นางทิพย์

“ถอยไปค่ะ” รวิปรียาใจเต้นไม่เป็นส่ำเพราะภาธรอยู่ใกล้แทบหายใจรด

“ไม่ถอย คุณจะหายวับไปอีกใช่ไหม ลองดูสิว่า

ผมจะจับคุณไว้ไม่ทัน” ภาธรคว้าข้อมือเธอไว้ แต่คราวนี้เธอไม่มีพลังผลักเขาเหมือนคราวก่อนได้แต่สะบัดหนี ขอร้องให้เขามีมารยาทด้วยชักมือออกแล้วเบี่ยงตัวหนี

“ฉันไม่รู้จักคุณนะคะแต่ถ้าคุณตาให้คุณมาหาฉัน ท่านคงอยากให้ฉันบอกคุณเรื่องที่ท่านเคยสั่งฉันไว้ก่อนเข้าโรงพยาบาล ท่านพูดเรื่องแหวนกับสมุดบันทึก ท่านพูดถึงแหวนพญานาค สวยมากอยากจะเอามาให้ฉันดูเพราะเป็นของเก่า” รวิปรียาพูดโน้มน้าวจนภาธร

ชักเอะใจหรือแหวนที่เอาไปคืนไม่ใช่แหวนจริง เธอแอบยิ้มพอใจที่เขาคิดทัน ภาธรถึงบางอ้อหรือว่านี่คือเหตุผลที่คุณพ่อให้เขามาเจอเธอ

“ไม่ทราบสิคะ ถ้าไม่มีอะไรแล้วฉันขอตัวนะคะ” รวิปรียาขยับจะไป ภาธรซักไม่เลิก

“คุณเป็นใครกันแน่ รวิปรียา นางทิพย์หรือว่า...”

“คนธรรมดาๆค่ะ ฉันเป็นแค่คนธรรมดาอย่างที่คุณเห็น” รวิปรียาว่าแล้วเดินกลับเข้าไปข้างใน

ภาธรจะตาม แต่เธอปิดประตูล็อกไม่ให้เข้าแล้วยืนพิงประตูไว้ เขาจำต้องกลับไปอย่างผิดหวัง สักพัก ประตูค่อยๆเปิดออกอีกครั้ง รวิปรียายืนอยู่เพียงลำพังสีหน้าเศร้าสร้อย

“ฉันไม่มีอำนาจของเทพช่วยคุณอีกแล้ว ภาธร”...

ที่โต๊ะใต้ตึกเรียน ผีเจ้าฟ้าทิพฉายในร่างปริตตาเล่าให้นะโมกับหว่าหวาฟังถึงเรื่องจะไปถ่ายแบบโฆษณาให้บริษัทรถยนต์หรูของขุนพล สองสาวตื่นเต้นกันมาก

ขอตามไปดูตอนถ่ายทำด้วย จังหวะนั้นทินเทพเข้ามาสมทบ นะโมคุยให้เขาฟังว่าปริตตากำลังจะเป็นนางแบบโฆษณา หว่าหวาขัดคอจะไปบอกทำไมเขาต้องรู้ก่อนเราอยู่แล้ว เขาเองเพิ่งรู้ตอนที่นะโมบอก น้องหนูอยู่บ้านคุณหญิงยายเราสองคนเลยไม่ค่อยได้เจอกัน

“วันถ่ายเราไปดูได้ใช่ไหม ปริตตา”

“อย่าไปเลย วุ่นวายเปล่าๆ” ผีเจ้าฟ้าทิพฉายในร่างปริตตาตั้งใจพูดประโยคนี้กับทินเทพ จากนั้นเก็บข้าวของขอตัวไปห้องสมุด แล้วลุกออกไปเลย เขาถึงกับหน้าเจื่อน นะโมอดสงสัยไม่ได้

“พี่ทินพักนี้เป็นอะไรกัน ไม่เห็นคุยไม่เห็นมารับมาส่งปริตตาเหมือนเมื่อก่อน”

“ถามเขาเองดีกว่า พี่ก็เหมือนเดิม” ทินเทพมองตามปริตตาที่ถูกผีสิงร่างด้วยความน้อยใจ

ooooooo

แสงจันทร์ได้ยินเพื่อนเม้าท์กันเรื่องที่ปริตตาจะได้ถ่ายแบบโฆษณา เส้นริษยาแตกซ่าน เห็นคู่อริเดินมาทางตัวเองเข้าไปขวางหน้าไว้

“สวยนักหรือไงหลานคุณหญิง ความสามารถพื้นๆใช้เส้นหรือเอาเต้าไปไต่ถึงได้ถ่ายโฆษณา ถ้าล้มลงไปหน้าเยินก็คงไม่ได้เป็นนางแบบ” แสงจันทร์เดินเข้าหาอริอย่างคุกคามโดยไม่รู้เลยว่ากำลังเล่นกับอะไรอยู่ ผีเจ้าฟ้าทิพฉายที่สิงร่างปริตตาสะบัดมือทีเดียวแสงจันทร์เหมือนถูกถีบกระเด็นตกระเบียงลงไปนอนตายอยู่บนพื้น ชาดาเดินมาจากอีกทางหนึ่งเห็นเหตุการณ์โดยตลอด รีบเอามือปิดปากกลัวจะร้องออกมา