เพลงรักเพลงปืน

เปรียวสีหน้าสดชื่น พลันก็หน้าเสียเมื่อมองหาหินแล้วไม่เจอ บัวบานเห็นท่าลูกพี่ลูกน้องสาวก็สงสัย

“มองหาใครน่ะพี่เปรียว”

“เปล่า...แค่สงสัยน่ะว่างานนี้เสี่ยภุชงค์จะส่งคนเข้าร่วมด้วยไหม...”

ooooooo

ดนัยไม่ได้ไปร่วมงานประกวดเหมือนพวกชาวบ้านเพราะถูกนายอำเภอเรียกพบ ชลัท เป็นนายอำเภอมือสะอาดแห่งบ้านโคก เขารอโอกาสนี้มานานจะคุยกับปลัดคนใหม่เป็นการส่วนตัว

“ตั้งแต่คุณย้ายมารับตำแหน่งปลัดอำเภอที่นี่เราไม่ได้คุยกันเป็นเรื่องเป็นราวเลยนะ แต่ผมก็สังเกตการทำงานของคุณสักพักแล้ว ผมมีคำเตือนในฐานะที่ผมรับราชการมาจนถึงวัยที่ผมจะเกษียณปีนี้แล้ว”

ชลัท นายอำเภอมือสะอาดมองดนัยด้วยแววตานิ่งลึกก่อนเอ่ยเสียงเรียบ

“เราเป็นข้าราชการ...คำว่าข้าราชการไม่ได้หมายถึงการเป็นข้ารับใช้รัฐเพียงอย่างเดียว แต่หมายถึง...เป็นข้ารับใช้ประชาชน...คนที่ราษฎรเขาเสียภาษีให้ หน้าที่เราคือต้องตอบแทนและดูแลผลประโยชน์ของประชาชน ผมยังไม่เซ็นอนุมัติเรื่องเปิดท่าทรายของเสี่ยภุชงค์ถ้ากรณีพิพาทระหว่างเขากับชาวบ้านยังไม่ยุติ”

ดนัยข่มอารมณ์ไม่พอใจ ตั้งท่าจะเถียงแต่ถูกชลัทดักคอ

“เสี่ยภุชงค์อยู่มานาน...มีเงิน มีอิทธิพลจนจะกลายเป็นเจ้าของอำเภอนี้ แต่ถึงเขาจะมีอำนาจแค่ไหนเขาต้องอยู่ใต้กฎหมาย ผมหวังว่าคุณจะเป็นคนของรัฐของราษฎรไม่ใช่คนของเสี่ย...ภุชงค์!”

ขณะที่บรรยากาศในที่ว่าการอำเภอร้อนระอุ บรรยากาศในงานประกวดเต็มไปด้วยเสียงหัวเราะของชาวบ้านโคก กระทั่งคณะเสี่ยภุชงค์มาถึงพร้อมตัวแทนประกวดอย่างเหล่ ซึ่งสีดาส่งมาช่วยเพื่อเบี่ยงเบนความสนใจพวกชาวบ้านระหว่างที่สมุนเสี่ยภุชงค์ขนถ่ายยาเสพติดจากเรือทราย

คณะเสี่ยภุชงค์ป่วนทั่วงานตั้งแต่ยังไม่เริ่มประกวดแถมทำกร่างส่งเหล่ขึ้นเวทีตัดหน้าคนอื่น เหล่เห็นน้ำหวานก็ปรี่ไปหาเรื่องพร้อมดึงขวดน้ำซึ่งอีกฝ่ายเตรียมไว้ให้หาญมาดื่มหน้าตาเฉย!

น้ำหวานอ้าปากค้าง อยากห้ามแต่ไม่ทัน เหล่กระโดดขึ้นเวทีไปร้องเพลงเสียงหลง เปรียวทนฟังไม่ไหวโพล่งอย่างเหลืออด “ไม่ไหวก็กลับบ้านไปดีกว่าไหม อย่ามาทำลายสิ่งแวดล้อมบนเวทีเลย จะได้ไม่เสียเวลาคนอื่น”

เสียงเอะอะของเปรียวไม่เบานัก เสี่ยภุชงค์เลยส่งปอกหนึ่งในสมุนเอกไปขู่

“อยู่เฉยๆนังเปรียว...เดี๋ยวโดนลูกปืนยัดปาก เดี๋ยวพอเหล่รับรางวัลแล้วพวกเอ็งจะร้องเพลงหรือร้องไห้ก็เชิญ!”