นางทิพย์
ตอนที่ 3
“จะเป็นอันตรายถึงขั้นไหนรวิปรียา”
“คุณภาธรเอาแหวนอาถรรพณ์มาครอบครอง เอาตัวเองเข้าไปพัวพันอีกโลกหนึ่งเหมือนโยนก้อนหินลงไปในน้ำ คลื่นย่อมเกิดขึ้นกระทบกระเทือนวัตถุในรัศมีคลื่น แหวนเจ้าฟ้าทิพฉายเป็นเหมือนแม่เหล็กจะดึงดูดภาวะเหนือธรรมชาติทั้งหมดเข้ามาอยู่รอบตัวคุณภาธร” รวิปรียาสีหน้าหนักใจไม่ต่างจากคุณหลวง
ooooooo
ภาธรหลับไปแล้วโดยมีผีเจ้าฟ้าทิพฉายเอนกายอิงแอบไม่ห่าง พลางกระซิบข้างหูว่าจำความรักจำคำสัญญาที่เรือนไทยได้หรือไม่ จากนั้นเธอใช้ฤทธิ์เดชทำให้เขาระลึกชาติได้ เป็นช่วงเวลาที่เขาในคราบออกญาพิชิตแสนพลกับลูกน้องช่วยหญิงสาวชาวไทย 5 คนจากถูกทหารอังวะข่มเหง
แม้หนึ่งในนั้นคือนิ่ม อดีตสนมคนสนิทที่เคยก่อคดีเอาไว้ แต่เจ้าฟ้าทิพฉายก็รับไว้ดูแลทั้งหมด...
มีอยู่วันหนึ่ง เจ้าฟ้าทิพฉายอยากได้ดอกบัวดอกงาม ที่อยู่กลางน้ำ แต่ปริกไม่กล้าพายเรือลำเก่าผุพังไปเก็บ เจ้าฟ้าทิพฉายก็เลยจะพายเรือไปเก็บเองโดยไม่ฟังเสียงอ้อนวอนไม่ให้ไปของเธอ ออกญาพิชิตแสนพลมาทันได้ยินพอดี อาสาจะไปเก็บให้เอง พระองค์ไม่ให้เขาไปเพียงลำพังนั่งเรือไปกับเขาด้วย เจ้าฟ้าทิพฉายเก็บดอกบัวสวยอย่างมีความสุขโดยที่ออกญาลอบมองพระองค์เป็นระยะๆ เจ้าฟ้าทิพฉายรู้ตัวยื่นดอกบัวให้เขา
ออกญาพิชิตแสนพลลังเลไม่กล้ารับ เจ้าฟ้าทิพฉายทำท่าจะโยนดอกบัวทิ้งน้ำ เขารีบคว้าก้านบัว มือแตะโดนปลายมือพระองค์ เขารีบก้มหน้างุด ขอพระองค์อภัยให้เขาด้วย
“เงยหน้าเถิดออกญา ที่นี่ไม่มียศศักดิ์ไม่มีฐานันดรใดๆมีแค่เรากับท่าน ยามนี้เรามิมีรางวัลใดตอบแทนความจงรักภักดีของท่านนอกจากบัวดอกนี้ ขอบใจที่ท่านอยู่ปกป้องพวกเรา” เจ้าฟ้าทิพฉายยิ้มหวานให้...
เมื่ออยู่ต่อหน้าออกญาพิชิตแสนพลไม่แสดงกิริยาใดๆที่จะเป็นการหลู่เกียรติเจ้าฟ้าทิพฉาย ครั้นอยู่ลำพังคนเดียวเขาเอาบัวดอกนั้นที่ได้จากพระองค์มาแนบอก “ข้าพระพุทธเจ้ายอมตายเพื่อรอยยิ้มของพระองค์”
ความสุขระหว่างเจ้าฟ้าทิพฉายกับออกญาพิชิตแสนพลมีได้แค่ช่วงสั้นๆ กองกำลังอังวะส่งทหารสามนายออกลาดตระเวนมาใกล้กับเรือนไทย นิ่มกับนางสนมสองคนที่ออกไปขุดเผือกขุดมันในป่าเจอพวกมัน เป็นห่วงความปลอดภัยของคนอื่นๆตัดสินใจย่องเงียบเข้าไปหมายสังหารพวกมันให้สิ้นซาก แต่กลับโดนฆ่าเสียเอง
พวกศัตรูลาดตระเวนมาเจอเรือนไทยรีบกลับไปรายงานให้หัวหน้ารับทราบ นายกองอังวะไม่รอช้าวางแผนล่อเสือออกจากถ้ำ โดยให้ทหารส่วนหนึ่งล่อทหารกรุงศรีออกห่างจากเรือนไทย
ออกญาพิชิตแสนพลหลงกลทิ้งลูกน้องตัวเองเฝ้าเรือนไทยไว้สามนายที่เหลือออกไล่ล่าทหารอังวะ นายกองอังวะรอจนเขากับลูกน้องไปพ้นแล้ว จึงยกกำลังเข้าโจมตี ทหารไทยเพียงสามนายต้านพวกศัตรูนับสิบได้ไม่นานก็แพ้พ่าย ปริกรู้งานพาเจ้าฟ้าทิพฉายไปซ่อนตัว แล้วล่อศัตรูไปอีกทางหนึ่ง ทหารอังวะปล้นสะดมมาได้ก็จุดไฟเผาเรือนไทย พวกนางสนมมีใครรอดถูกข่มขืนฆ่าตายหมด
