หนึ่งด้าวฟ้าเดียว
ตอนที่ 2
“ฉันทำเช่นนี้ก็เพื่อพี่สาวของคุณพระนายเอง นั่นล่ะ เรื่องเช่นนี้จะให้ใครเห็นไม่ได้เป็นอันขาด หรือคุณพระนายไม่เข้าใจว่ากำลังทำกระไรอยู่”
จมื่นศรีสรรักษ์ไม่เห็นด้วยแต่ก็ไม่กล้ากับพระยาพลเทพ ขณะนั้นเจ้าจอมเพ็ญในชุดชาวบ้านมีผ้าคลุมหน้าเดินออกมาถามว่าทุกอย่างพร้อมแล้วหรือ พระยาพลเทพว่าพร้อมแล้ว รับรองว่านอกจากคนของเราแล้วจะ
ไม่มีใครรู้เห็นเรื่องนี้เป็นอันขาด เจ้าจอมเพ็ญยิ้มพอใจ บอกว่า “ถ้าเช่นนั้นก็พาฉันไปได้แล้ว”
กิจอันลึกลับและเหี้ยมโหดนี้คือ เจ้าจอมเพ็ญผู้มีจิตริษยาอยากมีอำนาจบารมี จึงมาหาขรัวเถื่อนที่กระท่อมกลางป่าเพื่อทำเสน่ห์เสริมมงคลให้พระเจ้าอยู่หัวเมตตา แต่เจ้าจอมเพ็ญไม่ได้ต้องการเพียงเท่านั้น หากต้องการเป็นเจ้าจอมคนโปรดจึงต้องการเป็นแม่หยั่วเมืองด้วย พระยาพลเทพจึงเสริมว่า
“จะเป็นแม่หยั่วเมืองได้ก็ต้องมีหน่อพระพุทธเจ้าให้พ่ออยู่หัวเสียก่อน เจ้าจอมท่านถวายรับใช้มานานปีก็ยังหามีไม่ ขอขรัวตาท่านได้โปรดช่วยด้วยเถิดขอรับ แลหากขรัวตาปรารถนาสิ่งใด เจ้าจอมท่านก็พร้อมหามาให้ทุกสิ่ง”
ขรัวเถื่อนเป็นพระมอญชักสีหน้าถามว่า “ข้าเป็นพระ จะมาพูดเรื่องลาภยศสรรเสริญได้กระไรวะ”
เจ้าจอมเพ็ญหันถามจมื่นศรีสรรักษ์ว่า “คุณพระนายศรี พี่สั่งว่าอย่างไร” จมื่นศรีสรรักษ์หยิบห่อผ้าออกมาคลานไปที่ขรัวเถื่อนวางลงและเปิดออก เห็นเครื่องเพชรทองในห่อสุกสกาววาววับ ขรัวเถื่อนก็ตาลุก แล้วหยิบขวดเล็กๆ ใส่ของเหลวใสๆออกมายื่นให้เจ้าจอมเพ็ญ เอ่ยหน้าขรึมเสียงขลังว่า
“เอาใส่ในเครื่องเสวย ไม่นานก็จะได้พระราชโอรสสมใจ”
เจ้าจอมเพ็ญรับขวดอย่างตื่นเต้นดีใจมาก แต่จมื่นศรีสรรักษ์หน้าเครียดติงว่า
“แค่ทำเสน่ห์เล่ห์กล ไม่มีคนรู้เห็นก็ไม่เป็นกระไร แต่ถึงขนาดเอาใส่ในเครื่องเสวย หากความแตกไม่ถูกตัดหัวเจ็ดชั่วโคตรรึ”
“ถ้าตาขาวเช่นนี้ ทีหน้าทีหลังก็อย่าตามมาเลยคุณพระนาย ฉันกับเจ้าจอมท่านมาไม่รู้กี่ครั้งกี่คราแล้ว ไม่เห็นจะเป็นกระไร” พระยาพลเทพตัดรำคาญ จมื่นศรีสรรักษ์เลยพูดไม่ออก ต้องทนหงุดหงิดอยู่คนเดียว
เจ้าจอมเพ็ญมิได้สนใจสิ่งใด เฝ้ามองแต่ขวดยาของขรัวเถื่อนประกายตาวาววามด้วยความหวังที่จะได้เป็นแม่หยั่วเมือง
ooooooo
ค่ำนี้ ขันทองไปยืนที่สระบัวขนาดใหญ่ที่ชื่อว่า “อ่างแก้ว” คิดถึงสาลิกา แม่ที่จมน้ำตายเมื่อ 10 ปีก่อน แม้ขันทองจะไม่เห็น แต่ก็นึกถึงความทุรนทุรายทรมานของแม่ก่อนสิ้นใจ นึกภาพแล้วขันทองขบกรามแน่น
“บังเอิญจริง” เสียงหลวงศรีมะโนราชที่เดินมากับพระยากำแหงทักขึ้น
ขันทองหันไปเห็นยกมือไหว้พระยากำแหง เอ่ย “ดีฉันรู้ว่ามีผู้มาดำรงตำแหน่งออกญาวังคนใหม่ เพิ่งมีบุญได้พบหน้าค่าตาวันนี้เอง”
“ฉันเองก็ยินดีที่ได้พบคุณหลวง เพราะได้ยินมาเหมือนกันว่าคุณหลวงเพิ่งเข้าวังมาไม่นานก็ได้รับความไว้วางใจอย่างที่ไม่เคยมีมาก่อน ภายหน้าฉันคงต้องขอคำแนะนำจากคุณหลวงบ้างแล้ว” ออกญาวังเอ่ย
ขันทองบอกว่าตนมิบังอาจแนะนำท่านดอกแล้วขอไปตรวจราชการด้านอื่น พอขันทองเดินไป หลวงศรีมะโนราชก็ถามออกญาวังทันทีว่าเป็นอย่างไรบ้าง ท่านเจ้าคุณพิกลอย่างที่ตนว่าหรือไม่
“เท่าที่ดู ฉันก็ยังไม่เห็นมีข้อพิรุธกระไร คุณหลวงระแวงเกินไปกระมัง”
