ข่าว
100 year

นิยายไทยรัฐ

หนึ่งด้าวฟ้าเดียว

SHARE

“ข้ารู้เรื่องหมดแล้ว อ้ายขุนเผด็จมันหยาบหยามเอ็งนัก เอ็งไม่เคยผิดต่อมัน มิเพียงมันไม่เชื่อ มันยังเอาเอ็งไปประจานอีก หนี้แค้นครานี้ข้าต้องให้มันชดใช้ให้เอ็งให้จงได้”

สาลิกาขอร้องว่าอย่าเลย ให้ถือว่าสิ้นวาสนาต่อกันไปแล้วเถิด แต่พอขุนทองถามว่าแล้วเอ็งจะทำอย่างไรต่อไป สาลิกาบอกว่าตนมืดแปดด้านไปหมดแล้ว ขุนทองเอ่ยอย่างรู้สึกผิดว่า

“อย่างไรเสียเอ็งก็ได้ชั่วเพราะข้า ให้ข้าได้ไถ่ความผิดครั้งนี้เถิด...” สาลิกาบอกว่าไม่ต้องดอก “แต่ข้ารักเอ็ง ข้าอยากอยู่ร่วมกับเอ็งไปชั่วชีวิต...หากเอ็ง...เอ่อ...ข้าไม่รู้ว่าเอ็งรักข้าหรือไม่ แต่ขอให้ข้าได้ดูแล...”

ขุนทองพูดไม่ทันจบสาลิกาก็โผกอดเขาแน่นเพราะตนก็รักขุนทองเช่นกัน แต่ด้วยปัญหาหลายอย่างทำให้พูดไม่ออก แต่ตอนนี้ไม่มีที่ไปแล้ว เมื่อมีขุนทองก็ไม่ต้องกลัวอะไรอีกต่อไป...

ขันทองเล่าให้แมงเม่าฟังว่า

“6-7 ปีต่อมา...ทั้งคู่อยู่กินกันมาด้วยความรักใคร่จนมีบุตรชายคนหนึ่ง ผู้เป็นแม่สอนลูกอ่านเขียนตั้งแต่เด็ก ทำให้เด็กน้อยรู้ทั้งภาษาไทแลภาษาโต้ระกี่ เป็นที่ภาคภูมิใจของพ่อแม่ แลขุนโจรผู้เป็นพ่อก็หันไปทำสัมมาอาชีวะแทนการออกปล้น ทุกอย่างดูจะลงเอยด้วยดี แต่ความสุขนั้น...ก็สั้นยิ่งนัก...”

ขันทองเล่าว่าพ่อของสาลิกาติดสินบนให้นายกองคนหนึ่งนำทหารเข้าปราบขุนโจรได้สำเร็จ ชิงตัวสาลิกากลับไปและส่งเข้าวังไปเป็นข้าหลวง การต่อสู้และการพลัดพรากอันน่าเศร้าจึงเกิดขึ้น...ขุนโจรจึงให้ลูกชายไปบวชเป็นเณรกับพระภิกษุผู้พี่คนหนึ่งที่มีปัญญามาก แตกฉานในศิลปะแขนงต่างๆแม้กระทั่งพิชัยสงคราม ให้ลูกชายไปบวชเพื่อศึกษาวิชา แลตัวเองออกเสาะหาเมียรักแลหาทางช่วยให้ออกจากวัง...

ooooooo

นิยายแนะนำ

บันเทิงไทยรัฐ

“แกงส้ม” พักโหมดร้าย เสียน้ำตาลูกผู้ชาย ใน “เหมือนเราเคยรักกัน”

“แกงส้ม” พักโหมดร้าย เสียน้ำตาลูกผู้ชาย ใน “เหมือนเราเคยรักกัน”
1 เม.ย. 2563
10:05 น.