เพลงรักเพลงปืน
ตอนที่ 8
จ่าคนสนิทรีบทำตามสั่งด้วยสีหน้ายียวนกวนประสาท เปรียวเหลืออดโพล่งลั่น
“ในฐานะที่หมวดรำพึงรักษาการแทนผู้บังคับกองที่ถูกย้าย หมวดต้องรับแจ้งความแล้วไปดูที่เกิดเหตุ หาตัวคนร้ายมารับผิดชอบการตายของชาวบ้านให้ได้ไม่ยังงั้น...”
“ไม่ยังงั้นจะทำไมวะ”
“จะไปร้องเรียนที่เมืองกรุงเทพฯว่าตำรวจบ้านโคกทำงานยังไง ท่านอธิบดีจะได้รู้ว่าทำไมบ้านโคกถึงได้มีแต่โจร!”
เปรียวสบตาอย่างไม่กลัวก่อนผละไป ทิ้งหมวดรำพึงให้มองตามเครียดๆ...ดูท่าเรื่องจะจบไม่ง่าย
ooooooo
ดนัยนำเอกสารอนุมัติโครงการท่าทรายไปมอบให้เสี่ยภุชงค์ด้วยตัวเอง เสี่ยภุชงค์รับมาด้วยสีหน้ายินดีมาก ในที่สุดความปรารถนาก็เป็นจริง
“ขอบคุณครับคุณปลัด...หนังสืออนุมัติฉบับนี้คุณปลัดเซ็นในฐานะรักษาการแทนนายอำเภอ ผมจะได้เดินหน้าสร้างท่าทรายเสียที”
“แล้วเรื่องที่ดินแปลงของเปรียวล่ะครับ”
“ไม่ต้องห่วงหรอกครับ ถ้าบ้านลำตัดไม่ยอมเปิดทางให้ผมจะเอาแทรกเตอร์มาไถต้นข้าวพวกมันทิ้ง!”
เรื่องไฟไหม้บ้านชาวบ้านไม่ทันคลี่คลาย เปรียวก็ต้องประสาทเสียเมื่อจู่ๆเหล่าสมุนเสี่ยภุชงค์ก็ขับรถแทรกเตอร์มาไถต้นข้าวบนที่นาของเธอ บัวบานวิ่งไปห้ามแต่ไม่สำเร็จแถมโดนพวกสมุนตอกว่ามีเอกสารอนุมัติจากทางการซึ่งดนัยปลัดหนุ่มและรักษาการนายอำเภอบ้านโคกเป็นคนเซ็น
เปรียวอึ้งมาก เมื่อตั้งสติได้ก็ไปเอาเรื่องดนัย
ปลัดหนุ่มไม่มีท่าทางเดือดร้อน ตอบอย่างใจเย็น
“ใช่...ผมเป็นคนเซ็นอนุมัติในฐานะปลัดรักษาการแทนนายอำเภอเพราะตอนนี้เรายังไม่มีนายอำเภอคนใหม่ แล้วโครงการบางโครงการก็รอไม่ได้”
คำตอบของดนัยทำให้เปรียวแปลกใจและผิดหวังมาก โต้เสียงเข้ม “แต่โครงการนี้ต้องรอเพราะมันยังไม่พร้อมที่จะเดินหน้า ที่ดินยังโอนไม่ครบ ยังรวมที่แปลงเล็กให้เป็นแปลงใหญ่ไม่ได้”
“เพราะเปรียวกำลังใช้วิธียื้อเวลาไม่ให้มีการโอนกรรมสิทธิ์ทั้งที่เสี่ยภุชงค์เขาลงทุนไปแล้ว”
เปรียวถอนใจยาว สวนอย่างไม่ยอมแพ้ “ด้วยเงินก้อนเล็กๆที่แทบจะไม่มีค่าเลยสำหรับเขา เขาบังคับโอนมาจากการรับขายฝาก เขาได้มันไปในราคาที่ไม่ยุติธรรมสำหรับชาวนา”
“เรื่องนี้เป็นสิทธิ์ของเจ้าของที่ดิน อย่าตัดสินใจแทนคนอื่น”
ท่าทางเย็นชาของดนัยทำให้เปรียวเอะใจ “ฉันไม่เข้าใจเลยว่าทำไมตอนนี้คุณปลัดจึงเห็นประโยชน์ของเสี่ยภุชงค์มากกว่าประโยชน์ของชาวบ้าน...มันเกิดอะไรขึ้น...ทำไม”
