เพลงรักเพลงปืน

หมวดรำพึงเหม็นหน้าสองสาวเมืองกรุงมากเพราะเจอทุกครั้งก็มีเรื่องถึงโรงพัก เขาจึงไม่ลังเลจะสั่งยึดมือถือ น้ำหวานกับน้ำแข็งร้อนใจมากเพราะกลัวความลับและสถานะแท้จริงของพวกตนเปิดเผย แก้ตัวน้ำขุ่นๆว่ามาเที่ยวและแค่อยากถ่ายเซลฟี่ ตำรวจหนุ่มกังฉินไม่เชื่อแม้แต่น้อยตอกเสียงเข้ม

“จะเซลฟี่หรือบุกรุกที่นี่ก็เป็นเขตหวงห้าม เป็นที่ส่วนบุคคล ไม่อนุญาตให้ใครเข้ามายุ่มย่าม ไป...ไปโรงพัก ส่วนโทรศัพท์มือถือนี่ยึดเป็นของกลาง จ่า...คุมตัวไป!”

ขณะที่น้ำหวานกับน้ำแข็งโดนคุมตัวไปโรงพัก เสี่ยภุชงค์ก็ทำคะแนนต่อหน้าพวกชาวบ้านที่มาร่วมงานทำบุญที่วัดบ้านโคก ดนัยไม่ได้สนใจเสี่ยภุชงค์แต่ตามติดเปรียวโดยมีแก้วสนับสนุนตามประสาพวกชอบคนในเครื่องแบบ หินมองตามด้วยแววตานิ่งสงบก่อนตาลุกวาวเมื่อเสี่ยภุชงค์แย่งไมโครโฟนจากมัคนายกผวนไปพูดกลางเวทีงานวัด

“สวัสดีครับพ่อแม่พี่น้องชาวบ้านโคก ผม...เสี่ยภุชงค์มีข่าวจะประชาสัมพันธ์ให้พี่น้องชาวบ้านโคกทราบเกี่ยวกับการเปิดท่าทรายใหม่ เราได้เตรียม

การจัดพื้นที่ในโครงการนี้เพื่อเป็นประโยชน์กับพ่อแม่พี่น้องชาวบ้านโคก บ้านโคกเราจะมีท่าทรายใหญ่ที่สุดในภูมิภาคนี้ จะนำความเจริญมาสู่อำเภอบ้านโคก”

เสี่ยภุชงค์พยายามชี้ชวนให้พวกชาวบ้านเห็นดีเห็นงามกับโครงการท่าทรายของตน หิน หาญและเปรียวเบือนหน้าหนีแต่เสี่ยภุชงค์ก็ไม่สนใจเดินหน้าโฆษณาข้อดีของโครงการ

“ลูกหลานชาวบ้านโคกจะได้มีงานทำ ไม่ต้องไปเร่ร่อนหางานทำไกลบ้าน สนับสนุนท่าทรายก็เหมือนพ่อแม่พี่น้องสนับสนุนความเจริญของท้องถิ่น”

เปรียวอดรนทนไม่ไหว กระโดดขึ้นเวทีไปแย่งไมโครโฟนจากเสี่ยภุชงค์

“แต่พ่อแม่พี่น้องก็ต้องคิดให้ดี มีท่าทรายแล้วใครได้ประโยชน์ ใครได้ดูดทรายในแม่น้ำเจ้าพระยาย่านนี้ พี่น้องหรือ ไม่ใช่...เราแค่หากุ้งหาปลา ทำนาทำสวนโดยอาศัยน้ำจากแม่น้ำ การดูดทรายทั้งปี

ทั้งชาติมีผลต่อทรัพยากรและสิ่งแวดล้อม ข้อสำคัญ...ใครได้ประโยชน์มากกว่าชาวบ้านโคก”

เสี่ยภุชงค์โมโหมาก แย่งไมโครโฟนคืนแล้วโต้เสียงเข้ม “ชาวบ้านต้องได้ประโยชน์แน่”

เปรียวแสยะยิ้มก่อนแกล้งท้า “งั้นปีนี้งานประจำปีวัดบ้านโคกคงไม่ต้องเรี่ยไรปัจจัยจากชาวบ้าน กฐินไม่ต้องจองเพราะเสี่ยภุชงค์จะเป็นเจ้าภาพทั้งหมด เราหยุดเรื่องท่าทรายเอาไว้ก่อนเพราะนี่ก็ใกล้ถึงงานบุญประจำปีของวัดบ้านโคกเข้ามาแล้ว เรามาร่วมกันจัดงานบุญประจำปีวัดบ้านโคกให้ยิ่งใหญ่กันดีกว่า”

สีหน้าเสี่ยภุชงค์เข้มขึ้นจนเหล่าสมุนและคณะติดตามอย่างสีดากับเหล่นั่งไม่ติด เปรียวยักไหล่ไม่ยี่หระและลงไปร้องรำทำเพลงกับคณะลำตัดให้ความบันเทิงกับพวกชาวบ้านเหมือนเคย