เพลงรักเพลงปืน
ตอนที่ 3
“ปืน...มันต้องการปืนกระบอกนี้ไปทำไม ปืนเก่า...ฉันเก็บมันไว้เกือบสามสิบปี ปืนกระบอกนี้มันมีวิญญาณเพชฌฆาตเพราะมันเป็นปืนของ...”
ไม่มีใครรู้ว่าปืนโบราณกระบอกนั้นมาจากไหน เสี่ยภุชงค์หรืออดีตเสือชงไม่เคยบอกใครแม้แต่สี่สมุนเอก หินมั่นใจว่าปืนกระบอกนั้นต้องมีเบื้องหลังน่าสนใจจึงคิดกลับมาที่คฤหาสน์อีกครั้ง
ระหว่างที่หินหาทางกลับไปคฤหาสน์เสี่ยภุชงค์ น้ำหวานกับน้ำแข็งก็บ่นเรื่องมือถือที่ถูกตำรวจยึด
“หมวดรำพึงแสดงตัวตนชัดเจนว่าเขาเป็นสมุนรับใช้เสี่ยภุชงค์ คอยเคลียร์คดีให้ผู้มีอิทธิพล เขาเป็นตำรวจเลว”
“เรารู้ว่าเขาเป็นตำรวจเลวน่ะไม่เท่าไหร่หรอกค่ะ แต่ถ้าหมวดรำพึงรู้ว่าเราเป็น...”
“ฉันกำลังคิดอยู่นี่ไงว่าจะเอาโทรศัพท์มือถือคืนมาได้ยังไง”
“รีบคิดเร็วๆเถอะค่ะคุณน้ำหวาน ขืนคิดช้าเราเดือดร้อนแน่”
สองสาวจากกรุงเทพฯคิดไม่ตกจะชิงมือถือคืนจากหมวดรำพึงด้วยวิธีไหน เช่นเดียวกับหาญที่หนักใจมากขึ้นทุกวันเรื่องหินไม่ยอมล้มเลิกเรื่องล้างแค้นเสี่ยภุชงค์ ข่าวการบุกรุกคฤหาสน์หลังใหญ่ของเสี่ยภุชงค์แพร่สะพัดทั่วหมู่บ้าน หาญเดาได้โดยไม่ต้องคิดว่าต้องเป็นฝีมือหินเพื่อนเก่า
หินไม่ยี่หระคำเตือนของเพื่อนเก่าอย่างหาญ เดินหน้าคิดแผนกลับไปคฤหาสน์ของเสี่ยภุชงค์อีก เสี่ยภุชงค์ก็ไม่หวั่นเช่นกัน พักเรื่องตามหาผู้บุกรุกแต่เดินหน้าบีบดนัยเรื่องที่ดินบ้านเปรียว
“ผมยังทำโครงการท่าทรายไปไม่ถึงไหน ทั้งที่สายของผมในกระทรวงไฟเขียวเรื่องสัมปทานใหม่แล้ว คุณปลัดสัญญาว่าจะช่วยทำโครงการนี้ให้สำเร็จ”
“ผมพยายามช่วยแล้วนะ อย่างที่บอก...เรื่องนี้แล้วแต่การตัดสินใจของเปรียว เสี่ยเป็นคนที่นี่ ทำมาหากินกับชาวนามานานน่าจะทำความเข้าใจกับเปรียวไม่ยาก ผมเป็นคนจากที่อื่นเปรียวคงไม่เชื่อผมมากกว่าเสี่ยนอกเสียจาก...”
เสี่ยภุชงค์นิ่วหน้าด้วยความอยากรู้ ดนัยแกล้งเงียบอึดใจก่อนเอ่ยทิ้งท้าย
“เสี่ยจะทำให้เปรียวเชื่อไม่ได้ว่าโครงการท่าทรายมีประโยชน์กับชาวบ้านบ้านโคกจริง”
ooooooo
วีรกรรมของดนัยปลัดหนุ่มคนใหม่ประจำ บ้านโคกเป็นที่โจษจันในเวลาไม่กี่ชั่วโมงหลังจากนั้น การเผชิญหน้าระหว่างเขากับเสี่ยภุชงค์เป็นที่จับตา ไม่มีใครรู้ว่าเขาคุยอะไรกับเสี่ยใหญ่บ้าง แต่ท่าทางหัวเสียของฝ่ายนั้นก็ทำให้พวกชาวบ้านเดาว่าคงจบไม่สวย แก้วก็เป็นคนหนึ่งที่ปลื้มปลัดหนุ่มอย่างออกนอกหน้า
“คุณปลัดนี่สุดยอดไปเลยค่ะ มันต้องยังงี้สิ คุณปลัดเป็นข้าราชการ...ข้าราชการคือคนของรัฐของประชาชน คนของแผ่นดิน ฉันภูมิใจในตัวคุณปลัดที่คุณปลัดไม่ตกเป็นทาสน้ำเงินของผู้มีอิทธิพล”
