พรายพิฆาต
ตอนที่ 4
“อ้าว ไม่ทันไรก็ด่ากันแล้ว”
“พิสูจน์สิว่าคุณไม่ได้เป็นคนของเขา”
“เอาเป็นว่าเรื่องนี้ขออุ๊บอิ๊บติดไว้ก่อน แต่รับรองคุณได้เห็นความเจนเทิลแมน แอนด์แฮนซั่มของศรศิลป์ สรชัย คนนี้แน่”
สนธยามองศรศิลป์เขม็ง แต่เขายิ้มหน้าทะเล้นให้เธอ
“สน เรารีบไปจัดการเรื่องสุระกันต่อให้เสร็จเถอะ”
“ค่ะพ่อ อยู่แถวนี้ก็เหม็นหน้าคนบางคนเหมือนกัน”
“อุ๊ย...โดนไปอีกดอก” ศรศิลป์ยังไม่วายทะเล้น แต่พอสองพ่อลูกเดินผละไป สีหน้าเขาก็เปลี่ยนเป็นเคร่งขรึม
ภายในห้องทดลอง ร่างสุระนอนบนเตียงมีเพียงผ้าผืนเดียวคลุมท่อนล่าง ทันทีที่สองพ่อลูกเข้ามา แจ๊สมินก็สั่งให้รีบจัดการ
“ผมคงตรวจดูได้เฉพาะภายนอกเท่านั้นแหละ ถ้าจะผ่าดูให้ละเอียดต้องใช้หมอผู้เชี่ยวชาญเป็นคนจัดการ”
“ไม่! ฉันไม่อยากให้ใครมาเกี่ยวข้องกับเรื่องนี้อีก ด็อกเตอร์ทำเท่าที่ด็อกเตอร์ทำได้ก็แล้วกัน”
“ก็คงต้องเป็นอย่างนั้น”
สองพ่อลูกเดินเข้าไปใกล้ร่างสุระ แต่จู่ๆสนธยาหน้ามืดซวนเซ
“สน...ไหวไหมลูก ถ้าไม่ไหวก็ไปพักได้นะ”
“ไหวค่ะพ่อ”
ดร.วิมละสายตาจากลูกสาวหันไปหาแจ๊สมินเพื่อขอกล้อง เมื่อเฉินเอากล้องมาเขาก็ส่งต่อให้สนธยาถ่ายรูปสุระมุมต่างๆเอาไว้ ศรศิลป์ไม่ได้เข้ามา แต่แง้มประตูกวาดตามองอย่างถ้วนทั่ว
ooooooo
ที่ห้องสอบสวน เชิดวุธเผชิญหน้าโชติอีกครั้งแต่ก็ไม่ได้ความคืบหน้าอะไรสักอย่างเพราะมันเอาแต่เงียบลูกเดียวจริงๆ
“ฉันไม่เข้าใจ ทำไมแกถึงปิดปากเงียบแบบนี้ ทำไมแกต้องซื่อสัตย์กับพวกพรายดำด้วย ในเมื่อพวกมันไม่ได้สนใจไยดีอะไรแกเลย”
โชติยังคงนิ่งเฉย จนเชิดวุธชักจะหมดความอดทน
“โอเค ถ้าแกไม่พูดก็เซ็นรับข้อกล่าวหา...คอยดูนะ ฉันจะเอาผิดแกให้ถึงที่สุด”
โชติรับเอกสารและปากกามาเขียนบางอย่างลงไปแล้วส่งกลับคืน เชิดวุธเห็นข้อความนั้นก็ชะงัก...ไม่มีลายเซ็น แต่มีคำว่า “พวกมันดูเราอยู่” สารวัตรหนุ่มเหลือบตามองที่กล้องวงจรปิดในห้องแล้วหันมามองหน้าโชติอย่างเข้าใจ จากนั้นส่งต่อโชติให้ลูกน้องเอาตัวออกไป
ภาพจากกล้องวงจรปิดปรากฏบนหน้าจอในฐานลับของพรายดำ เฮนรี่กับหงวนยืนดูอยู่ท่ามกลางสมุนพรายดำหลายคน เฮนรี่อยากรู้ว่าโชติเขียนอะไร แต่ไม่มีใครตอบได้ เขาหงุดหงิดเหลือหลายหันไปกระชากคอสมุนคนหนึ่ง
“ฉันถามว่ามันเขียนว่าอะไร ตอบมาสิโว้ย ว่ามันเขียนว่าอะไร”
“เฮนรี่ ทำไมต้องโวยวายด้วย หรือว่าแกไม่มั่นใจคนของแก ฮึ! ก็น่าสงสัยอยู่หรอก ในเมื่ออยู่ๆไอ้โชติมันก็ยอมให้ตำรวจจับง่ายๆ อยากให้ฉันช่วยปิดมันให้สนิทไหมล่ะ”
เฮนรี่ปล่อยมือจากสมุนแล้วจ้องหงวนด้วยสีหน้าดุดัน “ไม่ต้อง! คนของฉัน ฉันจัดการเองได้”
