เพลงรักเพลงปืน

น้ำหวานพยักหน้าพูดเสริม “เราขอแค่ความร่วมมือ เราจะต่อต้านมัน ไม่มีการเสพก็ไม่มีการค้า เราต้องดูแลคนในครอบครัว อย่าให้ตกเป็นทาสของมัน!”

พวกชาวบ้านหันหน้าปรึกษากันก่อนส่งเสียงตอบรับ เปรียวกับน้ำหวานดีใจที่พวกชาวบ้านตื่นตัวและอาสาเป็นหูเป็นตาเรื่องยาเสพติด หมวดรำพึงมาทันเห็นการชุมนุมก็ไม่พอใจ โพล่งขัด

“มีอำนาจอะไรจะทำ นี่มันเป็นเรื่องที่คนรักษากฎหมายเขามีหน้าที่รับผิดชอบ ถามหน่อย...เป็นใคร”

น้ำหวานอึ้งไปอึดใจ แต่เปรียวตั้งตัวได้ทันควัน

“เราทุกคนเป็นพลเมืองดีที่ทนเห็นการระบาดของมันไม่ได้ ในฐานะที่เป็นคนไทยเรามีหน้าที่ปกป้องแผ่นดินกับเพื่อนร่วมชาติให้พ้นจากสิ่งชั่วร้ายนั่น”

“ปากดีนักนะนังเปรียว...คดีเก่ายังพิสูจน์ความบริสุทธิ์ของตัวเองไม่ได้เลย ระวังจะเข้าข่าย...ความวัวไม่ทันหายความควายมาอีกแล้ว ไป...กลับบ้านใครบ้านมันเดี๋ยวนี้ไม่ยังงั้น...คุก!”

พวกชาวบ้านกลัวหัวหดแยกย้ายกันแทบไม่ทัน น้ำหวานยังรั้งรอเพราะเปรียวทำท่าไม่ยอมจบ น้ำแข็งต้องพาตัวลูกพี่สาวผละไป ทิ้งเปรียวให้ทิ้งท้ายหมวดรำพึงอย่างท้าทาย

“จำไว้นะหมวดรำพึง ฉันจะพิสูจน์ตัวเองให้ได้ว่าบริสุทธิ์ ฉันจะหาหลักฐานลากไส้คนผิดเข้าคุกให้ได้!”

ooooooo

เสี่ยภุชงค์หัวเสียมากเมื่อรู้เรื่องขบวนการต่อต้านตน จัดการโต้ตอบด้วยการส่งสมุนมือดีไปจับตัวเปรียว บัวบานติดร่างแหไปด้วยเพราะมารับลูกพี่ลูกน้องสาวกลับจากการชุมนุม เปรียวไม่ยอมกรีดร้องให้คนช่วยแต่เรี่ยวแรงผู้หญิงสองคนสู้แรงผู้ชายกลุ่มใหญ่ไม่ได้

เปรียวกับบัวบานหวิดเสียท่าถูกสมุนเสี่ยภุชงค์จับแล้วหากเด็กๆชาวบ้านจะไม่วิ่งไปตามหินกับหาญมาช่วย เหล่าสมุนของเสี่ยภุชงค์มองตามพวกเปรียวกับหินด้วยความเจ็บใจแต่ไม่คิดตามเพราะอยากหาวิธีอื่นเอาคืนมากกว่า

ดนัยไม่ยอมแพ้เตรียมเอกสารอนุมัติโครงการท่าทรายของเสี่ยภุชงค์ไปให้ชลัทนายอำเภอมือสะอาดเซ็นอีกครั้ง

“ผมยื่นเรื่องการขออนุมัติสร้างท่าทรายใหม่ มีรายชื่อของชาวบ้านที่ต้องการให้เปิดท่าทราย เพื่อชาวบ้านจะได้มีงานทำแนบมาด้วยแล้ว ผมหวังว่าท่านคงจะเห็นด้วยกับเรื่องที่เสนอ”

ชลัทไม่พูดอะไรแต่เปิดแฟ้มเอกสารอ่านเงียบๆ อึดใจจึงเงยหน้าสบตาอย่างเย็นชา

“เอกสารแสดงกรรมสิทธิ์ของเสี่ยภุชงค์พร้อมแต่โฉนดบ้านลำตัดยังไม่มีการโอนอย่างถูกต้อง ที่นาแปลงนั้นปิดทางออกแล้วท่าทรายจะออกทางไหน นี่น่ะหรือเรื่องที่คุณปลัดพยายามเสนอให้ผมเซ็นอนุมัติ รอให้การโอนกรรมสิทธิ์เรียบร้อยถูกต้องเสียก่อนไม่ดีหรือ...จะรีบร้อนไปไหน”