นางทิพย์

กว่าจะรู้ว่าถูกหลอก ออกญาพิชิตแสนพลกับลูกน้องกลับมาถึงเรือนไทยเห็นไฟลุกท่วม เขาชักม้าเข้าต่อสู้กับทหารอังวะ แต่เนื่องจากกำลังคนน้อยกว่าทหารไทยถูกสังหารเรียบ ออกญาพิชิตแสนพลถูกทหารอังวะรุมฟันเลือดอาบ เจ้าฟ้าทิพฉายที่ซ่อนตัวอยู่ตัดสินใจออกจากที่ซ่อนเพื่อช่วยเขา ทหารอังวะเลิกสนใจเขากรูกันฉุดคร่าพระองค์แทน ออกญาพิชิตแสนพลที่บาดเจ็บสาหัสกระเสือกกระสนจะตามไปช่วยแต่ลุกไม่ไหว

“เป็นเจ้าต้องเสียสละมากกว่าไพร่ฟ้า หนีไป... ออกญาพิชิตแสนพล ทหารกล้าเช่นท่านจักต้องรอดเพื่อกอบกู้บ้านเมือง” เจ้าฟ้าทิพฉายมองออกญาพิชิตแสนพลด้วยความอาลัย เขามองหญิงคนรักที่ถูกทหารอังวะลากตัวไปที่โคกร้างด้วยใจสลาย ทหารอังวะที่ตามมาด้านหลังฟันเขาจนทรุด ภาพสุดท้ายที่เขาเห็นคือใบหน้าเจ้าฟ้าทิพฉายน้ำตาอาบแก้มที่ถูกทหารอังวะลากถูลู่ถูกังหายไปกับความมืดของป่า...

ภาธรฝันเห็นออกญาพิชิตแสนพลกอดร่างไร้วิญญาณของเจ้าฟ้าทิพฉายน้ำตาไหลพราก

“ทำไม...ทำไมเสียสละพระองค์ถึงเพียงนี้ ข้าพระพุทธเจ้าปกป้องพระองค์ไม่ได้ ข้าพระพุทธเจ้าขอสัญญา ชาติหน้าขอให้ได้พบพระองค์ ขอให้เราได้พบกัน ขอให้เราได้รักกัน”

ด็อกเตอร์หนุ่มสะดุ้งตื่นจากฝัน ลุกพรวดขึ้นนั่งสับสนกับเรื่องที่เกิดขึ้นกับตัวเอง...

รวิปรียาทนนิ่งเฉยต่อไปไม่ไหวแอบหนีจากสวรรค์แปลงร่างเป็นปริตตาแวะไปที่บ้านภาธรเพื่อทำให้บ้านปลอดจากอำนาจผีครอบงำ ทันทีที่เธอก้าวเท้าเข้าตัวบ้าน ทัดที่เดินตามมารู้สึกอบอุ่นไม่หนาวอีกแล้ว

“ฉันมาเดี๋ยวเดียว แวะเอาของมาฝากให้อาจารย์ ฉันจะเอาไปวางไว้ในห้องนอนอาจารย์นะ” พูดจบรวิปรียาเดินลิ่วไปที่ห้องนอนภาธร ทัดมองตามแปลกใจรู้ได้อย่างไรว่าอยู่ห้องไหน ครั้นเธอเข้ามาในห้องนอนสะบัดมือเบาๆแสงสว่างสาดส่องไปทั่ว จากนั้นเธอเอาดอกปาริชาตสีแสดวางบนที่นอน

“ดอกปาริชาตของเราจะช่วยให้คุณระลึกอดีตได้ทั้งหมดภาธร”