นางทิพย์

ที่ทินเทพไม่สามารถติดต่อภาธรได้เพราะเขาทิ้งมือถือไว้ที่เรือนไทยทรงขนมผิง แล้วคว้ากล้องตรงไปที่โคกร้างเผื่อจะได้ภาพถ่ายติดวิญญาณ กลับต้องแปลกใจที่เจอกระท่อมหลังหนึ่งตั้งอยู่ในแมกไม้รกครึ้ม บ่นพึมพำมีกระท่อมตรงนี้ตั้งแต่เมื่อไหร่ แล้วเข้าไปสำรวจข้างใน

ทั้งที่กลางวันแสกๆแต่ภายในกระท่อมกลับมีแสงลอดเข้ามาน้อยมาก ที่ด้านในสุดพบร่างร่างหนึ่งนั่งหันหน้าเข้าหาความมืด เขาเพ่งมองแต่เห็นไม่ถนัดรู้เพียงร่างนั้นเปียกปอนไปทั้งตัวกอดตัวเองหนาวสั่น

“คุณ...ทำไมเปียกไปทั้งตัวอย่างนั้น”

“ฉันตกลงไปในน้ำ หนาว...เพิ่งขึ้นมา” ผีเจ้าฟ้าทิพฉายเสียงสั่น ภาธรชวนออกไปข้างนอกเผื่อแสงแดดจะทำให้อุ่นขึ้น เธอเอาแต่นั่งก้มหน้าไม่ตอบ อยู่ๆมีกลิ่นรุนแรงพุ่งเข้าจมูกจนเขาต้องจามออกมาถามว่ากลิ่นอะไรฉุนนัก เธอว่ากลิ่นของดอกซ่อนกลิ่น เขาฉุนจนทนไม่ไหวถอยหลังจะกลับ ผีเจ้าฟ้าทิพฉายใช้พลังทำให้แหวนพญานาคในนิ้วหลุดออกกลิ้งไปหยุดตรงหน้าเขา แสงสีแดงที่ทับทิมสว่างวาบทำให้เขาสนใจก้มมอง

“แหวน...เมื่อกี้ยังไม่มี”  ภาธรมองแปลกใจ ผีเจ้าฟ้าทิพฉายวานให้เก็บแหวนวงนั้นให้ที เขาเอื้อมมือจะหยิบแต่มีเสียงรวิปรียาร้องห้ามไว้ มีแสงสีขาวสว่างวาบพร้อมกับร่างรวิปรียาปรากฏขึ้นด้านหลังเขา

“อย่าภาธร อย่าแตะแหวนวงนั้นเด็ดขาดมันเป็นแหวนอาถรรพณ์มีวิญญาณตายโหง”

“หยิบแหวนของข้าขึ้นมา ออกญาพิชิตแสนพล” อำนาจดำมืดของผีเจ้าฟ้าทิพฉายปะทะกับอำนาจสีขาวฝ่ายดีของเทพอย่างรวิปรียา ยกแรกอำนาจมืดเป็นฝ่ายชนะ ภาธรเอื้อมมือไปแตะแหวนอาถรรพณ์วงนั้น แหวนเคลื่อนเข้าไปอยู่ในนิ้วของเขาทันที รวิปรียาตกใจ ขณะที่ผีเจ้าฟ้าทิพฉายหัวเราะชอบใจ

“ท่านทำตามสัญญาแล้ว ออกญาพิชิตแสนพลเราได้พบกันในชาตินี้แล้ว”

ภาธรที่เหมือนถูกมนต์ดำสะกดยืนอยู่ตรงกลางระหว่างพลังสีขาวของเทพและพลังมืดดำของผี เหมือนมีลางสื่อส่งถึงกัน ปริตตาซึ่งอยู่บ้านที่กรุงเทพฯรู้สึกเจ็บแปลบที่อกข้างซ้ายด้วยกรรมที่กำลังจะต้องร่วมผูกพันกัน

ร้องเรียกภาธรออกมาโดยไม่รู้ตัว ทินเทพเห็นท่าไม่ดีเข้ามาประคองไว้ ทรงศิริปัดมือเขาออกสีหน้าไม่พอใจ

“อาจารย์...อาจารย์ภาธรอยู่ที่หนองพราย” ปริตตาพึมพำทั้งที่มือกุมอกไว้

ooooooo

รวิปรียาพยายามกล่อมผีเจ้าฟ้าทิพฉายให้ปล่อยภาธรไป ตอนนี้เขาไม่ใช่ออกญาพิชิตแสนพลของเธอเขาคือภาธร ปล่อยให้เขามีชะตาชีวิตของเขาอย่าทำผิด อย่าฝืนกฎธรรมชาติ

“เจ้าฟ้าทิพฉาย จงไปสู่ภพภูมิ ชดใช้กรรมของท่านเสียก่อนจึงกลับมาเจอกันอีก” พูดจบรวิปรียาสะบัดมือเล็กน้อย แหวนพญานาคหลุดจากนิ้วมือภาธรร่วงลงพื้น แล้วใช้พลังแห่งความดีเข้าจัดการผีเจ้าฟ้าทิพฉายแสงสีขาวบริสุทธิ์ค่อยๆกลืนกินแสงสีดำของเธอซึ่งตอนนี้สีหน้าเปลี่ยนจากเกรี้ยวกราดเป็นหวาดกลัว