

กลินท์มองสายป่านอย่างไม่สบายใจ แล้วเดินไปนั่งหน้าคอมฯหาข้อมูลจนผล็อยหลับไป...

ooooooo

กลินท์หลับและกลับไปสู่อดีตอีกครั้ง ไปเห็นอุ่นเฮือนกับเทียนคำนั่งร้อยมาลัยอยู่ที่แคร่แต่พอจะเดินไปทักก็ชะงักเมื่อเห็นชายคนหนึ่งเดินเข้าไปหาทั้งสอง พอเห็นหน้าชายคนนั้นเต็มๆ กลินท์อุทาน

“อินทร์”

ที่แท้คือเจ้าน้อย! เจ้าน้อยมองเทียนคำยิ้มตาเป็นประกายหวาน พอจะเอ่ยทัก เจ้าช่อเอื้องก็มา เจ้าน้อยถอยกรูดมายืนข้างกลินท์ใกล้จนเกือบหายใจรดกัน  แต่เจ้าน้อยไม่เห็นกลินท์

วันนี้เทียนคำเกล้าผมทำให้กลินท์ได้เห็นใบหน้างามผุดผาด เจ้าช่อเอื้องเข้ามาถามว่าจะค่ำแล้วทำไมยังไม่กลับบ้าน อุ่นเฮือนบอกว่าตนกับเทียนคำมาเก็บดอกไม้เอาไว้ไหว้พระพรุ่งนี้ เจ้าช่อเอื้องมองเทียนคำถามว่าตอนนี้อายุเท่าไหร่ เทียนคำไม่รู้ อุ่นเฮือนช่วยชี้แจงว่า

“เจ้าแม่...เทียนคำพ่อมันตายตั้งแต่มันยังละอ่อนมันเลยไม่รู้อายุตัวเอง แต่พ่อหนานแก้วบอกว่าให้นับอายุมันตั้งแต่มันมากับพระธาตุศรีจอมทองครั้งนั้นเป็นห้าขวบ ตอนนี้คงจะอายุสิบห้าปี ไล่เลี่ยกับข้าเจ้า”

เจ้าช่อเอื้องกวาดตามองเมื่อไม่เห็นเจ้าน้อยจึงเดินกลับไป เทียนคำชวนอุ่นเฮือนกลับบ้านเถอะเดี๋ยวเจ้าแม่ด่าอีก อุ่นเฮือนบอกว่าเจ้าแม่ใจดีออกตนยังอยากเป็นลูกเจ้าแม่เลย แต่วาสนาเราเป็นได้แค่ลูกนายพราน

พูดนัยน์ตาฝันว่านอกจากจะได้เป็นสะใภ้ พูดแล้วหยอกเทียนคำว่าอยากเป็นสะใภ้เจ้าแม่หรือเปล่า

“อุ๊ย ไปคิดอย่างนั้นได้ยังไง”