พชรมนตรา
ตอนที่ 1
“นั่นต้มกาแฟอยู่เหรอ ถึงว่าหอมเชียว”
“เรียกว่าเคี่ยวดีกว่าถึงจะได้รสชาติ แก้วเดียวไม่มีหลับยาม”
“มาลองหน่อยซิ” ณดลยื่นแก้วเปล่าให้ เพชรรับมารินกาแฟใส่ อาทิตย์เห็นถึงความเข้มข้นเตือนเพื่อนว่าระวังนอนไม่หลับ จากนั้นก็บ่นถึงนันทาอีกว่า
“อาแกนี่ก็แปลกคนนะ รู้ว่าอันตรายก็ยังยุให้หลานมา”
“อาเขาก็คงห่วงพ่อแหละ พี่ชายทั้งคนนี่นา...เออ นี่สิถึงเรียกว่ากาแฟ สุดยอดเลยเนี่ย”
ณดลชมเปาะหลังชิมกาแฟของเพชรไป ถามอาทิตย์ว่าจะลองไหม อาทิตย์ส่ายหน้าแต่อยากรู้ว่ามันคือกาแฟอะไร
“ขี้บ่าง” คำตอบนั้นเล่นเอาณดลพ่นพรวด ถามเร็วจี๋ว่าแค่ชื่อเรียกใช่ไหม คงไม่ได้เอาขี้ลิงมาเคี่ยวกิน เพชรบอกว่าขี้บ่างไม่ใช่ขี้ลิง
“เดี๋ยวนะ คงไม่ใช่บ่างไปกินเมล็ดกาแฟแล้วเก็บขี้มันมา”
“เป๊ะเลยฮะ”
ณดลโยนแก้วทิ้งแล้วลุกพรวดออกไปโก่งคออ้วก อาทิตย์กับเพชรยิ้มให้กันอย่างขำขันเพราะความจริงมันแค่กาแฟป่าไม่ใช่ขี้บ่างอย่างที่บอก
“ต้องสั่งสอนซะบ้าง ไม่งั้นก็ไม่เข็ด”
“คุณอาทิตย์ฮะ คุณณดลมาค้นหาอะไรเหรอฮะ”
“พ่อเราไม่ได้บอกหรอกเหรอว่าถูกจ้างนำทางมาตามหาอะไร”
“พ่อบอกแค่ว่าอาถรรพณ์...”
อาทิตย์กำลังจะอ้าปากพูด ณดลเดินเช็ดปากกลับเข้ามาตัดบทว่าไม่ใช่เรื่องของเด็ก เพชรเซ็งเลยชูหม้อกาแฟในมือถามว่าจะเอาอีกสักหน่อยไหม ณดลทำหน้าดุใส่แล้วหันมาคุยกับอาทิตย์ต่อ
อาทิตย์ถามถึงอาการของประพจน์ ณดลบอกตามตรงว่าไม่มีใครรู้ว่าพ่อเป็นอะไรแม้แต่หมอยังหาสาเหตุไม่ได้ ตนถึงต้องดั้นด้นมาถึงที่นี่
วิทย์แอบฟังอยู่เงียบๆ กำมือแน่นจนสั่นคล้ายเก็บกดเจ็บแค้นแต่แสดงออกมาไม่ได้
ooooooo
ครู่ต่อมา เพชรเดินมากับณดลเพื่อไปยังเต็นท์ จู่ๆเพชรสะดุ้งร้องลั่นพร้อมตบต้นคอตัวเองใต้แก้มบอกว่าแมลงไพรกัด ณดลตกใจสั่งห้ามเกาเพราะก่อนหน้านี้เขาก็โดนมาแล้ว
“แต่มัน...โอ๊ย...นายก็รู้มันคันขนาดไหน”
“สัญญากับฉันอย่างนึงนะ ฉันไม่อยากให้ใครรู้ว่าฉันไซ้ซอกคอผู้ชาย”
เพชรตกใจท้วงเร็วจี๋ “นายไม่ต้องทำขนาดนั้นก็ได้”
“ฉันรู้ว่ามันทรมานขนาดไหน อยู่เฉยๆ”
ทั้งคู่มองหน้าสบตากัน แล้วณดลก็ก้มลงมาที่ลำคอขาวของเพชร ค่อยๆแลบปลายลิ้นออกมาเลียเบาๆ แค่นั้นเพชรก็ทั้งจั๊กจี้ทั้งสยิวจนมือตีนจิกเกร็ง พอณดลถอนหน้าออกมาถามว่าเป็นยังไงบ้าง หนุ่มน้อยยังดึงสติกลับมาไม่ทันหลุดปากว่า
