พรหมพิศวาส
ตอนที่ 2
ไม่ใช่แค่ทวีศักดิ์ที่มีแผนร้าย ปนิตาเองก็มีแผนเช่นกันโดยจะให้มินจูแอบบอกนักข่าวตอนมาสัมภาษณ์ปพลเรื่องเปิดค่ายเพลงใหม่ให้ถามเรื่องเขากับเธอจะหมั้นกันด้วย มินจูรับคำก่อนเดินจากไป
ปนิตาเหลือบเห็นปพลกำลังจะออกจากบริษัทก็ร้องเรียกไว้แล้วเดินไปถามว่าจะไปไหน เขาปฏิเสธว่าไม่ได้ไป เธอมีอะไรกับเขาหรือเปล่า เธอแค่จะมาบอกเขาว่าอาทิตย์หน้าจะมีนิตยสารมาสัมภาษณ์เกี่ยวกับค่ายเพลงของเรา จังหวะนั้นตั้มเดินเข้ามาหาขอคุยกับเขาเป็นการส่วนตัว
ทันทีที่ถึงมุมปลอดคน ตั้มยื่นซองเงินให้
ปพลซึ่งมองอย่างงงๆว่านี่อะไร เขาเอาเงินที่ปพลจ่ายหนี้ช่วยน้าจันมาคืนแทนปานตะวันส่วนหนึ่ง
ที่เหลือเขาจะทยอยใช้ให้ ปพลบอกให้เขาเก็บเงิน
นี่ไว้ ปานตะวันเป็นหนี้ตนไม่ใช่เขา ตั้มอ้างเงิน
ของเขาก็เหมือนเงินของเธอ ปพลไม่พอใจคิดว่าปานตะวันให้คนอื่นมาใช้หนี้แทน
“แต่สำหรับฉัน หนี้ใครหนี้คนนั้น”
“คุณคิดจะทำอะไรกันแน่ คุณไม่ชอบหน้าพวกเราแล้วจะมาช่วยพวกเราทำไม”
“ก็แล้วถ้าฉันไม่ช่วยป่านนี้ปานตะวันคงกลายเป็นเมียเจ้าของบ่อนนั่นไปแล้ว นายควรขอบใจฉันนะ”
ตั้มขอบคุณปพลมาก และยังยืนยันให้เขารับเงินส่วนนี้ไปเพราะตนไม่อยากให้ปานตะวันเป็นหนี้บุญคุณใครที่ยังไม่รู้จักดีพอ แล้วยื่นซองเงินให้ ปพลได้แต่มองไม่ยอมรับ
“ถ้านายคิดว่าฉันจะใช้เงินซื้อปานตะวันเหมือนกับพวกผู้ชายคนอื่นๆ นายลืมไปได้เลยเพราะฉันไม่เคยสนใจผู้หญิงอย่างปานตะวันอยู่แล้ว แล้วไอ้เงินแค่สองแสนมันกระจอกมากสำหรับฉัน...
ฉันไม่รีบที่จะต้องรับเงินจากคนที่ไม่ใช่ลูกหนี้”
ปพลมองเหยียดตั้มแล้วเดินจากไป ตั้มไม่พอใจแต่ทำอะไรไม่ได้
ทั้งคู่ไม่ทันสังเกตเห็นปนิตาแอบฟังอยู่ตั้งแต่แรกด้วยสีหน้าขุ่นเคืองที่รู้ว่าปพลไปจ่ายหนี้แทนปานตะวัน รีบเดินตามตั้มที่เดินแยกไปอีกทางจนทันถามว่าคุยอะไรกับปพล เขาเสียงเขียวใส่ไม่ใช่เรื่องอะไรของเธอ
“ถ้าคิดจะมาไถเงินพี่พลโดยการเอาผู้หญิงของตัวเองมาขาย มันก็ต้องเป็นเรื่องของฉัน”
“ทำไมผู้หญิงหน้าตาดีๆแต่งตัวสวยดูมีการศึกษาถึงได้ชอบพูดจาแย่ๆเหมือนไม่เคยได้รับการสั่งสอน” ไม่ด่าเปล่าตั้มมองเหยียดอีกฝ่ายหัวจดเท้า ปนิตาแค้นมากทำท่าจะร้องกรี๊ดๆแต่เขายกมือห้ามไว้ บอกว่าทำแบบนั้นยิ่งจะฉุดให้เธอดูต่ำมากขึ้น
“แกไม่มีสิทธิ์มาว่าฉัน คนที่ต่ำน่ะคือพวกแกพวก 18 มงกุฎ”
“คุณจะคิดยังไงก็เรื่องของคุณ แต่แค่คิดในใจก็พอเพราะเวลาที่คุณพูดมันก็เท่ากับประจานตัวเองแล้วไอ้ความไฮโซที่คุณภูมิใจ มันก็จะกลายเป็นความโลโซต่ำทะลุดินลงไปอีก” ตั้มทำหน้ายียวนก่อนผละไป
ooooooo
ปานตะวันรับเงินเดือนจากผู้จัดการร้านอาหารเสร็จ เดินออกจากร้านจะกลับบ้าน ปพลที่มาดักรออยู่ด้วยอารมณ์บูดขยับจะไปหาแต่ต้องชะงักเมื่อเห็นอานนท์มารอรับเธอตัดหน้า
“อ้าวคุณนนท์มาทำอะไรแถวนี้คะ”
“มาหาคุณปานนั่นแหละครับ ผมเห็นคุณหายไปเลยก็เลยมาหาอยากจะคุยเรื่องที่จะไปทำงานที่ค่าย ตอนแรกว่าจะไปหาที่ผับแต่วันนี้คุณปานไม่ได้เล่นก็เลยแวะมาหาที่นี่”
“ค่ะ วันนี้ปานร้องที่ค็อกเทลเลานจ์”
อานนท์อาสาไปส่งจะได้คุยกันระหว่างทาง ปานตะวันอดสงสัยไม่ได้นี่เขาไม่ติดอะไรหรือที่เธอยังทำงานที่นั่น เขาส่ายหน้าไม่ติดขัดอะไรเพราะเธอบอกแล้วว่าขอเคลียร์งานก่อน แต่ที่เขามาหาแค่กลัวเธอเปลี่ยนใจ เธอรับปากเขาแล้วไม่เปลี่ยนใจแน่นอน แค่ช่วงนี้เธอยุ่งๆ
