เพลงรักเพลงปืน
ตอนที่ 8
“หมวด...ถ้าผมเป็นหมวดรำพึงแล้วได้รับเกียรติให้เป็นเจ้าของคดี ป่านนี้ผมคงออกจับผู้ร้ายเอาตัวมาให้กฎหมายลงโทษแล้ว ไม่มานั่งเฝ้าเก้าอี้อยู่บนโรงพักยังงี้หรอก”
หมวดรำพึงผงะ โมโหจนอยากลงไม้ลงมือสั่งสอน หินไม่สะทกสะท้าน โต้อย่างไม่กลัวเกรง
“ไม่มีใครแต่งตั้งผมเป็นตัวแทนมาทวงถามความยุติธรรมให้คนตาย แต่ผมแต่งตั้งตัวเองในฐานะพลเมืองดี ถ้าคนมีอำนาจสั่งตายข้าราชการที่ทำหน้าที่ด้วยความซื่อสัตย์สุจริตได้บ้านเมืองเราก็ไม่ควรจะใช้กฎหมาย แต่ใช้...”
หินจงใจนิ่งเพื่อดูอาการ ก่อนเอ่ยต่อเสียงเย็นเมื่อเห็นท่าทีร้อนตัวของหมวดรำพึง
“กฎหมู่ไง...ใครพวกมากเงินมากก็ได้บ้านเมืองนี้ไป ผมจึงต้องลุกขึ้นมาขัดขาผู้มีอิทธิพล...เสี่ยภุชงค์!”
พูดจบก็ผละไป ทิ้งหมวดรำพึงให้มองตามเครียดๆ แอบกลัวใจหินจะมาไม้ไหน...
ooooooo
เปรียวร้อนใจไม่ต่างจากหิน ร่ำๆอยากออกไปสืบคดีชลัทนายอำเภอมือสะอาด แต่แก้วรั้งตัวไว้
“เปรียว...นั่นจะไปไหนลูก”
“จะไปสืบเรื่องใครฆ่านายอำเภอ”
แก้วถอนใจหน่ายๆ “แล้วจะรู้ไหม...ใครจะกล้าพูด แม่ว่ารอคุณปลัดดนัยมาส่งข่าวไม่ดีหรือลูกเพราะว่าวันที่นายอำเภอถูกยิงน่ะคุณปลัดเขาก็อยู่บนอำเภอ”
บัวบานพยักหน้าเห็นด้วยกับแก้วก่อนพูดข้อสงสัยของตัวเอง “พี่เปรียว...เรื่องนี้คนเขาสยองขวัญกันทั้งอำเภอนะ ไม่มีนายอำเภอแล้วพี่ว่าใครจะเป็นใหญ่...มีอำนาจสั่งการแทนนายอำเภอ”
คำถามของบัวบานทำให้เปรียวฉุกใจคิด...หรือดนัยซึ่งรักษาการแทนชลัทเวลานี้จะเป็นคนร้ายตัวจริง
ไม่มีใครรู้ว่าดนัยคือคนร้าย แต่ความเปลี่ยนแปลงในที่ว่าการอำเภอก็เป็นคำตอบได้ดี ปลัดหนุ่มที่เคยใจดี มีท่าทางเอื้อเฟื้อเผื่อแผ่เสมอกลับกลายเป็นคนเงียบขรึมและเลือดเย็น
ดนัยฉวยจังหวะที่ทางการยังไม่ส่งนายอำเภอคนใหม่มาบ้านโคกเซ็นอนุมัติโครงการท่าทรายของเสี่ยภุชงค์ เสี่ยภุชงค์ดีใจมากรีบสั่งการให้ทนายผดุงจัดการเรื่องโอนกรรมสิทธิ์ที่ดินของพวกชาวบ้านที่ยังไม่เรียบร้อย
“ชาวบ้านคนอื่นน่ะไม่เท่าไหร่หรอกครับ แต่...”
ไม่ต้องบอกชื่อเสี่ยภุชงค์ก็รู้ดีว่าเป็นเปรียว “เรื่องนั้นไม่ต้องเป็นห่วง เรามีทั้งคุณปลัดดนัยกับหมวดรำพึงคอยหนุนหลัง ต้องจัดการให้เรียบร้อยก่อนที่นายอำเภอคนใหม่กับผู้บังคับกองจะมารับตำแหน่ง!”
ooooooo
ความตายของชลัทเอื้อประโยชน์ให้เสี่ยภุชงค์มากกว่าที่ใครจะคิด นอกจากโครงการท่าทรายที่ได้อนุมัติให้ดำเนินโครงการต่อไปได้ อดีตเสือชงก็กร่างใหญ่ไม่เกรงกลัวกฎหมาย
