พันธกานต์รัก

ทีแรกพระพายตั้งใจจะไปมหาวิทยาลัย เพราะวันนี้เป็นวันสุดท้ายที่เปิดให้นักศึกษาลงทะเบียนฝึกงาน แต่เห็นว่าขายังหายไม่เต็มร้อย จึงส่งไลน์ไปขอให้เต็มฟ้าช่วยไปลงชื่อให้ด้วย ครั้นตอนที่เต็มฟ้าไปลงทะเบียนกลับพบว่ามีชื่อของทั้งคู่ลงทะเบียนเรียบร้อยแล้วและได้ไปฝึกงานที่บริษัทแมกน่า

เต็มฟ้ายังงงไม่หายมีชื่อตัวเองกับพระพายได้อย่างไร...

ทั้งทองเอกและพันธกานต์เกิดใจตรงกัน แวะไปหาประจักษ์เพื่อยื่นข้อเสนอใหม่ให้พิจารณา ข้อเสนอของทั้งคู่น่าสนใจไม่แพ้กันทำให้เขาเลือกไม่ถูก ด้วยความที่เป็นคนชอบเล่นกีฬา ประจักษ์จึงให้ทั้งคู่แข่งกีฬากัน ใครเป็นผู้ชนะเขาจะพิจารณาข้อเสนอของคนนั้น ปรากฏว่าทองเอกแพ้ พันธกานต์หัวเราะชอบใจ หันไปหาประจักษ์ หวังว่าพรุ่งนี้เขาคงว่างเข้าไปทำสัญญา

“ได้เลยครับ”...

ท้องของพระพายเริ่มส่งเสียงประท้วง เธอจึงค่อยๆเดินลงไปในครัวเพื่อหาอะไรกิน เห็นข้าวเหนียวส้มตำน้ำตกกับอาหารอีสานรสแซ่บหลายอย่างวางอยู่น่ากินทั้งนั้นแต่ต้องอดใจไว้เนื่องจากไม่ใช่ของตัวเองแต่เป็นของสะดิ้ง เดินไปเปิดตู้เย็นดูว่าพอจะมีอะไรเป็นมื้อเช้าได้บ้าง

ระหว่างนั้นทองเอกโทร.มาถามว่าเป็นอย่างไรบ้าง ยังเจ็บข้อเท้าอยู่ไหม พระพายเจอไข่เหลือแค่หนึ่งใบในตู้เย็นจัดแจงหยิบออกมาแล้วเปิดสปีกเกอร์โฟนมือถือตอบคำถามที่ทองเอกถามว่าขาดีขึ้นแล้ว เขาไม่ต้องเป็นห่วง ทองเอกได้ยินอย่างนั้นก็เบาใจ ก่อนจะนึกอะไรขึ้นมาได้

“เออ พี่ลืมบอกเราว่าพี่วางเงินเอาไว้ให้บนโต๊ะในห้องรับแขกนะ แล้วเอารีโมตฯทับไว้ เอาไว้กินข้าวนะ”

สะดิ้งที่ฟังอยู่ด้วยถึงกับสำลักพรวด ข้าวกระเด็นใส่หน้าป้าชื่นซึ่งปากไวเท่าความคิดด่าเธอไม่เลี้ยง สะดิ้งยังคงเงี่ยหูฟังพระพายที่คุยโทรศัพท์กับทองเอกไปพลางตอกไข่ใส่กระทะไปด้วย เขากำชับให้เธอดูแลตัวเองดีๆ พระพายได้ยินน้ำเสียงแปลกๆของเขาถามว่ามีอะไรหรือเปล่าทำไมน้ำเสียงไม่สดชื่นเลย

“ไม่มีอะไรนี่ งั้นพี่กลับไปเคลียร์งานต่อนะ ถ้าเสร็จเร็วพี่จะรีบกลับ อย่าลืมกินข้าวล่ะ”...

พระพายวางสายจากทองเอกก็เดินไปจะเอาเงินที่เขาวางไว้ให้ สะดิ้งร้อนตัวชวนเธอให้มากินข้าวด้วยกัน พระพายชะงักมองด้วยความแปลกใจนี่จะมาไม้ไหนกันแน่ ป้าชื่นเองก็แปลกใจไม่แพ้เธอเช่นกันว่าเกิดอะไรขึ้น สะดิ้งสารภาพว่ากับข้าวที่กำลังกินอยู่นี่เป็นเงินของทองเอกที่วางไว้ให้พระพาย

“ก็ฉันไม่รู้นี่ว่าเงินใครเห็นวางเอาไว้ ฉันก็คิดว่าคุณท่านให้ไปจ่ายค่ากับข้าวเหมือนทุกที ก็ว่าอยู่ว่าทำไมคราวนี้ถึงวางไว้ให้เยอะจัง”

“ไม่เป็นไรจ้ะ แล้วเงินเหลือเท่าไหร่จ๊ะ” พระพายเห็นสะดิ้งชูขึ้นมาห้านิ้ว “ไม่เป็นไรจ้ะ ห้าสิบบาทก็พอจะซื้อข้าวกินได้แล้ว” ที่ไหนได้ห้านิ้วของสะดิ้งมันแค่ห้าบาทเท่านั้น พระพายถึงกับอึ้ง ก่อนจะเห็นควันขึ้นโขมงจากกระทะ ก็ตกใจวิ่งกลับไปดู ไข่ใบเดียวใบนั้นไหม้เกรียมไปเรียบร้อย เธอรีบยกกระทะออกจากเตา แบบนี้คงไม่พ้นต้องออกไปหาอะไรกินนอกบ้าน

ooooooo

การหาของกินนอกบ้านของพระพายไม่ต้องเสียเงินเลยสักบาท เธอจะไปที่โซนอาหารของซุปเปอร์มาร์เกตใกล้บ้านแวะชิมอาหารที่บูธขายอาหารเอามาวางให้ลูกค้าชิมฟรี เดินจนทั่วห้างฯก็อิ่มพอดี จากนั้นก็เล็งบูธขายน้ำเพื่อจะดื่มน้ำฟรี เห็นคนถือแก้วน้ำผลไม้คิดว่าเป็นของฟรีคว้าเอาไปดื่มหมดแก้ว