นางร้าย

แขวลัยรับคำ แล้วหันไปบอกอาทิตย์ว่าขอเวลาอาบน้ำแต่งตัวสักสิบนาที

ooooooo

จากนั้นไม่นานแขวลัยมาถึงกองถ่าย อนุวดีเห็นสีหน้าอิดโรยของเพื่อนถามว่าเกิดอะไรขึ้น นึกว่าเรื่องเมื่อวานจะทำให้สดชื่นเสียอีก เธอถึงกับน้ำตาร่วง อนุวดีตกใจนี่มีเรื่องอะไรบอกกันบ้างเผื่อจะช่วยได้อย่าเก็บเอาไว้คนเดียว ทีแรกเธอไม่ยอมพูดอะไร แต่สุดท้ายทนเสียงรบเร้าของอนุวดีไม่ไหว ยอมเปิดปากเล่าเรื่องเมื่อคืนให้ฟัง...

อีกมุมหนึ่งของกองถ่าย ภวาภพเดินเข้ามาทันได้ยินเก๋กำลังจะไปตามอนุวดีกับแขวลัยมาเข้าฉาก 

อาสาจะไปตามมาให้เอง...

ฝ่ายอนุวดีดึงแขวลัยมากอดไว้สงสารจับใจเมื่อรู้ว่าเธอต้องผจญกับอะไรมาบ้าง เธอขอบคุณเพื่อนมากที่คอยให้กำลังใจและสัญญาจะไม่อ่อนแออีกต่อไป อนุวดีเห็นภวาภพเดินมาทางด้านหลังแขวลัยจึงขอตัวไปแต่งตัวก่อน ต้องเข้าฉากแรก เชิญเธอนั่งเงียบๆคนเดียวไปก่อน จนปรับจิตใจให้เข้าที่แล้วค่อยตามไป จากนั้นอนุวดีเดินเขยกๆออกมาพยักพเยิดให้ภวาภพตามไป จากนั้นนางเอกหน้าใหม่ถ่ายทอดเรื่องราวที่ได้ยินจากแขวลัยให้เขาฟัง

“ขอบใจมากวดีที่บอกผม วดีไปแต่งตัวเถิด”

พูดจบภวาภพเดินกลับไปหาแขวลัย เห็นเธอนั่งหันหลังอยู่ เธอได้ยินเสียงฝีเท้าคิดว่าอนุวดี ถามโดยไม่ได้หันไปมองว่ากลับมาอีกทำไม ภวาภพเฉลยว่าเป็นเขาเองไม่ใช่

อนุวดี แขวลัยใจเต้นไม่เป็นส่ำได้แต่ก้มหน้างุดๆ ทำตัวไม่ถูก เขาเดินมานั่งประจันหน้าด้วย เธอยิ่งใจสั่นพานจะเป็นลม

“ขอตัวนะคะ จะไปแต่งตัวเข้าฉาก” แขวลัยลุกขึ้นจะไป ภวาภพดึงแขนไว้ขอร้องให้อยู่ด้วยกันก่อน ที่เขามาที่นี่ก็เพื่อจะมาขอดูหน้าเธอให้เต็มตา ประทับไว้ในใจเวลาที่นึกถึงเมื่อไหร่จะได้เห็นหน้าเธอในมโนภาพ

“เงยหน้าให้ผมดูชัดๆ ผมอยากจำดวงตาของคุณเอาไว้ อยากให้ดวงตานี้ตามติดไปเฝ้ามองผมเสมอไม่ว่าผมจะอยู่ที่ไหน” น้ำเสียงเว้าวอนของเขาทำให้เธอใจอ่อน เงยหน้าให้มองอย่างที่เขาต้องการ...

อนุวดีรีบมาที่ห้องแต่งตัวเพื่อเปลี่ยนชุดเตรียมเข้าฉาก เจอสงวนศักดิ์ที่แต่งตัวเสร็จเรียบร้อยรอท่าอยู่ เขาแดกดันเรื่องที่เธอริอ่านทำตัวเป็นแม่สื่อแม่ชัก เธอชักสีหน้าใส่เดินไปหยิบชุดสำหรับเข้าฉากจะไปเปลี่ยน เก๋เข้ามาดูความเรียบร้อยเห็นข้อเท้าบวมเป่งของเธอ

ถึงกับกุมขมับ เดินเองลำบากแบบนี้จะทำอย่างไรดี