เพลงรักเพลงปืน

เปรียวกำลังใจดีขึ้นเมื่อเห็นแก้วออกมาคุมคณะลำตัดอีกครั้ง แต่ความแค้นต่อเสี่ยภุชงค์ก็ยังคับอกรอเวลาล้างแค้น สาวห้าวแวะมากราบกระดูกของก้านที่วัด

“แม่ดีขึ้นแล้วล่ะจ้ะพ่อ แม่กินได้นอนหลับ ร่างกายฟื้นตัวขึ้นเรื่อยๆหลังจากที่หลวงตาบุญท่านไปเทศน์โปรดแม่ แม่ต้องมีชีวิตอยู่เพื่อสืบสานงานลำตัดของพ่อ เปรียวก็จะมีชีวิตอยู่เพื่อล้างแค้นให้พ่อ”

เสี่ยภุชงค์ไม่ยอมจบ ส่งสี่สมุนเอก ปอก กุด เกี้ยวและฉ่ำไปดักฉุดเปรียว!

เปรียวไม่ทันระวังตัว ขากลับจากไหว้กระดูกพ่อที่วัดก็ถูกสี่สมุนของเสี่ยภุชงค์ขับรถเฉี่ยวมอเตอร์ไซค์ล้มและฉุดกระชากลากถูไปทำมิดีมิร้ายในป่าละเมาะข้างทาง

ปอกเห็นเปรียวสลบไสลเพราะหัวกระแทกต้นไม้ก็มองมาด้วยแววตาหื่นกระหาย

“ข้าขอได้รับสิทธิ์เป็นผัวคนแรกของนังเปรียวในฐานะที่ข้าโดนตีนของนังเปรียวมากกว่าพวกเอ็ง ส่วนพวกเอ็งก็เป่ายิ้งฉุบจัดลำดับกันเพื่อความเป็นระเบียบ”

สามสมุนที่เหลือเป่ายิ้งฉุบเพื่อจัดคิว ปอกไม่สนใจขยับตัวถอดเสื้อผ้า

“นังเปรียว...ฤทธิ์เยอะนักใช่ไหม...วันนี้แหละที่ข้าจะหักเหล็กในแมลงป่อง ฉีกเนื้อ...แล้วขย้ำ!”

เวลาเดียวกันนั่นเอง...หินเพิ่งกลับจากกรุงเทพฯ นั่งรถประจำหมู่บ้านมาตามทางเห็นมอเตอร์ไซค์ของเปรียวก็จำได้รีบลงไปดูและตามไปช่วยเธอจากสี่สมุนของเสี่ยภุชงค์ได้ทันเวลา

หินไม่ได้พาเปรียวส่งบ้านกลัวคนที่บ้านเธอจะแตกตื่นเมื่อเห็นสภาพสลบไสล เปรียวไม่รู้เรื่องด้วยเมื่อรู้สึกตัวก็โถมตัวทำร้ายเขาเพราะคิดว่าเขาเป็นคนลอบทำร้าย หินยกมือปัดป้อง ปากก็รีบอธิบาย

“ผมเปล่านะ ผมไม่ได้ข่มขืนคุณ ผมช่วยคุณไว้จากพวกนั้นต่างหาก นี่ถ้าผมไม่ช่วยป่านนี้คุณก็มีฝาชีทีเดียวสี่อัน เอ๊ย...สี่คนรวดไปแล้ว...ตั้งสติให้ดีแล้วคิด”

“อย่ามาแก้ตัว...นี่แน่ะ!”

เปรียวไม่ฟังคว้าท่อนไม้ข้างตัวทุบตีเขาพัลวัน หินเหลืออดรวบตัวเธอมากอดแน่น

“ปล่อย...ฉันจะฆ่าแก...ปล่อย!”

“ขืนปล่อยก็ตายเปล่าน่ะสิ รู้ไหมจะปราบผู้หญิงฤทธิ์มากผู้ชายเขาทำยังไง”

คำถามของหินทำให้เปรียวชะงักอึดใจ พยายามดิ้นหนีเพราะคิดไปไกลว่าเขาจะจูบสั่งสอนเหมือนในละครน้ำเน่า หินเห็นท่าเธอก็พอเดาได้ แกล้งโน้มตัวหาและให้มะเหงกเขกหัวเธอเต็มแรงแทน

“นี่แน่ะ! จำไว้...ทีหลังอย่าออกนอกบ้านค่ำๆมืดๆ รู้ไหมว่าทุกที่มีอันตรายสำหรับผู้หญิง ไอ้ปอก ไอ้กุด ไอ้เกี้ยว ไอ้ฉ่ำมันเป็นมนุษย์ทั้งนั้น เป็นผู้หญิงต้องรู้จักดูแลตัวเอง...เข้าใจไหม!”

ooooooo

เปรียวอายมากที่หินไม่จูบแถมเขกมะเหงกสั่งสอน กลับถึงบ้านก็พุ่งเข้าห้องนอนและเก็บตัวไม่ยอมพูดกับใคร แก้วกับบัวบานได้แต่มองตามงงๆพลางสงสัย...ใครทำสาวห้าวประจำบ้านสิ้นท่าขนาดนี้