พรหมพิศวาส

อานนท์มาหาปพลที่ห้องทำงานแต่เช้าเพื่อแจ้งข่าวดีว่าปานตะวันรับปากแล้วว่าจะเลิกทำงานที่เลานจ์นั่น ปพลขอให้เธอทำได้จริงอย่างที่เขาพูด อานนท์ยืนยันว่าจริงแท้แน่นอนให้เพื่อนคอยดูก็แล้วกัน

“ฉันมาบอกแกแค่นี้แหละ แกจะได้เลิกติดใจเรื่องการเป็นแมวสาวยั่วสวาทของคุณปานสักที”

“บอกตามตรงฉันไม่เคยไว้ใจผู้หญิงประเภทนี้”

“แล้วแกจะเปลี่ยนใจ ถ้าได้รู้จักคุณปานมากกว่านี้” อานนท์เสร็จธุระก็กลับออกไป ปนิตาแอบฟังอยู่ รีบเดินตามเขาจนทัน ต่อว่าเขานี่ยังยุให้พี่พลเลือกเด็กคนนั้นอยู่อีกหรือ เขาไม่เห็นจะมีอะไรเสียหายตรงไหน เธอเถียงคอเป็นเอ็นจะไม่เสียหายได้อย่างไรในเมื่อเด็กคนนั้นเคยเป็นนักร้องในเลานจ์เที่ยวเต้นยั่วผู้ชาย อานนท์แปลกใจเธอรู้เรื่องปานตะวันได้อย่างไรหรือว่าแอบฟังเขาคุยกับปพล

“ไม่ต้องแอบหรอกค่ะ เขาลือกันไปทั้งบริษัทแล้ว แล้วนิก็จะไม่ยอมให้พี่พลเอาเด็กคนนั้นมาแทนที่ซาร่า”...

ในเวลาไล่เลี่ยกัน ระหว่างที่ปานตะวันกำลังคุยกับปัทมาเรื่องให้กลับไปเรียนหนังสือแทนที่จะเที่ยวเตร่ไปวันๆ มีเสียงจันทนีร้องขอความช่วยเหลือดังมาจากหน้าบ้าน สองสาวรีบวิ่งไปดูเห็นแม่กำลังถูกหัวหน้านักเลงคุมบ่อนตบคว่ำไปบนโซฟา ปานตะวันปราดเข้าไปห้ามถูกหัวหน้านักเลงผลักกระเด็น สมุนร้องห้ามแทบไม่ทัน

“ใจเย็นๆพี่ อีนี่เจ็บขึ้นมานายได้เล่นงานเราตายเลย”

ปัทมารีบดึงมือจันทนีมาหลบ ปานตะวันชี้หน้าพวกนักเลงว่าต้องการอะไร หัวหน้านักเลงแค่มาทวงหนี้ที่แม่ของเธอติดเจ้านายของเขา แล้วพยักพเยิดให้สมุนเข้าไปจับตัวจันทนี ปัทมาพยายามยื้อยุดแม่ไว้แต่สู้แรงพวกมันไม่ได้ถูกผลักหงายหลัง ปานตะวันต้องเข้าไปประคองน้องไว้

“แม่ฉันติดพวกแกเท่าไหร่ ฉันจะหามาคืน”

คราวนี้จันทนีติดเงินบ่อนพนันถึงสองแสนบาท แถมทวีศักดิ์ยังให้หัวหน้านักเลงกำชับว่าต้อง

หาเงินมาใช้หนี้ภายในสามวันถึงจะคืนตัวจันทนีให้ ถ้าหาเงินไม่ได้ ปานตะวันต้องเอาตัวมาแลก จากนั้นพวกนักเลงลากตัวจันทนีออกจากบ้าน ปัทมารีบวิ่งตามแต่ไม่ทัน พวกมันลากท่านขึ้นรถขับออกไปเสียก่อน

ครู่ต่อมา ปัทมาเปลี่ยนเสื้อผ้าเสร็จจะออกจากบ้าน ปานตะวันที่นั่งหน้าเครียดหันไปเห็นก็ร้องถามว่าจะไปไหน เธอจะไปหาเงินมาช่วยแม่ จะให้มานั่งหน้าบื้อแบบพี่คงทำไม่ได้ ปานตะวันรีบคว้าตัวเธอไว้ซักว่าจะไปเอาเงินจากไหนเยอะขนาดนั้น เธอคุยโวว่ามีวิธีของเธอก็แล้วกัน

ปานตะวันขอร้องถ้าจะหาเงินมาด้วยวิธีผิดๆ อย่าได้คิดทำเด็ดขาด ปัทมาสวนทันทีจะหาเงินมาด้วยวิธีไหนมันก็เรื่องของเธอ พี่จะมาห้ามทำไม

อีกอย่างนั่นแม่ของเธอไม่ใช่แม่ของพี่ ดังนั้นพี่ไม่ต้องสนใจก็ได้ ปานตะวันยืนยันว่าท่านก็เป็นแม่ของตนเหมือนกัน ถึงอย่างไรตนก็ต้องหาวิธีช่วยท่านอยู่แล้ว

“งั้นพี่ก็ใช้วิธีของพี่ไป ปัทก็จะใช้วิธีของปัท ครั้งนี้ปัทจะเป็นคนช่วยแม่เอง ไม่ใช่พี่”

“ปัท มันไม่ใช่เวลาที่จะมาเถียงกันว่าใครจะช่วย แต่เราต้องช่วยกัน แล้วพี่ก็ไม่อยากให้ปัทคิดทำอะไรสั้นๆ” ปานตะวันวิงวอน ปัทมาไม่สนใจ เดินออกจากบ้านไปเลย เธอได้แต่มองตามกลุ้มใจ

ooooooo

ตั้มเดินมาส่งปานตะวันที่หน้าร้านอาหารที่เธอทำงานอยู่ เห็นเธอยังหน้าเคร่งเครียดเรื่องจันทนี ปลอบว่าไม่ต้องคิดมาก เขาจะหาทางช่วยเธอเอง เธอสงสัยเขาจะช่วยอย่างไร