ตอนที่ 4
เขาคงกลัว...กลัวว่าฉันจะเอาเรื่องของเขาไปบอกท่านวังเฟยหลง”
“ผมยังคิดไม่ออกเลยว่าเฮนรี่จะใช้วิธีไหนล้มล้างอำนาจท่านวังเฟยหลงได้”
“บางทีเรื่องนี้อาจเกี่ยวข้องกับสิ่งประดิษฐ์ของด็อกเตอร์วิม”
“ยังไงเหรอครับ”
“ท่านวังเฟยหลงฝันที่จะสร้างทีมสายลับล่องหนเพื่อใช้ในการจารกรรมข้อมูล เฮนรี่คงคิดที่จะตลบหลังด้วยการใช้สายลับล่องหนจัดการกับท่านวังเฟยหลง
อีกที...ไม่เอาดีกว่า ฉันพูดมากเกินไปแล้ว”
“แต่ถ้าคุณต้องการให้ผมช่วยจริงๆ ผมจำเป็นต้องเข้าใจว่าคุณกับพี่ชายมีปัญหาอะไรกัน”
“แปลกจังที่ฉันไว้ใจและเชื่อมั่นคุณมากกว่า
ทุกคนที่ฉันมี คุณจะเริ่มทำงานให้ฉันได้ตั้งแต่เมื่อไหร่”
“ผมเริ่มไปแล้วนี่ครับ”
“จริงด้วย งานแรกก็ช่วยชีวิตฉันเลย”
“อันที่จริงผมยังไม่ค่อยเข้าใจลักษณะงานดีเลยครับ แบบว่าให้ทำงานไปกลับ หรือว่าต้องอยู่กับคุณตลอดยี่สิบสี่ชั่วโมง”
“ตลอดยี่สิบสี่ชั่วโมง เริ่มตั้งแต่คืนนี้” คำตอบของแจ๊สมินฉะฉานชัดเจนเป็นที่พอใจของศรศิลป์อย่างมาก
ooooooo
สุระเพิ่งรู้ตัวว่าเฮนรี่พาเขามาที่ห้องทดลองทำไม เขาหวาดกลัวมากพยายามดิ้นรนขัดขืนแต่
ไม่เป็นผล โดนจับขึ้นไปนอนบนเตียงมีสายรัดแน่นหนาเพื่อให้ ดร.วิมทำการทดลองให้เป็นมนุษย์ล่องหน
แต่ไม่ทันที่ ดร.วิมจะลงมือ แจ๊สมินก้าวเข้ามาพร้อมศรศิลป์ เฮนรี่ตาขวางไม่พอใจ สงสัยว่าศรศิลป์มาเกี่ยวอะไรด้วย แจ๊สมินบอกว่าต่อจากนี้ศรศิลป์จะมาเป็นผู้ช่วยของตน
“อะไรนะ เอาไอ้กระจอกนี่มาเป็นผู้ช่วยอย่างงั้นเหรอ แจ๊สมิน...แกนี่ชักจะตกต่ำไปหน่อยแล้วนะ”
“กระจอกหรือไม่กระจอก เขาก็เพิ่งช่วยชีวิตฉันจากคนที่พี่ส่งไป”
สนธยามองศรศิลป์อย่างแปลกใจที่ได้พบเขาที่นี่ ศรศิลป์มองตอบและแอบหลิ่วตาให้เธอ เฮนรี่กับแจ๊สมินไม่ทันสังเกตเพราะมัวแต่โต้เถียงกันเรื่องมือปืนที่ทำงานพลาด
“ถ้างั้นก็พิสูจน์สิว่าฉันเป็นคนสั่ง”
“เรื่องนั้นไม่ต้องห่วง ฉันจัดคนไปเยี่ยมมันแล้ว”
เฮนรี่ชะงักไปนิด แล้วถามเรื่องการทดลอง
จะเอายังไง แจ๊สมินสั่งระงับไว้ก่อนเพราะเธอสงสัยว่ามีบางคนต้องการใช้การทดลองนี้เพื่อประโยชน์ของตัวเอง ไม่ใช่เพื่อองค์กร
“มันก็ไม่ต่างกันหรอก สุดท้ายสิ่งที่เราทุกคนต้องการมันก็เหมือนกัน”
“มันไม่เหมือนกันหรอก ปล่อยตัวสุระ...เร็ว!” แจ๊สมินเสียงแข็ง สมุนจึงกรูกันเข้ามาพาสุระออกไปโดยที่เฮนรี่ทำอะไรไม่ได้ นอกจากด่าใส่หน้าน้องสาวว่าโง่จริงๆ










