เพลงรักเพลงปืน

เสี่ยภุชงค์เสียหน้าที่ถูกเปรียวท้าทายกลางงานวัดท่ามกลางพวกชาวบ้านและดนัยปลัดหนุ่มที่เขาต้องการดึงเป็นพวก อดีตเสือชงผลุนผลันกลับบ้านแทบไม่ทันเพราะกลัวอดใจไม่ไหวสั่งฆ่าเปรียวกลางงานวัด!

“นังเปรียวโอหังขึ้นทุกวัน มันฉีกหน้าฉันบนศาลาต่อหน้าชาวบ้าน ต่อหน้าหลวงตาบุญ ต่อหน้าคุณปลัดดนัย”

เหล่าสมุนของเสี่ยภุชงค์ถึงกับกระเจิงเมื่อเจออารมณ์เกรี้ยวกราดของเจ้านายหนุ่มใหญ่ สีดาก็กลัวเลยรีบผสมโรงด่าเปรียวไปด้วย

“มันพยายามเลี่ยงประเด็นเรื่องท่าทราย เอางานวัดขึ้นมาอ้าง นังนี่แรงขึ้นทุกวัน ตั้งแต่พ่อมันตายมันก็ทำเหมือนอยากจะตายตามพ่อมัน จัดการมันเลยค่ะคุณภุชงค์”

“ยังไม่ใช่ตอนนี้...ฉันยังต้องการศรัทธาของชาวบ้านเพราะเราต้องทำธุรกิจ แม่น้ำยังมีทรายให้ดูดขึ้นหาประโยชน์ ทรายจะหมดแม่น้ำก็ช่างมัน ทรายหมดเราก็ย้ายท่าทรายไปเปิดดูดทรายที่อื่น”

“แล้วเรื่องงานวัดคุณภุชงค์จะยอมให้นังเปรียวได้หน้าได้เสียงไปคนเดียวหรือคะ”

“ฉันจะทำลายความเชื่อถือของชาวบ้านที่มีต่อนังเปรียวด้วยการทำให้มัน...เสียหน้า!”

เสี่ยภุชงค์รอเวลาเอาคืนเปรียวอย่างใจเย็น ขณะเดียวกันที่วัดบ้านโคก...หลวงตาบุญกับมัคนายกผวนก็หารือเรื่องงานวัดประจำปีที่จะจัดในอีกไม่กี่วัน

“ไหนๆก็ไหนๆแล้ว ก็กำหนดวันงานบุญประจำปีแบบตกกระไดพลอยโจนเลยมัคนายกผวน ดีเหมือนกันชาวบ้านเหนื่อยทำนามาทั้งปีเขาจะได้มีงานรื่นเริง ได้รักษาทั้งขนบทั้งธรรมเนียมประเพณี ได้ทำบุญตักบาตรให้มีลำตัดเพราะเป็นสมบัติของคนบ้านเรา...ให้มีลำตัดประชันกัน”

หาญได้ยินว่าจะมีประชันลำตัดก็ดีใจเนื้อเต้น อยากอวดฝีมือร้องเพลงของตน รีบหันไปอวดหิน

“แกได้ยินไหม...จะมีลำตัดประชัน ฉันนี่แหละจะขึ้นไปดวลกับเปรียว”

หินทำหน้าเหมือนไม่เชื่อ แกล้งทำเสียงดูถูก “แกน่ะหรือ”

หาญไม่ถือสา มั่นใจในน้ำเสียงของตนมาก “ฉันนี่แหละ...ฉันจะเอาชนะเปรียวด้วยฝีปากอันคมกริบของฉัน ฉันจะเอาชนะหัวใจของเปรียวให้ได้!”

ooooooo

น้ำหวานกับน้ำแข็งถูกคุมตัวไปโรงพักเพื่อรับทราบข้อหาบุกรุกคฤหาสน์เสี่ยภุชงค์ สองสาวเมืองกรุงไม่ยี่หระเรื่องข้อหาหรือค่าปรับ อยากได้มือถือคืนมากกว่าแต่หมวดรำพึงไม่ยอมคืนให้ง่ายๆ

“กลับไปได้แล้ว...แล้วจำไว้นะ...อย่าเฉียดเข้าไปใกล้บ้านของคุณภุชงค์อีกเดี๋ยวจะเจอข้อหาบุกรุก โทรศัพท์นี่เก็บเป็นของกลาง ถ้ารูปในโทรศัพท์พิสูจน์ได้ว่าเป็นรูปโป๊ รูปส่วนตัว...ดูเสร็จแล้วจะคืนให้”

พูดจบก็ผละไป ทิ้งสองสาวเมืองกรุงให้มองหน้ากันเครียดๆ...กลัวความลับเปิดเผย