พรายพิฆาต

โชตินั่งสงบนิ่งอยู่ในห้องสอบสวน ที่ด้านนอกเชษฐ์กับรุ้งกำลังหารือกันว่าควรสวมบทแบบไหนดีกับวายร้ายรายนี้ จะทำให้กลัวโดยเล่นบทโหดแบบหมู่เฉียบ หรือจะใจเย็นพูดจาดีมีเหตุผลอย่างสารวัตรเชิดวุธ

ไม่ทันจะตกลงกันได้ เชิดวุธโผล่มาบอกทั้งสองคนว่าตนขอจัดการเอง แต่รุ้งเป็นห่วงหัวหน้าที่เพิ่งโดนยิงแขน ทักท้วงว่าทำไมไม่พักก่อน

“ไม่เป็นไรหรอก พี่ยังไหว” พูดจบเชิดวุธผลักประตูห้องสอบสวนเข้าไปเผชิญหน้ากับโชติสองต่อสอง แต่ไม่ว่าเขาจะถามอะไร โชติเอาแต่นิ่งเงียบลูกเดียว แต่เชิดวุธก็ใจเย็นมากพอที่จะไม่บุ่มบ่าม กลับออกมาบอกลูกทีมว่ายังไงเราต้องหาทางทำให้เขาพูดให้ได้ ทั้งเรื่องอัญมณีแห่งแมนจูเรียและพวกสนธยาว่าอยู่ที่ไหน

เวลาเดียวกันนั้นที่เกาะยมทูตของพวกพรายดำ สนธยารู้ดีว่าเธอไม่มีทางหนีไปจากที่นี่ได้แน่ แต่มีสิ่งที่เธอสงสัยคือแจ๊สมินเป็นใคร เพราะจากที่สังเกตผู้หญิงคนนี้ไม่ได้โหดร้ายป่าเถื่อนเหมือนพวกพรายดำทั่วไป แต่เมื่อมีโอกาสถาม แจ๊สมินบอกว่าตนก็แค่คนคนหนึ่งที่ทำงานให้กับพรายดำ

“แต่คุณก็ยังมีความเป็นคนมากกว่าคนอื่น อย่างน้อยก็เรื่องการทดลอง ไม่อย่างนั้นป่านนี้สุระจะเป็นยังไงไปแล้วก็ไม่รู้”

“ดูเหมือนคุณจะมองฉันผิดไปแล้วล่ะ ฉันก็ไม่ต่างจากพรายดำคนอื่นหรอก และตอนนี้การทดลองก็กำลังเริ่มต้นแล้วด้วย”

“อะไรนะ!” สนธยาอุทานด้วยความตกใจในห้องทดลอง สุระนอนบนเตียงโลหะใต้เครื่องฉายรังสี แขนขาถูกตรึงไว้ด้วยสายรัดโลหะ มีไอคล้ายควันลอยอยู่รอบตัว และมีสายยางเสียบที่แขน เขาแหกปากร้องลั่นด้วยความกลัวสุดชีวิต

“อย่า! ขอร้อง อย่าทำอะไรฉันเลย”

นิคและเฉินยืนคุมอยู่กับพรายดำคนอื่นๆ ดร.วิมฉีดยาเข้าไปในสายยาง เพียงไม่นานยาก็ออกฤทธิ์ สุระรู้สึกเจ็บปวดไปทั้งตัว ร้องดังยิ่งกว่าเก่า สนธยาวิ่งหน้าตาตื่นเข้ามา

“พ่อ! ทำไมพ่อทำแบบนี้ล่ะ”

ดร.วิมไม่ตอบ ยื่นนิ่งจดจ่ออยู่กับการทดลอง สนธยารับไม่ได้ ขอร้องพ่อให้หยุดเดี๋ยวนี้

“เขาบอกว่าถ้าพ่อไม่ทำ เขาจะฆ่าลูก”

สนธยาคับแค้นสุดๆ หันขวับไปยังแจ๊สมินที่เพิ่งก้าวเข้ามา “ก็ให้เขาฆ่าเลย มันจะได้จบๆไปซะ เอาสิ ยิงฉันเลย บาปจะได้ตกอยู่กับพวกคุณ ไม่ใช่อยู่กับเราพ่อลูก”

“ที่จริงคุณควรภาวนาให้การทดลองครั้งนี้สำเร็จมากกว่า”

“ทำไม ในเมื่อฉันไม่ต้องการมันอีกแล้ว”

“เพราะถ้าครั้งนี้ไม่สำเร็จ ครั้งต่อไปเราจะใช้คุณเป็นตัวทดลอง”

คำตอบของแจ๊สมินเล่นเอาสนธยาหน้าเสีย ดร.วิมเครียดจนพูดไม่ออก