นางทิพย์

“จำสัญญาของเราได้ไหม ออกญา”

“ขอให้ได้รัก อีกครั้ง” ภาธรว่าแล้วกุมมือผีเจ้าฟ้าทิพฉายไว้ไม่สนใจสิ่งรอบตัว...

ขณะที่ภาธรถูกมนต์สะกดของผีร้าย ทินเทพหาสมุดบันทึกของคุณปู่ไม่เจอกำลังจะออกจากห้อง

ปริตตา แต่เหมือนมีลางสังหรณ์บางอย่างหันหลังกลับไปที่กองหนังสือ แหวกหนังสือพ้นทางเจอลูกแก้วมรกต ซ่อนอยู่ยื่นมือไปจับ พลังของผีเจ้าฟ้าทิพฉายถูกรบกวนทำให้ภาธรที่กำลังกุมมือเธออยู่ในสตูดิโอเหมือนถูกแรงบางอย่างดึงให้มีสติ รีบปล่อยมือจากเธอ ขยับออกห่าง ขุนพลเรียกเธอให้มาถ่ายทำโฆษณากันต่อ

ภาธรไม่เห็นมงกุฎก็ถามหา ทุกคนต่างงุนงงไม่มีใครจำเรื่องมงกุฎได้ เขาก้มมองที่พื้นก็ไม่เห็นแม้เศษซากของมัน จำได้ว่ารวิปรียาเอามงกุฎมาให้ถ่ายแบบ ผีเจ้าฟ้าทิพฉายยืนยันว่าไม่มีใครมาที่นี่ แล้วหันไปโพสท่าต่อ ภาธรมึนตึบทำไมไม่มีใครจำรวิปรียากับมงกุฎได้สักคน...

ทางด้านทินเทพอยู่ๆก็ร้อนมือมากปล่อยลูกแก้วมรกตแทบไม่ทัน อรณีได้ยินเสียงร้องถามว่ามีอะไร

“ลูกแก้วนี่น้องหนูได้มาจากไหนครับ” ทินเทพหันไปทางอรณี

“ไหนจ๊ะ ลูกแก้วอะไร” อรณีชะเง้อคอยาวไม่เห็นลูกแก้วอะไรสักลูก ทินเทพหันไปมองอีกทีลูกแก้ว

ลูกนั้นหายไปอีกครั้ง งุนงงว่าหายไปได้อย่างไร

ooooooo