เพลิงพรางเทียน

กลินท์ยังวนเวียนอยู่ในวังวนอดีต จู่ๆก็พบตัวเองมาอยู่หน้าบ้านคำป้อ กลินท์ถามตัวเองว่ามาโผล่ที่นี่อีกแล้วหรือเนี่ย?

กลินท์เห็นคำป้อกับอุ่นเฮือนนั่งร้อยมาลัย อุ่นเฮือนลูบหน้าเทียนคำอย่างเอ็นดูบอกแม่ว่าเทียนคำตัวร้อนจี๋เลย คำป้อว่าคงเป็นเพราะตกใจกลัวเสือจนไข้ขึ้นแน่ บอกอุ่นเฮือนให้เอาผ้าชุบน้ำมาเช็ดตัวให้น้องด้วย คำป้อมองเทียนคำอย่างเวทนาพึมพำ “เวรกรรมอะไรของเอ็ง เทียนคำ”

อึดใจเดียวอุ่นเฮือนร้องบอกแม่ว่าพ่อมาแล้ว กลินท์มองไปถึงกับตะลึงเมื่อจำได้ว่าคือหนานแก้ว!

หนานแก้วเห็นเทียนคำเป็นไข้ถามว่าเอายาให้กินหรือยัง คำป้อบอกว่ารอให้ตื่นอยู่ ถามหนานแก้วว่า

“นี่เอ็งไปตามเสือมันถึงตีนดอยเหรอหนานแก้ว ข้าใจคอไม่เลย เอ็งไม่เป็นอะไรใช่ไหม”

“ไม่เป็นไร แล้วเด็กคนนี้เจ้าพ่อว่ายังไงบ้าง”

“เจ้าน้อยบอกว่า เจ้าพ่อเวียงสวรรค์อนุญาตให้มาอยู่ในคุ้ม เจ้าพ่อเลยให้มาอยู่กับเรา” หนานแก้วบอกว่าดีเหมือนกัน อุ่นเฮือนจะได้มีเพื่อนเล่น “เจ้าน้อยนี่เก่งจังเลยนะ เอ็งฝึกสอนเชิง สอนดาบได้ไม่เท่าไหร่ก็ช่วยคนจากเสือร้ายได้แล้ว ดูท่าเจ้าพ่อคงจะพอใจ”

กลินท์ขัดใจมาก ลุ้นให้หนานแก้วบอกความจริงไปเลยว่าลุงเป็นคนช่วยเทียนคำ ไม่ใช่ไอ้เด็กเวรนั่น แต่ได้ยินหนานแก้วถามคำป้อว่า เจ้าน้อยบอกเช่นนั้นหรือ

“อือ...เห็นพวกบ่าวผู้ชายที่ไปด้วยบอกว่าเจ้าน้อยใช้ไฟไล่เสือไป เจ้าน้อยกล้าหาญนัก ไม่กลัวเสือตัวนั้นเลย” คำป้อถามหนานแก้วว่า “เอ๊ะ แล้วเอ็งไปไหนเสียล่ะตอนนั้นน่ะ”

“ฮื่อ...เผอิญข้าตามเสือไปอีกทาง”

“งั้นเอ็งรีบไปบอกเจ้าพ่อเวียงสวรรค์เลย ท่านคงอยากจะรู้ว่า เสือตัวนั้นมันไปทางไหนต่อ”

หนานแก้วพยักหน้า ลูบหัวเทียนคำเบาๆก่อนเดินลงไป กลินท์รีบตามหนานแก้วไปอย่างอยากรู้

ooooooo

หนานแก้วเดินไปยังเรือนเจ้าเวียงสวรรค์ กลินท์ตามไปติดๆ ยังไม่ถึงเรือนก็ได้ยินเสียงเจ้าน้อยคุยโขมงโฉงเฉง เล่าวีรกรรมที่ตนใช้คบไฟไล่เสือร้ายอย่างกล้าหาญ

“ลูกแม่เก่งที่สุดเลย” เจ้าช่อเอื้องปลื้มมาก

แต่พอหนานแก้วเดินเข้าไป เจ้าน้อยก็เงียบกริบก้มหน้าไม่กล้าสบตาหนานแก้ว กลินท์พึมพำอย่างสมเพชว่า “หน้าไม่อายโกหกได้เป็นวักเป็นเวร เด็กนรก!”

แต่พอกลินท์เห็นเจ้าช่อเอื้องเต็มตาก็ตกใจอุทาน “คุณดุษฎี!” แต่ไม่มีใครเห็นกลินท์