พรหมพิศวาส

“ตั้มมีวิธีของตั้มก็แล้วกัน เราจะช่วยกัน” ตั้มพูดจบจับมือปานตะวันประหนึ่งเป็นการให้สัญญา เธอจับมือเขากลับ ทั้งคู่ต่างยิ้มให้กำลังใจกันและกัน เป็นจังหวะเดียวกับปนิตาเดินเลี้ยวหัวมุมตึกมากับปพล กำลังจะไปกินข้าวที่ร้านอาหารแห่งนั้นพอดีเห็นภาพทั้งคู่จับมือกันสะกิดให้ปพลดู

“ในที่สาธารณะยังกล้ามาพรอดรักแบบไม่อายสายตาใคร แบบนี้ถ้าพี่พลให้มาเป็นนักร้องในสังกัดสงสัยจะมีแต่ข่าวฉาวไม่หยุดแน่” ปนิตาใส่ไฟเป็นชุด ปพลหมดอารมณ์กินข้าวทันทีบอกเธอว่าไม่หิวแล้วหันหลังกลับ ปนิตาพอเดาออกว่าเขาหงุดหงิดที่เจอปานตะวันกะหนุงกะหนิงอยู่กับชายอื่นรีบตามไปถามว่าเป็นอะไร หรือว่าหงุดหงิดเพราะเห็นเด็กนั่นกับแฟน เขาปฏิเสธว่าเปล่าแต่ปนิตาไม่เชื่อ

“ถ้าพี่พลไม่ได้หงุดหงิดเพราะเด็กนั่นก็กลับไปกินข้าวกับนิที่ร้านนั้นสิคะ” ปนิตามองปพลอย่างจับผิด...

ครู่ต่อมา ปพลกับปนิตาเข้ามานั่งในร้านอาหารร้านนั้น ปานตะวันเดินเอาเมนูมาให้ พอเห็นว่าเป็นทั้งคู่ก็หน้าเจื่อนไปเล็กน้อยก่อนยิ้มแย้มให้เหมือนเป็นปกติ ปนิตาชิงชังปานตะวันเป็นทุนเดิมอยู่แล้ว ยิ่งเห็นว่าปพลท่าทางมีใจให้ก็ยิ่งเหม็นขี้หน้า เลยหาทางกลั่นแกล้ง สั่งให้เธอรินน้ำให้แล้วปัดแก้วน้ำหก จากนั้นก็โวยวายว่าเธอซุ่มซ่ามทำให้ตนเองเปียก สั่งให้ตามผู้จัดการร้านมาเคลียร์ ปพลขอร้องให้ใจเย็นๆ ปนิตาก็ไม่ฟัง

“พี่พลคะนี่ขนาดรินน้ำยังเซ่อซ่า พี่พลว่าถ้าต้องมาทำงานกับเรามันจะไม่แย่เหรอคะ”

“พี่ว่านิไปเข้าห้องน้ำเช็ดเนื้อตัวให้เรียบร้อยก่อนไหมครับ”

ปนิตาลุกขึ้นผลักปานตะวันที่กำลังเช็ดโต๊ะจนเซ แต่เธอไม่ได้ตอบโต้อะไรพยายามระงับความโกรธแม้จะรู้ว่าอีกฝ่ายจงใจหาเรื่อง บอกปพลถ้ายังไม่สั่งอะไรเธอขอตัวก่อน แล้วขยับจะไป เขาร้องเรียกไว้ถามว่าทำไมยังไม่เข้าไปที่บริษัทของเขา แล้วนี่ลาออกจากเลานจ์นั่นหรือยัง เธอส่ายหน้ายังไม่ได้ลาออก เขาไม่พอใจมากสั่งให้ไปลาออกให้เรียบร้อยภายในวันนี้แล้วให้เข้าไปหาเขาที่บริษัท เธอคงทำอย่างนั้นไม่ได้ เขาอยากรู้เหตุผล

“ขอโทษนะคะ มันเป็นเรื่องส่วนตัว”

ปพลยิ่งโกรธ ยื่นคำขาดถ้าวันนี้เธอยังไม่ลาออกจากเลานจ์ เขาคงไม่ให้โอกาสเธออีกแล้ว เธอยังลาออกตอนนี้ไม่ได้แต่ไม่รู้จะบอกเขาอย่างไร ได้แต่บอกเขาว่าแล้วแต่เขาจะพิจารณาก็แล้วกัน และหากเขายังไม่สั่งอาหารเธอขอตัวก่อน ปพลตวาดลั่นว่าขอสั่งให้เธอลาออกจากที่นั่น เสียงแผดแปดหลอดของเขาทำเอาคนในร้านหันมามอง ปานตะวันเข้าไปหาเขาพูดเสียงเบาได้ยินแค่สองคนว่าที่นี่ร้านอาหาร อย่ามาสร้างเรื่องวุ่นวาย

“ทำไม อายเหรอ แล้วที่ไปเป็นเด็กเสี่ยไม่อายบ้างหรือไง” ปพลกระซิบตอบ ปานตะวันเริ่มเดือดปุดๆ แต่พยายามข่มเอาไว้ ปนิตากลับมาเห็นทั้งคู่ใกล้ชิดกันไม่พอใจถามว่ามีอะไรหรือเปล่า

“ไม่มีค่ะ พี่ว่าเราไปกินร้านอื่นกันดีกว่า เด็กเสิร์ฟร้านนี้เซ่อซ่าอย่างที่นิบอกจริงๆ” พูดกับปนิตาจบปพลหันมากระซิบกับปานตะวันว่าอย่าลืมที่เขาสั่งแล้วเดินจูงมือปนิตาออกจากร้าน ปานตะวันมองตามเหนื่อยใจ

ooooooo

ในร้านอาหารอีกแห่งไม่ห่างจากร้านเดิมนัก ปนิตายังคาใจไม่หายคาดคั้นปพลติดใจอะไรปานตะวันนักหนาถึงตื๊อจะให้มาเป็นศิลปินในสังกัด เขาปฏิเสธว่าไม่ได้ตื๊อ แต่ไม่อยากมีปัญหากับอานนท์

“มีปัญหากับพี่นนท์เรื่องอะไรคะ ถ้าพี่พลไม่เอาพี่นนท์ก็ต้องยอมพี่พลอยู่แล้ว”