เพลิงพรางเทียน

เจ้าเวียงสวรรค์กำลังจะพูดอะไร ก็มีเสียงเอะอะจากพวกทาสเข้ามาบอกว่าหนานแก้วตกต้นไม้เมื่อคืนอาการหนักตอนนี้กำลังหามมาที่คุ้มแล้ว คำป้อวิ่งลงจากเรือนไปด้วยความเป็นห่วงหนานแก้วทันที

พอเห็นคำป้อ หนานแก้วถามว่าเทียนคำเป็นอะไรหรือเปล่า คำป้อบอกว่ามันโดนผีเข้า

“ข้าว่าแล้ว เมื่อคืนตอนขึ้นต้นไม้สูงรอหมูป่า ผู้เฒ่ามาเข้าฝันข้าว่าลืมสัญญา ผู้เฒ่าขอให้ข้ายอมรับชะตานั้นแทน แล้วก็ผลักข้าตกจากต้นไม้สูงเกือบยอดเจดีย์หลวง...เอาเทียนคำไปฟ้อนแก้บนเร็ว ไม่เช่นนั้นมันจะเป็นเหมือนข้า”

แม้หนานแก้วจะเจ็บเจียนตายก็ยังเป็นห่วงเทียนคำ คำป้อบอกว่าเดี๋ยวตนจะไปตามหมอยา พอดีเจ้าเวียงสวรรค์ เจ้าช่อเอื้องและเจ้าน้อยเดินมาถามว่าหนานแก้วเป็นอย่างไรบ้าง คำป้อบอกว่าแข้งขาขยับไม่ได้ดูท่าผีป่าจะหักคอ เจ้าเวียงสวรรค์บอกว่าตนสั่งหมอยาไปดูแลอย่างใกล้ชิดแล้วเดินออกไป เจ้าช่อเอื้องกับเจ้าน้อยรีบตามไป กลินท์มองเจ้าช่อเอื้องไม่พอใจเดินตามไปทันที

เจ้าเวียงสวรรค์ถามเจ้าช่อเอื้องว่าเห็นไหม แค่เรื่องฟ้อนแก้บนมันทำให้เพื่อนตนต้องจากไป เจ้าช่อเอื้องสวนทันควันว่ามันเป็นขี้ข้าไม่ใช่เพื่อน เจ้าน้อยก็ว่าใช่ มันเป็นขี้ข้า เจ้าน้อยพูดอย่างเลือดเย็นว่า

“หากมันทำผิดรีตผิดประเพณี ดีไม่ดีมีอันเป็นไปทั้งคุ้ม เสียคนไปคนสองคนยังดีกว่า”

ในที่สุดเจ้าเวียงสวรรค์ผู้อ่อนแอก็พ่ายแพ้แก่ชายาที่เอาแต่ใจเจ้ายศเจ้าอย่าง จนกลินท์ทนไม่ได้สะบัดหน้าวิ่งฝ่าทางสีขาวไปข้างหน้าอย่างไม่รู้ชะตากรรม กลินท์วิ่งทะลุหมอกขาวมาถึงหน้าบ้านคำป้อเห็นเทียนคำที่เพิ่งรู้สึกตัวมองหนานแก้วตกใจ ถามอุ่นเฮือนว่าพ่อเป็นอะไร อุ่นเฮือนบอกว่าตกต้นไม้

เทียนคำเข้าไปเรียกหนานแก้วถามว่าหิวหรือยังเดี๋ยวตนจะไปนึ่งข้าวให้พ่อกิน หนานแก้วบอกว่าไม่หิวอยากหลับ เทียนคำใจไม่ดีร้องไห้บอกว่า

“พ่อหลับแล้ว พ่อต้องสัญญากับข้านะว่าต้องตื่นมา ข้าอยากกินเนื้อหมูป่าสักครั้ง นะพ่อนะ”

“เอาไว้คราวหน้าข้าตื่นขึ้นมาได้ข้าจะเอาทั้งเนื้อหมูป่า เนื้อฟานกลับมาให้เอ็งกินนะคำป้อ อุ่นเฮือน เทียนคำ” เสียงหนานแก้วแผ่วหายไปก่อนเงียบลง คำป้อกับทุกคนมองหนานแก้วน้ำตาไหลพราก...

หนานแก้วกระอักเลือดสีดำเข้ม คำป้อพุ่งเข้าประคองขึ้นเอาชายเสื้อเช็ดเลือด ขณะนั้นเองเจ้าเวียงสวรรค์ ในชุดเต็มยศก้าวเข้ามาบอกหนานแก้วให้อดทนหน่อยคนของตนกำลังไปตามหมอเมืองของเจ้าหลวงมาแล้ว หนานแก้วบอกว่าหมอไหนก็รักษาไม่ได้ถ้าไม่ได้ทำตามที่ตนได้สาบานกับพระธาตุไว้