นางทิพย์

ผีเจ้าฟ้าทิพฉายยิ้มสะใจที่กำจัดคู่อริไปพ้นหน้า ชาดาที่แอบมองอยู่กลัวมากไม่รู้จะทำอย่างไรดี...

ขณะที่ผีเจ้าฟ้าทิพฉายเริ่มฆ่าคนโดยไม่มีเหตุผล รวิปรียามาเยี่ยมคุณหลวงที่โรงพยาบาล ผกาออกจากห้องน้ำมาเจอแขกยืนอยู่ก็แปลกใจ เพราะไม่ได้บอกใครว่าคุณหลวงป่วยแล้วเธอมาเยี่ยมได้อย่างไร

“พอดีท่านไปดูของเก่าที่ร้านหนูบ่อยๆนะค่ะ พอท่านหายไปหนูก็เลยเป็นห่วง มาทราบจากคุณภาธรว่าท่านไม่ค่อยสบายท่านเป็นอย่างไรบ้างคะ”

“อาการท่านยังทรงๆตื่นขึ้นมาเป็นพักๆแล้วก็หลับไปอีก คุณหลวงท่านทำความดีมาตลอดชีวิตช่วยเหลือคนมาก็เยอะ เดี๋ยวท่านก็คงจะฟื้นกลับมาเหมือนเดิม” คำพูดของผกาฟังแล้วเหมือนปลอบใจตัวเองมากกว่า

รวิปรียาเข้าไปแตะมือเธอเบาๆอย่างเป็นกำลังใจให้ มั่นใจคุณตาต้องฟื้นแน่นอน ผกาขอบใจหญิงสาวมากที่ให้กำลังใจ แล้วขอตัวลงไปซื้อกาแฟดื่ม รบกวนเธออยู่เป็นเพื่อนท่านก่อน อยากดื่มกาแฟอะไรไหมจะซื้อมาฝาก

“ไม่เป็นไรค่ะ หนูไม่ดื่ม ขอบคุณค่ะ” รวิปรียารอจนผกาไปแล้วเดินมาที่เตียงคนป่วย...

ระหว่างที่ภาธรกำลังคิดถึงแหวนพญานาคอยู่ในห้องพักอาจารย์ ชาดาวิ่งหน้าตื่นเข้ามาบอกว่าเห็นนักศึกษาตกตึก แต่ยังไม่ทันเล่ารายละเอียด ผีเจ้าฟ้าทิพฉายเปิดประตูห้องเข้ามาเสียก่อน อ้างว่าเอารายงานมาส่ง

วางรายงานลงบนโต๊ะแต่สายตาจับจ้องชาดาเขม็ง เธอกลัวมากไม่กล้าอยู่ในห้องต่อไปขอตัวไปสอนหนังสือ ภาธรทวงถามไหนจะเล่าเรื่องนักศึกษาตกตึก

“ไม่รู้ ฉันไม่รู้อะไร” ชาดารีบออกจากห้องด้วยความหวาดกลัว ผีเจ้าฟ้าทิพฉายส่งรายงานเสร็จขอตัวไปเรียนต่อแล้วตามไปดักหน้าชาดาไว้ถามว่าจะเล่าเรื่องแสงจันทร์ตกตึกให้อาจารย์ภาธรฟังหรือ เธอส่ายหน้า

“ฉันไม่เห็นอะไร” ชาดากลัวตัวสั่นไม่กล้าสบตาด้วย

“ดีค่ะ ไม่เห็นอะไรทั้งนั้นเพื่อชีวิตอาจารย์เอง” ขู่จบผีเจ้าฟ้าทิพฉายเดินกระแทกไหล่ชาดาที่กลัวจับใจจากไป ภาธรเดินตามมาเห็นท่าทางชาดาที่กลัวลูกศิษย์หงอก็แปลกใจ

ooooooo

รวิปรียาไม่รู้จะทำอย่างไรกับผีเจ้าฟ้าทิพฉายดี มองคุณหลวงไพรัชที่นอนไม่ไหวติงสีหน้าทุกข์ใจ

“คุณตาบอกหนูได้ไหมคะ หนูจะทำอย่างไรดี” สิ้นเสียงรวิปรียา คุณหลวงค่อยๆลืมตาขึ้น แตะมือเธอไว้

“หยุดเจ้าฟ้าทิพฉาย...แหวน...ลูกแก้ว...ทำลายให้หมด”

“ทำลายอย่างไรคะ”

คุณหลวงให้รวิปรียาไปหาคำตอบในสมุดบันทึกของท่าน พูดได้แค่นั้นท่านหลับไปด้วยความอ่อนเพลีย ผกาเดินถือถ้วยกาแฟเข้ามา รวิปรียารีบปรับสีหน้าเป็นปกติ ขออนุญาตผกามาเยี่ยมคุณหลวงอีก ผกาไม่ขัดข้อง ขอบใจเธอมากที่มาเยี่ยม หากท่านรับรู้คงจะดีใจที่มีคนห่วงใย...

ทินเทพจะมาเยี่ยมคุณปู่ เจอรวิปรียากำลังจะกลับที่ตรงทางเดินหน้าห้องพักฟื้นถามว่าคุณปู่รู้สึกตัวบ้างไหม เธอพยักหน้ารับคำท่านรู้สึกได้สักครู่คุยนิดหน่อยก็หลับไปอีก

“ท่านพูดเรื่องสมุดบันทึก ท่านบอกให้นึกดูดีๆ สมุดบันทึกจะอยู่ที่ใคร”