เพลงรักเพลงปืน
ตอนที่ 8
เสี่ยภุชงค์แค้นใจมากที่ฆ่าหินไม่สำเร็จ แถมตัวเองก็ถูกยิงบาดเจ็บจึงประกาศจะเอาคืน!
“ฉันจะประกาศสงครามกับไอ้หินไอ้หาญ กับคนบ้านโคกทุกคนที่รวมหัวกันต่อต้านฉัน ตั้งแต่เกิดเรื่องเมื่อคืนเราก็ไม่จำเป็นต้องปิดตัวเอง เราจะใช้บ้านโคกเป็นศูนย์กลางที่จะกระจายเฮโรอีนไปทั่วทุกภาค โดยทางเรือ ทางบกหรือทางเกวียน ถนนทุกสายทั่วประเทศ”
ดนัยซึ่งมารายงานผลเรื่องหินกับหาญหน้าเครียด เสี่ยภุชงค์เข้าใจดีว่าปลัดหนุ่มคงห่วงเรื่องเปรียวที่ตั้งตัวเป็นปรปักษ์กับตัวเขาและยาเสพติด
“เรื่องแค่นั้นไม่ยากหรอก”
“แต่ก็ไม่ง่าย...ผมเคยบอกแล้วไงว่าผมรู้จักผู้หญิงคนนี้ดี”
“ผมแค่ต้องการให้ได้ที่ดินผืนนั้นมา มันขึ้นอยู่กับความสามารถของคุณปลัด”
“เปรียวคงไม่มองหน้าผมแล้ว”
“ก็ยังมีอีกคนที่พร้อมจะเป็นพวกคุณปลัด”
“คุณหมายถึงใคร”
“ยายแก้ว...แม่นังเปรียวไงล่ะ!”
คำแนะนำของเสี่ยภุชงค์ทำให้ดนัยยิ้มอย่างมีความหวัง เชื่อว่าจะปั่นหัวแก้วให้ยอมตามที่ต้องการได้
น้ำหวานกับน้ำแข็งเฝ้าอาการหินจนฟื้นในวันต่อมาจึงขอตัวไปพัก หาญเข้ามาผลัดเวรและดูแลหินแทน
“ฉันยังไม่ตายอีกหรือวะหาญ”
“ฉันบอกแกแล้ว...แกยังตายไม่ได้ แกยังมีภาระต้องแก้แค้นให้กับพ่อแม่กับพี่สาว ยังมีหน้าที่ต่อคนบ้านโคก”
“บ้านโคก...ไอ้เสี่ยภุชงค์มันประกาศสงครามแล้ว มันกำลังจะยึดบ้านโคกเป็นศูนย์กลางลำเลียงเฮโรอีนทางเรือ”
“คุณปลัดดนัยกับหมวดรำพึงใหญ่พอจะเอื้ออวยประโยชน์ให้เสี่ยภุชงค์ ตอนนี้เปรียวรู้เช่นเห็นชาติคุณปลัดแล้ว”
หินพยักหน้ารับรู้ก่อนถามเรื่องเมื่อคืน “แล้วฉันกลับมาที่นี่ได้ยังไง”
“พวกเราบุกไปชิงตัวแกออกมา คุณน้ำหวานเป็นคนดูแลรักษาแกจนฟื้น ฉันก็ไม่เข้าใจเหมือนกันว่าผู้หญิงคนนี้ไปเก่งมาจากไหน หน้าตาก็แค่พอไปวัดไปวาได้ตอนสายๆ แต่ว่า...”
หาญพูดไม่ทันจบหินก็ถามถึงเปรียว
“ก็พอแยกกันแล้วก็ต่างคนต่างไป...สงสัยจะกลับบ้านลำตัด”
หินถอนใจหนักหน่วง เป็นห่วงความรู้สึกเปรียวที่ต้องเห็นดนัยเป็นปีศาจไล่ยิงพวกเขา ไหนจะเรื่องที่ดินซึ่งถูกพวกเสี่ยภุชงค์ยึดไปหน้าด้านๆ...ไม่รู้ว่าเธอจะทานทนได้สักแค่ไหน
ooooooo
