เพลงรักเพลงปืน
ตอนที่ 8
หาญพยุงหินขึ้นจากน้ำโดยมีน้ำหวานกับน้ำแข็งช่วยยิงคุ้มกัน หมวดรำพึงยิงสู้เต็มที่แต่ก็พลาดเปิดช่องให้น้ำหวานกับน้ำแข็งยิงแขนเสี่ยภุชงค์บาดเจ็บ
เสี่ยภุชงค์ไม่ยี่หระแผลที่แขนสั่งการหมวดรำพึงและเหล่าสมุนจับตัวหินกลับมาให้ได้ แต่ทั้งหมดก็คว้าน้ำเหลวปล่อยให้หินกับหาญดำน้ำหายไป
หินกับหาญหอบสภาพอ่อนแรงไปนอนพักริมน้ำไกลจากท่าน้ำคฤหาสน์เสี่ยภุชงค์ สองหนุ่มเหนื่อยจัดแต่ก็โล่งอกที่รอดมาได้ แต่เพียงไม่นานก็ต้องเบิกตาโพลงเมื่อเจอดนัยมาดักรอ!
ดนัยเล็งปืนมาที่หินกับหาญหวังกำจัดศัตรูหัวใจให้สิ้นซาก แต่ไม่ทันเหนี่ยวไกเปรียวกับบัวบานที่โผล่มาเจอเขาโดยบังเอิญร้องห้ามเสียงหลง ปลัดหนุ่มชะงักเปิดโอกาสให้หินกับหาญกระโจนลงน้ำหนีไปได้
น้ำหวาน น้ำแข็ง ดินและดำฝ่าห่ากระสุนของหมวดรำพึงและเหล่าสมุนของเสี่ยภุชงค์มาสมทบพวกเปรียวสำเร็จ หาญพาหินที่หมดแรงสลบไปอีกครั้งกลับขึ้นฝั่ง ทั้งหมดจึงรีบพากันไปตั้งหลักที่กระท่อมป่าช้าเพราะดูท่าอาการหินจะไม่ค่อยดีต้องได้รับการรักษาเร็วที่สุด
หินอาการหนักมาก น้ำหวานจึงตัดสินใจเป็นแพทย์จำเป็นอีกครั้งเพื่อช่วยชีวิตเขา หาญ น้ำแข็ง ดินและดำเป็นลูกมือเหมือนเคย เปรียวเห็นหินมีคนดูแลจึงขอตัวกลับบ้าน บัวบานวิ่งตามและอดถามเรื่องดนัยไม่ได้
“พี่เปรียว...พี่จะบอกแม่ยังไงเรื่องคุณปลัด”
“เราต้องพูดความจริงกับแม่ ถึงแม่จะเสียใจแค่ไหนแต่แม่ต้องเลิกงมงาย...พี่จะพูดกับแม่เอง”
เปรียวมั่นใจว่าจะทำให้แม่เชื่อได้แต่กลับไม่ง่ายเมื่อแม่มีศรัทธาในตัวดนัยมากกว่าที่เธอคิด
“ไม่จริง...แม่ไม่เชื่อว่าคุณปลัดดนัยจะทำยังงั้น เขาเป็นปลัดอำเภอ เป็นข้าราชการ เป็นคนที่ถูกส่งมาจากกรุงเทพฯ เขาจะเป็นคนยังงั้นไปได้ยังไง”
บัวบานเห็นท่าไม่ดีช่วยพูด “แม่แก้วต้องเชื่อพี่เปรียวนะ ไม่ใช่พี่เปรียวคนเดียวที่เห็น...ฉันด้วย”
แก้วส่ายหน้าไม่เชื่อ “ที่คุณปลัดเขาทำยังงั้นก็เพราะพวกไอ้หินไอ้หาญทำหยามหน้าเขาก่อน ต้องเป็นพวกมันนี่แหละที่ล้มขบวนขันหมากคุณปลัด ไม่ใช่พวกเด็กวัดแล้วจะเป็นใคร ก็สมควรแล้วที่คุณปลัดเขาจะยิงหัวมัน!”
เปรียวถอนใจเหนื่อยหน่ายกับการเข้าข้างดนัยของแม่ “แต่เขาก็ไม่มีสิทธิ์พิพากษาใครด้วยลูกปืน ถ้านายหินนายหาญจะเป็นโจรปล้นขบวนขันหมาก คุณปลัดต้องจับเขาส่งกฎหมาย”
“ยังไงแม่ก็ไม่เชื่อ!”
“แม่...ฉันเห็นกับตานะ เขาไม่ใช่ปลัดดนัยที่เราเคยรู้จัก เขาอาจจะเปลี่ยนไปเพราะเงิน หรือจริงๆแล้วเขาไม่เคยเปลี่ยนเพราะเขาเป็นคนเลวเหมือนกับหมวดรำพึงเป็น”
บัวบานพยายามช่วยยืนยันเพราะเห็นดนัยจ่อยิงหินกับหาญกับตาแต่แก้วก็ไม่เชื่อ
“ไม่...แม่ไม่เชื่อ ใครจะเชื่อว่าคนที่ดีกับเรา ช่วยเหลือเราในยามยาก...ยามที่ไม่มีใครช่วยได้...แม่ไม่เชื่อ!”
ooooooo
