พรายพิฆาต

นิคกับเฉินและสมุนอีกจำนวนหนึ่งพากันออกไปตามคำสั่งของแจ๊สมิน ศรศิลป์ละล้าละลังแต่สุดท้ายก็ตามไปด้วย เมื่อออกมาเห็นผู้บุกรุกทั้งสาม พวกนิคเฮละโลไปทางนั้น แต่ศรศิลป์กลับหันหลังวิ่งไปอีกทางอย่างเร็ว

ภายในห้องทดลองเต็มไปด้วยความตึงเครียดสับสน เสียงปืนยังดังมาจากด้านนอกอย่างต่อเนื่อง แต่แล้วแจ๊สมินก็บอกให้พอแค่นี้ก่อน

“ไม่! อะไรที่เริ่มต้นแล้ว ต้องไม่มีคำว่าหยุด ด็อกเตอร์เดินเครื่องเดี๋ยวนี้”

“ด็อกเตอร์ไม่ต้องฟังเขา ที่นี่ฉันเป็นคนออกคำสั่ง”

“แต่ฉันเป็นพี่แกนะ” เฮนรี่ขึ้นเสียงใส่แจ๊สมิน

“ก็ทำตัวให้สมเป็นพี่หน่อยสิ...ทั้งคนและของในห้องนี้มีค่าเกินกว่าที่ฉันจะยอมเสี่ยง ถ้าเกิดอะไรขึ้นเรารับผิดชอบกันไม่ไหวหรอก” แจ๊สมินกดปุ่มปลดสายรัดข้อมือข้อเท้าสนธยาออกแล้วบอกให้ ดร.วิมพาเธอไปหาที่หลบก่อน

พ่อประคองลูกสาวออกไปอย่างช้าๆ ส่วนแจ๊สมินเอาอัญมณีแห่งแมนจูเรียออกจากเครื่องแล้วใส่กลับเข้าไปในหีบ ก่อนบอกเฮนรี่ว่าไปกันได้แล้ว เฮนรี่ไม่พอใจสุดๆ มองตามน้องสาวอย่างหงุดหงิดหัวเสีย

ดร.วิมประคองลูกสาวเดินออกไป แต่ด้วยฤทธิ์ของยาทำให้สนธยาเดินต่อไม่ไหว เธอทรุดนั่งลงบอกพ่อให้หนีไปก่อน ไม่ต้องห่วงตน แต่คนเป็นพ่อไม่มีวันทิ้งลูกแน่ พยายามพยุงกันไปอย่างทุลักทุเล

จังหวะนั้นเองใครคนหนึ่งก้าวเข้ามาอย่างมาดแมน “ผมว่าให้พระเอกช่วยดีกว่า” เสียงนั้นทำให้สองพ่อลูกเงยหน้ามองอย่างแปลกใจ และเมื่อเห็นว่าเป็นใครก็ยิ่งประหลาดใจ

“พราน จอมภูต” ดร.วิมเอ่ยชื่อนั้นออกมา

ส่วนพรานไม่รอช้าเข้าไปช้อนร่างสนธยาขึ้นมาอุ้มแล้วเดินนำไปอย่างรีบเร่ง

ooooooo