เพลงรักเพลงปืน

หาญกับดำตกใจมาก ถลาไปดูเมียเพื่อพาส่งโรงพยาบาลแต่ไม่ทันแล้ว พวกชาวบ้านที่เห็นเหตุการณ์ต่างมองศพเมียด้วยความเวทนาก่อนที่ใครคนหนึ่งจะพูดถึงผัวตัวร้ายที่หนีเตลิดเข้าป่าละเมาะไปแล้ว

“ไอ้เชียร...เมื่อก่อนมันก็คนดีๆ มันไปติดเหล้า ติดเพื่อน ไปมั่วสุมกับพวกเสพเฮโรอีนมันถึงได้เป็นบ้ายังงี้ ข้าจะป่าวประกาศให้ชาวบ้านต่อต้านเสี่ยภุชงค์...

ไม่มีคนขาย...ไม่มีคนเสพ คนขายมันก็ขายไม่ได้”

ชาวบ้านลุกฮือประกาศจะสู้กับยาเสพติด เมื่อเสี่ยภุชงค์รู้ก็สั่งสมุนเสียงกร้าว

“คนที่ลุกขึ้นมาต่อต้านเสี่ยภุชงค์...มันต้องตาย... ตายร้อน!”

เหล่าสมุนของเสี่ยภุชงค์บุกเผาบ้านชาวบ้านที่คิดต่อต้านและขัดขวางการขายยาเสพติดอย่างอุกอาจในคืนนั้นเอง ครอบครัวชาวบ้านผู้โชคร้ายถูกไฟคลอกตายทั้งบ้าน โดยมีพวกชาวบ้านยืนมองบ้านที่ถูกไหม้แทบไม่เหลือซากด้วยท่าทางขวัญผวา เกรงกลัวอิทธิพลของเสี่ยภุชงค์จนไม่กล้าหืออีก

ooooooo

กว่าพวกลูกศิษย์วัดบ้านโคกจะรู้ว่าเกิดเหตุไฟไหม้ในหมู่บ้านก็เช้าวันต่อมา หินกับหาญรีบมาดูที่เกิดเหตุพร้อมสัปเหร่อฉุยกับมัคนายกผวน เปรียวก็มาพร้อมบัวบานและแทบทรุดเมื่อเห็นสภาพบ้านถูกไฟไหม้ไม่เหลือซาก

หาญหน้าเครียด มั่นใจว่าครอบครัวโอด...เจ้าของบ้านผู้โชคร้ายตายเพราะใคร

“คงเป็นเรื่องเมื่อวาน...น้าโอดประกาศตัวต่อต้านเสี่ยภุชงค์ มันเลยเขียนเสือให้วัวกลัวด้วยการเผาน้าโอด

กับลูกเมียเพื่อข่มขวัญไม่ให้ชาวบ้านลุกขึ้นมาสู้กับพวกมัน”

เปรียวฟังแล้วเลือดขึ้นหน้า “จริงหรือ...นี่เสี่ยภุชงค์มันประกาศสงครามกับเราหรือ มันคงคิดว่าตอนนี้บ้านโคกไม่มีทั้งนายอำเภอ ไม่มีทั้งผู้บังคับกอง มันคิดจะฮุบเมืองนี้ไว้ทั้งเมืองเพื่อหาประโยชน์ใส่ตัว...เราต้องเอาผิดกับมัน!”

จบคำเปรียวก็บุกโรงพักพร้อมบัวบาน หมวดรำพึงไม่ยินดียินร้ายที่เห็นหน้าสองสาว

“ไม่รับแจ้งความ...แหกตาดูมั่ง เวลาเท่าไหร่... เที่ยงตรง...เป็นเวลาพักกินข้าวกลางวัน”

เปรียวของขึ้น สวนเสียงเข้ม “แต่เรื่องที่ฉันจะมาแจ้งความนี่รอกินข้าวหรือเข้าส้วมให้เสร็จไม่ได้ ต้องรับแจ้งความเดี๋ยวนี้เพราะมีการฆ่ากันตายแบบโหดเหี้ยมอำมหิตที่บ้านโคก”

หมวดรำพึงยักไหล่ไม่ยี่หระ “พูดเหมือนบ้านโคกไม่เคยมีคนล้มหายตายจากกัน เอ้าจ่า...รับแจ้งความไว้ ฉันจะงีบสักพัก อ้อ...แล้วเวลาที่ผมงีบน่ะห้ามรบกวน”