เพลงรักเพลงปืน

หัวเด็ดตีนขาดแก้วก็ไม่ออกจากบ้านไปดูประกวดร้องเพลงเพราะมีอคติกับหินและหาญว่า

เป็นพวกโจรปล้นขบวนขันหมากของดนัย เปรียว

ไม่เซ้าซี้ตัดสินใจไปกับบัวบาน เช่นเดียวกับน้ำหวานกับน้ำแข็ง สองสาวจากกรุงเทพฯที่กระตือรือร้นจะไปดูการประกวดร้องเพลง

น้ำแข็งอยากไปแต่อดระแวงไม่ได้ “คุณน้ำหวานขา...

คุณน้ำหวานจะไปดูประกวดร้องเพลง ไม่กลัวหรือคะว่าจะเจอคนรู้จักคุณจากกรุงเทพฯ ถ้าเจอล่ะก็แผนของเราจะพังหมดนะคะ”

“ไม่มีใครรู้จักเราหรอกน่ะ งานนี้คุณหินต้องมาด้วยในฐานะพี่เลี้ยงของนายหาญ นายหาญอยากจะเป็น

นักร้องดัง เขาต้องหาทางตะเกียกตะกายดังด้วยการประกวดร้องเพลง...ฉันไปเพื่อจะสกัดดาวรุ่ง”

“อุ๊ย...สกัดดาวรุ่ง...ก็หมายความว่าสกัดไม่ให้คุณหาญดัง”

“ใช่...เร็ว...ขึ้นรถ เดี๋ยวไม่ทันนายหาญขึ้นเวที!”

บรรยากาศบริเวณลานประกวดร้องเพลงคึกคักมาก เหล่าชาวบ้านโคกจับจองที่นั่งด้านหน้ารอพิธีกรเปิดงานอย่างใจจดจ่อ น้ำหวานมาถึงงานพร้อมน้ำแข็งอึดใจต่อมา กวาดสายตาไปรอบๆมองหาหาญ...คู่กัดหนุ่มที่คืนนี้

เธอหวังจะเล่นงานด้วยสลอด!

หาญยังไม่รู้ตัวจะถูกเล่นงาน แต่งตัวหล่อด้วยเสื้อผ้าสีสันฉูดฉาดเตรียมขึ้นเวที ดินกับดำเป็นลูกมือหยิบจับโน่นนี่ มีเพียงหินที่นั่งมองหาญฮัมเพลงเงียบๆ

“หิน...ไงวะ ฉันหล่อพอหรือยัง”

“ความหล่อมันจะช่วยอะไรได้ เป็นนักร้องมันต้องใช้เสียง”

“ความหล่อมันเป็นตัวช่วยโว้ย เสน่ห์ของนักร้องนอกจากเสียงดีแล้วมันต้องดูดีด้วย มันต้องมีพร้อม...

หล่อด้วยเสียงดีด้วยมันถึงจะรุ่ง!”

เปรียวกับบัวบานมาถึงบริเวณงานประกวดแล้ว บรรยากาศรื่นเริงทำให้สองสาวผ่อนคลาย กระนั้นบัวบานก็อดโวยวายไม่ได้เมื่อเห็นชาวบ้านหลายคนยืนบังเวที

“เฮ้ย...ไอ้พวกที่อยู่หน้าเวทีนั่งลงสิโว้ย พวกเอ็งยืนจับกลุ่มกันอยู่ยังงี้คนที่นั่งอยู่ข้างหลังจะเห็นไหม”

บัวบานฮึดฮัดจะไปเอาเรื่องตามประสาขาลุย เปรียวต้องยื้อไว้ เอ่ยเสียงเรียบ “ปูเสื่อตรงหน้าเวทีนี่แหละเผื่อการคัดตัวนักร้องจะยืดเยื้อ วันนี้บ้านโคกเรากำลังจะมีนักร้องดัง เราคนบ้านโคกต้องลุ้นคนบ้านเดียวกัน”

“เออ...พี่เปรียว...นายหาญ บ้านโคก...จะขึ้นเวทีประกวดจริงๆหรือ”

“มีข่าวว่ายังงั้น นี่เป็นโอกาสที่จะได้ขึ้นเวที ถึงเราจะไม่ถูกกับนายหินนายหาญแต่เขาเข้าประกวดในนามคนบ้านโคก...เราต้องเอาใจช่วย”