เพลงรักเพลงปืน
ตอนที่ 3
บัวบานก็ออกอาการไม่ต่างกัน “บัวบานกับพี่เปรียวขอโทษด้วยนะคะที่เคยมองคุณปลัดผิดไป”
เปรียวยิ้มกว้างเสริมคำพูดของบัวบาน “แต่ตอนนี้เราเข้าใจคุณปลัดแล้วล่ะค่ะ”
“ผมดีใจที่เปรียวกับบัวบานเข้าใจผม หวังว่าชาวบ้านโคกคงเข้าใจความจำเป็นของผมด้วย”
“เรื่องนี้ไม่ต้องห่วงค่ะ บัวบานกับพี่เปรียวจะคอยเป็นกระบอกเสียงให้คุณปลัดเอง”
“เราจะฟอกคุณปลัดให้ขาวตอนที่คุณปลัดโดนสาดโคลน คุณปลัดไม่ต้องห่วงค่ะ ยังไงเปรียวก็ไม่ขายที่ทำกินของปู่ย่าตายายสนองตัณหาที่ไม่รู้จักพอของเสี่ยภุชงค์หรอกค่ะ”
ดนัยชอบใจมากที่ตบตาสองสาวบ้านโคกอย่างเปรียวกับบัวบานได้ แถมซื้อใจพวกชาวบ้านไว้เป็นพวกอีกมาก...อีกไม่นานภารกิจที่เขาได้รับมอบหมายจากใครคนหนึ่งจะต้องเป็นจริงในไม่ช้า
ooooooo
เสี่ยภุชงค์มัววุ่นกับงานที่ท่าทรายจนไม่มีเวลาให้สีดา เมียเก็บคนสวยเหงามากและคิดเข้าหาหินเพราะถูกตาต้องใจในความหล่อล่ำของเขา เหล่อาสาช่วยเต็มที่แต่ดันโชคไม่ดีเปรียวโผล่มาเห็นเสียก่อน
หินรอดตัวจากสีดาหวุดหวิด กว่าจะรู้ตัวว่าถูกสีดากับเหล่หลอกมาทำมิดีมิร้ายก็เมื่อได้ยินเสียงกรี๊ดของเปรียว เขารีบผละตัวออกห่างทิ้งสีดาให้กระทืบเท้าเร่าๆ ด้วยความขัดใจที่ไม่ได้เผด็จศึกหิน
เปรียวหงุดหงิดหัวใจอย่างบอกไม่ถูกเมื่อเห็นภาพบาดตาระหว่างหินกับสีดา อาละวาดปาข้าวของในบ้าน บัวบานที่เห็นทุกอย่างด้วยนิ่วหน้า งงท่าทางเปรียวมากกว่าที่ทำเหมือนหึงหินแต่อีกฝ่ายคงยังไม่รู้ตัว
“หญิงก็โฉดชายก็ชั่ว นังสีดาก็ไม่รู้จักอิ่มจักพอ ส่วนเจ้าหินก็กินไม่เลือก คนเราถึงจะได้ชื่อว่าเป็นสัตว์ที่ต้องผสมพันธุ์กันก็จริงแต่คนก็เป็นสัตว์ประเสริฐที่เกิดมามีปัญญาติดตัว คนต้องมีสติต้องมีศีล ศีลห้าข้อท่องได้หรือเปล่าไม่รู้ อยู่ในวัดซะเปล่า อาศัยข้าววัดกินไปวันๆ แต่ไม่มีทั้งสำนึกทั้งสติ คนแบบนี้เขาเรียกว่าคนเดนคน!”
หินผละจากสีดามาได้ก็เข้าเมืองไปเดินตลาด แอบได้ยินน้ำหวานกับน้ำแข็งพูดเรื่องมือถือถูกตำรวจยึดก็ช่วยเอาคืนแบบเงียบๆด้วยการลอบเข้าโรงพักขโมยมือถือพวกเธอมาคืนให้
น้ำหวานกับน้ำแข็งอึ้งมากเมื่อหินเอามือถือมาคืนโดยอ้างว่าเก็บได้ เห็นรูปในมือถือเลยคืนถูกคน หินไม่รอให้พวกเธอขอบคุณปลีกตัวดื้อๆ ทิ้งสองสาวให้ยืนงงก่อนมองหน้ากันเครียดๆ...กลัวเขาจะรู้ความจริง
“เขาจะรู้ไหมว่าในโทรศัพท์เครื่องนี้มีอะไร”
หมวดรำพึงไม่ได้ยี่หระเรื่องมือถือของสองสาวเมืองกรุงที่หายไปมากนัก ถูกเสี่ยภุชงค์เรียกตัวไปที่คฤหาสน์เพื่อหารือเรื่องเปรียวที่นับวันจะยิ่งเป็นตัวปัญหาทำให้โครงการท่าทรายเขาเริ่มไม่ได้
“ก็ไหนคุณปลัดดนัยจะเจรจากับนังเปรียวให้ไงครับเสี่ย”
“คุณปลัดดนัยเจรจาแล้วแต่ไม่สำเร็จ นังเปรียวนี่มันหัวแข็ง หัวดื้อหัวชนฝาเหมือนพ่อมันไม่มีผิด”
“แล้วทำไมเราไม่หาทางกำจัดนังเปรียวล่ะครับเสี่ย”
“ฉันทำอะไรเอิกเกริกไม่ได้เพราะฉันไม่แน่ใจว่าปลัดดนัยเขาจะอยู่ข้างเราหรือเปล่า ฉันดูเขาไม่ออก”
“งั้นก็ทำให้มันเป็นเหตุสุดวิสัยสิครับเสี่ย”
คำแนะนำของหมวดรำพึงทำให้เสี่ยภุชงค์หรืออดีตเสือชงตาวาว เอ่ยเสียงเหี้ยม
“ฉันรู้แล้วว่าจะทำยังไง!”
ooooooo
