นางทิพย์

ภาธรมองรวิปรียางงๆจะให้ตัดสินใจเรื่องอะไร...

อีกมุมหนึ่งหน้าเรือนไทยทรงขนมผิง ผีเจ้าฟ้าทิพฉายขับรถเข้ามาจอดข้างมอเตอร์ไซค์ของภาธร ลงจากรถกวาดตามองไปรอบๆรับรู้ได้ว่าเขาไม่ได้อยู่ที่นี่ หันมองไปทางโคกร้างทันที...

รวิปรียายังคงคุยกับภาธรอยู่ที่โคกร้างเรื่องที่เขาให้สัญญาไว้กับเจ้าฟ้าทิพฉาย คำสัญญาที่ผูกพันใจผู้หญิงคนนั้นเอาไว้และเธอยังรอเขาอยู่ ภาธรไม่สนใจเรื่องในอดีต ถ้าเขาเป็นทหารกรุงศรีอยุธยาคนนั้นจริงๆ เขาก็ตายไปแล้ว เจ้าฟ้าทิพฉายก็ตายไปแล้วเช่นกัน มันผ่านมานานเป็นร้อยๆปี และคนที่สัญญาคือทหารคนนั้นไม่ใช่เขา นายภาธร สีหมนตรีที่ยืนอยู่ตรงนี้

ทั้งคู่มัวแต่คุยกันไม่ทันเห็นผีเจ้าฟ้าทิพฉายเดินมาจากอีกด้าน ได้ยินทุกอย่างถึงกับน้ำตาคลอเบ้า ภาธรตั้งข้อสังเกตหรือที่รวิปรียาทำให้เขาเห็นอดีตเพราะจะทวงสัญญา หรือที่จริงแล้วเธอคือเจ้าฟ้าทิพฉาย รวิปรียาส่ายหน้า

ที่ทำให้เขาเห็นอดีตเพราะเพื่อนของเธอกำลังเดือดร้อน

“ปัญหานี้คุณช่วยได้ แค่คุณเจอเจ้าฟ้าทิพฉายแล้วรักษาสัญญา...คุณต้องรักเจ้าฟ้าทิพฉาย”

“ผมจะรักใครสักคนเพราะหัวใจผมไม่ใช่เพราะ คำสั่ง ไม่ใช่รักเพราะคำสัญญา บอกผมสิรวิปรียา ผมช่วยเพื่อนคุณได้ยังไงผมจะทำทุกอย่างแต่อย่าเอาเรื่องความรัก เรื่องสัญญาจากอดีตมาเป็นข้ออ้าง”

สายตาที่ผีเจ้าฟ้าทิพฉายมองภาธรเต็มไปด้วยความเสียใจ พลันมีลมพัดกระโชกเข้ามา รวิปรียาสังหรณ์ใจว่าผีเจ้าฟ้าทิพฉายอาจอยู่ที่นี่ ภาธรหยิบแหวนพญานาคที่ตัวเองวางไว้บนพื้นดินก่อนหน้านี้ขึ้นมาถ้าแหวนนี่เป็นของเจ้าฟ้าทิพฉายก็ให้เธอมาคุยกับเขา

“ถ้าเรื่องร้ายๆมันจะหยุดลงเพราะแหวนวงนี้ ผมก็ขอเอามาคืน...มีอะไรอีกบอกผมนะรวิปรียา ผมจะทำแต่มันต้องมีเหตุผล ไม่ใช่เอาอดีตมาบังคับปัจจุบัน” 

พูดจบภาธรวางแหวนพญานาคลงอย่างเดิม “คนตาย ถ้าไม่ได้ฝังอยู่ในหัวใจคนเป็นก็เท่ากับเขาตายไปแล้วจริงๆ” คำพูดของภาธรทำให้ผีเจ้าฟ้าทิพฉายถึงกับน้ำตาร่วง

รวิปรียาเห็นสายตาที่ภาธรมองมารู้สึกหวั่นไหวใจเต้นแรงต้องเบือนหน้าหนี เขามองเธออึดใจก่อนจะเดินจากไป เธอมองตามจนเขาลับสายตา พลันมีเสียงผีเจ้าฟ้าทิพฉายดังขึ้น

“รวิปรียาเพราะเจ้า...เจ้าทำให้ภาธรเกลียดข้า คิดว่าตัวเองเป็นใคร เทพที่อยู่เหนือทุกสิ่งจะทำอะไรก็ได้” ไม่พูดเปล่า ผีเจ้าฟ้าทิพฉายเดินเข้าหาสีหน้าโกรธเกรี้ยว รวิปรียาไม่คิดว่าจะเป็นแบบนี้ เธออยากให้เขาจำอดีตได้ ตนก็ช่วยทำให้แล้ว ผีเจ้าฟ้าทิพฉายคร่ำครวญว่าเขาไม่อยากอยู่กับเธอเพราะเขาเกลียดเธอ

“ไม่ใช่ความเกลียดหรอก ภาธรไม่ต้องการอดีตที่ผูกพัน จิตของเขามีแต่เรื่องชาตินี้ เรื่องปัจจุบัน”