เพลงรักเพลงปืน
ตอนที่ 8
พวกหาญหาหินไม่พบ ไม่รู้เลยว่าหินถูกมัดลอยคอกับน้ำ โดยมีเสี่ยภุชงค์ดื่มฉลองกับหมวดรำพึงที่ท่าน้ำ
“ดื่ม...หมวดรำพึง เสียดายที่ในที่นี้ไม่มีคุณปลัดดนัย คุณปลัดดนัยคงอยากจะเห็นภาพนี้เพราะเขาสงสัยว่าไอ้หินกับพวกเป็นโจรปล้นขบวนขันหมาก”
“คุณปลัดดนัยจะทนเห็นสภาพโหดๆแบบนี้ได้หรือครับคุณภุชงค์”
“คุณปลัดดนัยเป็นพวกเราแล้ว เขายังทำประโยชน์ให้เราได้ ตราบใดที่นายอำเภอคนใหม่ยังไม่ปรากฏตัว”
เสี่ยภุชงค์ยกเหล้าดื่มอย่างมีความสุข ก่อนหันไปสบตาหินที่ลอยคอในน้ำ
“ไอ้หิน...ฉันจะดูแกตายอย่างช้าๆ แกล้มเหล้าขวดนี้”
ขาดคำก็หัวเราะ แต่ไม่กี่อึดใจวงเหล้าของเสี่ยภุชงค์ก็แตกกระเจิงเพราะมีกระสุนปริศนาพุ่งมาโดนแก้วแตก!
น้ำหวานกับน้ำแข็งนั่นเองที่มาสอดแนมคฤหาสน์เสี่ยภุชงค์แล้วรู้เห็นเรื่องหิน เสี่ยภุชงค์กระโดดหลบห่ากระสุนที่ยังหาที่มาไม่ได้ โดยมีหมวดรำพึงคุ้มกัน สองสาวจากกรุงเทพฯเห็นดังนั้นก็หาจังหวะไปช่วยหิน
พวกหาญได้ยินเสียงปืนก็รีบไปดู เห็นน้ำหวานกับน้ำแข็งซุ่มยิงพวกเสี่ยภุชงค์กับหมวดรำพึงก็เข้าช่วยก่อนพุ่งตัวลงน้ำไปช่วยแก้มัดให้หินเพื่อนรัก
ไม่ใช่แค่พวกหาญที่ได้ยินเสียงปืน บ้านลำตัดก็ได้ยิน เปรียวเบิกตาโพลงคว้าปืนประจำตัวจะออกจากบ้าน บัวบานจะตามไปแต่แก้วยื้อไว้ทั้งสองคน
“อย่าไปเลย...เสียงปืนหูดับตับไหม้ขนาดนั้น ไม่ใช่เรื่องดีแน่ อย่าหาเรื่องเดือดร้อน เรายังมีคดีอยู่นะลูก”
เปรียวเข้าใจความห่วงใยของแม่แต่ไม่เปลี่ยนใจ
“ฉันต้องไปแม่...มีเสียงปืน...มีคนเดือดร้อนแน่ แม่อยู่บ้านปิดประตูหน้าต่างให้ดี ใครมาเรียกก็ไม่ต้องเปิดนะ”
สั่งจบก็ผละไปพร้อมบัวบาน แก้วมองตามเซ็งๆ ก่อนร้องเรียกลูกคณะลำตัดให้ตามดนัยไปช่วยสองสาว...
หาญไม่สนใจใคร แก้มัดให้หินอย่างรวดเร็ว สภาพสะบักสะบอมของเพื่อนรักทำให้เขาใจไม่ดี
“อย่าเพิ่งเป็นอะไรนะโว้ยไอ้หิน คิดถึงพ่อแม่แกไว้ให้มากๆ...พ่อแม่แก พี่สาวของแก...คนที่ไอ้เสือชงมันฆ่าแล้วโยนลงจากหน้าผา แกมาที่นี่เพื่อทวงถามความยุติธรรมให้พวกเขา...แกจะตายไม่ได้”
คำพูดให้กำลังใจของหาญทำให้หินแข็งใจลืมตา พึมพำเสียงแผ่วเบา
“ใช่...ฉันยังตายไม่ได้...ฉันต้องแก้แค้นให้พ่อแม่ พี่สาวฉัน...ฉันจะตายไม่ได้!”
ooooooo
