นางทิพย์

“ก็อยากรู้จักกิเลสของมนุษย์นักมิใช่หรือ”...

นางฟ้าตกสวรรค์ถูกดึงไปหลังพุ่มไม้รก พยายามคลำมือไปตามพื้นหาตัวช่วยเจอหินก้อนเขื่องขว้างใส่โดนเต็มหัวหนึ่งในวัยรุ่นแตกเลือดอาบ วัยรุ่นหัวโจกเห็นเพื่อนบาดเจ็บก็แค้นบีบคอเธอจะให้ตายคามือ เธอกางเล็บข่วนหน้าเขาร้องลั่นปล่อยมือจากคอเธอมาจับหน้าตัวเอง เธอสบช่องคลานหนี วัยรุ่นคนที่สามคว้า

ข้อเท้าไว้ เธอหันมาถีบพร้อมกับร้องให้คนช่วย ภาธรที่ตามเสียงร้องมาคว้าไม้ท่อนใหญ่ฟาดวัยรุ่นคนนั้นทรุด

เกิดการต่อสู้กันขึ้น วัยรุ่นหัวโจกกับเพื่อนรุมภาธร รวิปรียาไม่อยากให้เขาเห็นสภาพตัวเองตอนนี้คลานหนีไปซุกตัวในพงหญ้ารก ภาธรกวัดแกว่งท่อนไม้ราวกับออกญาพิชิตแสนพลกวัดแกว่งดาบเล่นงานศัตรู ในที่สุดพวกวัยรุ่นติดยาสู้ไม่ได้พากันวิ่งหนี เขาเห็นว่าปลอดภัยแล้ว ตะโกนเรียกสาวเคราะห์ร้าย

“คุณ...ออกมาเถอะครับผมมาช่วย” ภาธรแหวกกอหญ้าหาเธอคนนั้น รวิปรียาไม่อยากให้เขาเจอตัวนั่งนิ่งไม่เคลื่อนไหว เขาคิดว่าเธอคงหนีไปแล้วก็เลิกค้นหา ทิ้งไม้แล้วเดินจากไป รวิปรียาค่อยๆโผล่หน้าออกมา

“ฉันไม่ใช่เทพแล้วภาธร ฉันเป็นคน...คนที่อ่อนแอที่สุด” รวิปรียาพึมพำน้ำตาคลอ

ooooooo

ผ่านไปพักใหญ่ ภาธรกลับมาที่เรือนไทยพร้อมกับชมพูนุทที่จะให้มาอยู่เป็นเพื่อนผีเจ้าฟ้าทิพฉายคืนนี้ ส่วนเขาจะไปนอนโรงแรมในตัวเมือง แล้วคว้าเป้สัมภาระเดินลงเรือนไปไม่สนใจเสียงผีเจ้าฟ้าทิพฉายที่ร้องเรียกให้กลับมาก่อน ชมพูนุทถามเธอว่าจะนอนห้องไหนตนจะได้เข้าไปดูความเรียบร้อยให้

ผีเจ้าฟ้าทิพฉายมองอีกฝ่ายด้วยสายตาดุจนเธอกลัวไม่กล้าถามอะไรอีก รีบเดินเข้าไปด้านใน

“ภาธร ฉันคืออดีต คือปัจจุบันของคุณ ฉัน

คนเดียว” ผีเจ้าฟ้าทิพฉายเสียงกร้าว...

ทางฝ่ายรวิปรียาเดินเท้าเปล่ามาตามถนนที่ทั้งมืดและเปลี่ยว มีรถคันหนึ่งแล่นผ่านเธอพยายามโบกแต่คนขับไม่ยอมจอด ความเย็นเริ่มโรยตัวลงมา เธอต้องกอดตัวเองให้ความอบอุ่น...

คุณหลวงไพรัชที่นอนนิ่งอยู่บนเตียงคนไข้รับรู้ถึงความเดือดร้อนของรวิปรียา ถอดจิตลงไปหาทินเทพที่นอนเฝ้าไข้อยู่ที่โซฟา ส่วนผกานอนหลับสนิทอยู่บนเตียงญาติ

“ทิน ไปหนองพราย รีบไปช่วยรวิปรียา” คุณหลวงกระซิบ ทินเทพแค่พลิกตัวหันไปอีกทางแต่ไม่ยอมตื่น ท่านลงนั่งกับพื้นทำสมาธิถอดจิตไปหารวิปรียาที่กำลังเดินอยู่ริมถนน ปรากฏเป็นเงารางๆให้เห็น

“ข้างหน้ามีบ้าน เจ้าของใจดีกำลังจะเอาผลไม้ในสวนไปขายที่กรุงเทพฯ”

รวิปรียาดีใจมากนี่คุณตาถอดจิตมาช่วยเธอหรือ ท่านยิ้มให้อย่างมีเมตตาในเมื่อเธอทำทุกอย่างเพื่อท่านกับปริตตา ท่านก็ต้องตอบแทนเธอบ้าง รวิปรียาโอดครวญว่าตัวเองทำไม่สำเร็จสักอย่าง ภาธรไม่รักเจ้าฟ้าทิพฉาย จิตของปริตตายังกลับเข้าร่างไม่ได้ ส่วนเธอเองก็ถูกลงโทษ คุณหลวงปลอบว่าเรายังมีโอกาส