นางทิพย์

เช้าวันรุ่งขึ้น ผกาโทร.ตามภาธรอย่างที่คุณหลวงต้องการ แต่เขาอ้างว่าติดธุระสำคัญเลื่อนไม่ได้ วันหลังถึงจะไปหา เธอเห็นหน้าสามีไม่สู้ดีนักถามว่ามีอะไรที่ตนพอจะช่วยเรื่องภาธรได้บ้าง ท่านส่ายหน้าไม่มีใครช่วยได้ กรรมของใครผูกปมไว้คนนั้นก็ต้องแก้เอง ผกาใจคอไม่ดี เรื่องร้ายแรงเลยหรือ

“จำไว้นะคุณผกา จงใช้สติเมื่อมีปัญหา ต่อไปถ้าไม่มีฉัน...ไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้น จงให้อภัยและมีเมตตา” คุณหลวงได้แต่เก็บความกังวลไว้กับตัวไม่ยอมบอกใคร...

รวิปรียายังร้อนรนจะกลับโลกมนุษย์เพื่อแก้ไขความผิดพลาดของตัวเอง แต่ถูกสินีวาลีขวางไว้เช่นเคย...

ทัดเห็นภาธรกลับมาจากหนองพรายรีบเข้ามาต้อนรับ ได้กลิ่นฉุนของอะไรบางอย่างก็ร้องทัก เขานึกถึงตอนอยู่ในกระท่อมกับหญิงสาวคนนั้น ถามว่าใช่กลิ่นดอกซ่อนกลิ่นหรือเปล่า ทัดสะดุ้งโหยงทำไมถึงพูดแบบนั้น เขาเล่าให้ฟังว่าตอนเขาได้กลิ่นดอกไม้ชนิดนี้ครั้งแรกมีคนบอกว่าเป็นดอกซ่อนกลิ่น ทัดตั้งข้อสังเกตสงสัยคนบอกคงอำเขาเล่นแน่ๆ ภาธรนิ่วหน้าทำไมต้องอำ

“ก็ดอกซ่อนกลิ่นน่ะครับ มันดอกไม้งานผี” ขาดคำหนังสือตำราเล่มหนาที่วางอยู่ร่วงจากโต๊ะพุ่งทับเท้าทัดอย่างจังถึงกับร้องโอ๊ยลั่น ภาธรวางแหวนพญานาคลงบนโต๊ะมองหนังสือเล่มนั้นแปลกใจตกมาได้อย่างไรไกลขนาดนี้ เก็บหนังสือไว้ที่เดิมแล้วไล่ทัดไปใส่ยา จากนั้นหยิบแหวนขึ้นมาดูไม่ได้สนใจอย่างอื่นอีก

“แหวนจากหนองพรายมันอาจจะเกี่ยวกับเรื่องเรือนไทยไฟไหม้ ภาพผู้หญิงผมยาวคนนั้น”

ภาธรเปิดคอมพิวเตอร์เรียกภาพถ่ายติดวิญญาณที่ได้จาก ดร.แกลน โอนีล ขึ้นมาดู พยายามขยายภาพที่นิ้วของเธอแต่ภาพแตกเห็นไม่ชัด เขาวางแหวนลงแล้วเมลหา ดร.แกลน โอนีล

“ผมเพิ่งได้แหวนพิเศษมาวงหนึ่ง อยากจะทดสอบถ่ายภาพด้วยอินฟราเรดแบบวิธีเกอร์เลียน”...

ในเวลาเดียวกัน ขณะปริตตา นะโมกับหว่าหวาปรึกษากันเรื่องรายงานโหดของภาธรอยู่ที่โต๊ะใต้ตึกคณะโดยมีทินเทพนั่งฟังอยู่ด้วย ชาดาเดินผ่านมาพอดี ทุกคนไหว้ทักทายเธอพร้อมกับขอคำแนะนำจะทำอย่างไรให้เขียนรายงานถูกใจภาธร เธอแนะว่าเขาชอบอ่านงานสั้นกระชับเอาแต่เนื้อๆเหมือนตัวเขาที่พูดน้อยแต่ได้เรื่อง

“โห...อาจารย์ชาดานี่สมกับเป็นเพื่อนสนิทอาภาธรเลยนะครับ นิยามได้ตรงเป๊ะ”

“อาจารย์แอบเล่าให้ฟังมั่งสิคะตอนเรียนอยู่เมืองนอกอาจารย์ภาธรเป็นยังไง” ปริตตาหน้าตาอยากรู้มาก เช่นเดียวกับนะโมและหว่าหวา ชาดาทำท่าลังเลก่อนจะตอบตกลง